LOGINShare
บทที่ 1 คนที่ไม่สำคัญ
publish date:
2026-08-04 22:57:58บทที่ 1 คนที่ไม่สำคัญ
“ทำไมเพิ่งกลับล่ะคะ” หญิงสาวในชุดนอนสีหวานร้องถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับเดินไวๆ มาใกล้ แล้วมองสำรวจตรวจตรา แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย
แต่หญิงสาวก็ถูกตอบกลับด้วยน้ำเสียงตวาดปนตำหนิที่ดังก้องไปทั่วห้อง
“คือพี่ต้องรายงานเธอทุกเรื่องไง?” ดลวัฒน์ หรือหมอดล ตามคำเรียกของสาวๆ ในโรงพยาบาล สวนกลับทันควันด้วยสีหน้าและแววตาหงุดหงิด
“ไจ๋เป็นห่วงพี่ดล โทร.หาพี่ดลก็ไม่รับ ทักข้อความไปพี่ก็ไม่ตอบ ไจ๋เลย” หญิงสาวยังทำใจดีสู้เสือพยายามคลี่ปากอยากอธิบาย แม้รับรู้ได้แล้วว่าวันนี้อารมณ์ของสามีเหมือนจะมีพายุฝนก่อตัวขึ้น
คนฟังเหยียดยิ้ม แล้วกล่าวค่อนแคะพร้อมเลิกคิ้วสมทบ
“เธอก็เลยต้องเล่นใหญ่ โทร.หาทั้งย่าของพี่ทั้งพ่อของเธองั้นสิ”
สิรินดาเม้มปากก่อนจะยอมรับถึงความผิด “ขอโทษค่ะ ไจ๋กลัวจะเกิดเรื่องกับพี่เหมือนครั้งก่อน ไจ๋ก็เลย...” มันไม่มีเหตุผลอะไรอื่นเลยนอกจากความเป็นห่วง
“ก็เลย…ทำในเรื่องที่พี่ไม่ชอบงั้นสิ”
เธอพยักหน้ารับ ก่อนส่งสายตาหวังให้เขาเข้าใจ แต่ก็เปล่าเลย
“เว้นที่ให้พี่หายใจบ้างเถอะ ก่อนที่พี่จะอดทนไม่ไหว” เวลานี้ขีดความอดทนของเขาเหลืออีกเพียงน้อยนิดแล้วเท่านั้น
“ไจ๋ขอโทษค่ะพี่ดล” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาหม่นลง ก่อนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ หวังจะช่วยสามีแกะกระดุมเสื้อ แต่คำพูดที่สวนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แสนเย็นชาทำให้ต้องชะงัก
“คืนนี้พี่จะนอนคนเดียว” สิรินดารู้ความหมายดี แปลได้ง่ายๆ เลยว่าเขาไม่อยากเห็นหน้าเธอ และสั่งให้เธอพาตัวเองออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด
“พี่ดลอยากได้แบบนั้นจริงๆ หรือคะ” เธออยากให้เขาทบทวนใหม่ เพราะเขากำลังเข้าใจจุดประสงค์ของเธอผิดไป
การกระทำทั้งหมดของเธอ ล้วนมาจากความหวังดีและความห่วงใยทั้งนั้น หาได้มีความหวังร้ายสอดแทรกอยู่เลย
พอได้เห็นสายตาที่ดลวัฒน์มอบให้ มันก็ยิ่งตอกย้ำความต้องการนั้น จนทำให้ใจเจ็บ
“ใช่” เขาตอบกลับโดยไม่ลังเล “ถ้าเธอฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจความหมายพี่ และจะเป็นความกรุณามากถ้าเธอทำให้ตั้งแต่ตอนนี้”
หญิงสาวฝืนยิ้มออกมา ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ถ้าพี่ดลต้องการแบบนั้นจริงๆ ไจ๋จะทำให้ค่ะ” ในเมื่อเขาเอ่ยปากขนาดนี้แล้ว เธอจะทำอะไรได้ สิ้นคำพูดก็ขยับเท้าออกไปตามความต้องการคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี
ในเช้าวันใหม่ดลวัฒน์นอนยังไม่ทันเต็มอิ่มดีก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบกับคำถามที่ทำให้ชายหนุ่มหน้าตึง
“แกไปทำอะไรหนูไจ๋ เขาถึงหนีไปนอนบ้านพ่อ”
“หลานสะใภ้ไปฟ้องหรือครับ” ดลวัฒน์ถามพลางปรายตามองหาคนก่อเรื่อง ไม่รู้ว่าย่าของเขาไปรับกลับมาแล้วหรือยัง
แต่ก็ไม่พบตัว
“ฟ้องไม่ฟ้องไม่สำคัญ มันอยู่ที่ว่าแกทำจริงหรือเปล่า” ธิตาส่งสายตาคาดคั้นเอาคำตอบและแสดงสีหน้าไม่พอใจชัดเจน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดลวัฒน์สะทกสะท้าน
ชายหนุ่มแสยะยิ้มหนึ่งหนก่อนตอบออกไป
“ครับ ผมทำ” ตบท้ายด้วยการยักไหล่ บ่งบอกว่าเขานั้นไม่แคร์ใดๆ
“แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น แกต้องดีกับหนูไจ๋”
“ทำไมผมต้องดีกับเมียที่ไม่ได้เต็มใจได้มาด้วยล่ะครับ แล้วคุณย่าก็ไม่ควรถามนะครับว่าทำไมผมทำแบบนั้น เพราะผมว่าคุณย่ารู้ดี” คนที่เป็นตัวการให้เรื่องสับปะรังเคเกิดขึ้นก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้...คนที่มีแต่ออกคำสั่งเสมอมา
‘แกต้องแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้’
“แกอย่ามาก้าวร้าวใส่ฉันนะตาดล ฉันเป็นย่าแกนะ และแกควรสำนึกบุญคุณฉันไว้”
“ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้หรือครับที่ทำให้ผมมีสภาพนี้” สิ่งที่ชายหนุ่มพูดคือความจริงทั้งหมด ชีวิตของเขาตอนนี้เหมือนอยู่ในกรงขัง ไม่รู้ว่าจะต้องชดใช้บุญคุณไปถึงเมื่อไหร่ จนเขาต้องตายเลยหรืออย่างไร
“ตาดล” ธิตาตวาดลั่น ตัวสั่นเพราะความโกรธที่หลานชายไม่เชื่อฟัง แถมยังมาเถียงหน้าตายแบบนี้
“ผมเหนื่อย ขอพักเถอะครับ ไม่งั้นผมคงไม่มีแรงไปหาเงินเข้าโรงพยาบาลให้คุณย่าต่อ”ชายหนุ่มตัดบท รู้ดีว่าคนเป็นย่านั้นเห็นความสำคัญของเงินทองเหนือสิ่งใด ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วปิดเปลือกตาลงทันที
Latest chapter
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (09)
“พี่บอกแล้วว่าจะอธิบายให้ใหม่ อย่าทำตัวเป็นเด็ก” ชายหนุ่มบอกด้วยสีหน้าเข้มขึ้นเป็นเท่าตัว “คนที่ทำตัวเป็นเด็ก คงเป็นพี่ดลมากกว่า ไม่ใช่ไจ๋” หญิงสาวแสยะยิ้มพร้อมสวนกลับไป “ไม่รักก็แค่หย่ากันค่ะ ไม่ใช่เอาไจ๋ไว้เป็นเครื่องมือแก้แค้น” ตลอดสามปีเธอนึกว่าเขาให้โอกาสกัน แต่ความจริงแล้วกลับเป็นเพียงเพราะต้องการมีเธอไว้แก้แค้นผู้เป็นย่า “ปล่อยค่ะ” สิรินดาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ยืนยันในความตั้งใจของตัวเองที่จะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเกมนี้อีกต่อไป พร้อมบิดข้อมือให้พ้นจากพันธนาการ และพยายามกัดฟันให้ตัวเองเข้มแข็ง เธอไม่อยากดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้ แล้วหันไปหาผู้อาวุโสที่ได้แต่ยืนนิ่งตั้งรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ทัน “ไปกันเถอะค่ะคุณย่า” ธิตาขยับเดินเคียงข้างไปกับหลานสะใภ้ เพราะเธอรู้ดีว่าควรพาหญิงสาวออกไปจากสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้ ดลวัฒน์มองตามทั้งสองคน ก่อนทำท่าจะก้าวไปรั้งมือเล็กๆ ของสิรินดาไว้ แต่สุดท้ายเขากลับเก็บมือไว้ในตำแหน่งเดิม ยอมปล่อยให้สิรินดาเดินไปกับผู้เป็นย่าแทน เพราะรู้ดีว่าการยื้อในเวลานี้ก็ไร้ความหมาย ชายหนุ่มยกมือขึ้นม
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (08)
“ตาดล ที่แกทำแบบนี้ เพราะแกคิดจะแก้แค้นฉันเหรอ” น้ำเสียงของธิตาสั่นสะท้าน ไม่อยากยอมรับว่าดลวัฒน์จะทำแบบนี้เพื่อเอาคืน “ไม่พอใจหรือครับ” ดลวัฒน์ไม่มีท่าทีสลดสักนิด “ถ้าอยากให้หย่า ก็ให้ทนายจัดการมาละกันครับ” ธิตามองสบตาหลานชายที่เย็นชาและมีแต่ความอยากเอาชนะ หญิงชราถึงกับถอยหลังไปพิงกับโซฟา เพราะทรงตัวยืนไว้ไม่อยู่ “แกไม่รักหนูไจ๋ของฉันเลยเหรอตาดล” “ยังต้องถามอีกหรือครับ” คนปากดีสวนกลับไปอย่างฉับไว จนคนฟังน้ำตารื้น “งั้นเรื่องที่ฉันได้ยินว่าแกเรียกทนายเก่งไปจัดการเรื่องหย่า คงเป็นเรื่องจริงสินะ” เธอได้ยินข่าวลือนี้เมื่อวาน แต่ด้วยตารางงานที่แน่นเอี้ยด ทำให้ไม่มีเวลาค้นหาความจริง แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว “ตามนั้นครับ” พูดจบ ชายหนุ่มก็ทิ้งตัวที่เก้าอี้หนัง แล้วเอื้อมมือไปกดเปิดโน้ตบุ๊ก ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งจะโต้เถียงกันไป ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าคนที่ตนกำลังเอ่ยถึงนั้นยืนห่างออกไปไม่ไกล และยังได้ยินการสนทนาที่ว่ามาทั้งหมดแล้ว สิรินดาตัวแข็งทื่อ ถ้อยคำที่แสบร้อนทำ
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (07)
ชีวิตครอบครัวของเธอนั้นจะไปในทิศทางไหนต่อ เธอจะไม่ปกปิด เพราะความจริงอย่างไรก็เป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ และเธอต้องขอบคุณอรอุมาด้วยซ้ำ ที่ทำให้เธอตาสว่างและมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนขึ้นเร็วกว่าที่คิด “ขอตัวค่ะ” สิรินดาเดินจากมา เวลานี้เธอมีจุดหมายเดียวคือการไปตามหาความจริง หญิงสาวขึ้นมานั่งเงียบๆ อยู่หลังพวงมาลัย ยังไม่อาจขับเคลื่อนรถมินิคูเปอร์ไปไหนได้ เพราะมือทั้งสองข้างไม่มีเรี่ยวแรง แค่บังคับให้ตัวเองเดินมาถึงรถได้ก็เก่งมากแล้ว ทั้งที่เตือนตัวเองให้หาความจริงก่อนจะไปตัดสินอะไร ทว่าเธอกลับสลัดความรู้สึกเหล่านี้ไปไม่ได้ หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอด พยายามบอกตัวเองให้คิดในแง่ดีไว้ก่อน เพราะเมื่อตรองดูดีๆ ก็รู้ว่าสามีของเธอไม่ใช่คนมีพฤติกรรมแบบนั้น เธออยากเชื่อว่าเขายังมีศีลธรรมพอที่จะไม่ทำร้ายความไว้ใจของเธอ หลังจากที่ให้กำลังใจตัวเองสิรินดาก็ไม่รอช้าที่จะสตาร์ตรถแล้วมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาล ตามตารางงานวันนี้ ดลวัฒน์มีออกตรวจตั้งแต่ช่วงเช้าลากยาวไปจนถึงบ่ายๆ ซึ่งถือว่าเป็นวันที่ออกพบคนไข้เยอะที่สุดในรอบสัปดาห์ กระทั่งเสร็จจ
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (06)
“ค่ะ ไจ๋ไม่ทราบ แล้วยังไงต่อคะ จุดประสงค์คืออยากบอกไจ๋ให้ทราบเรื่องนี้หรือคะ” เธอยืดอกยอมรับความจริงอย่างไม่ปกปิด “ถ้าหวังร้าย มันไม่มีผลกระทบอะไรมากมายหรอกค่ะ พี่ดลมีสิทธิ์ไปรับเพื่อนเก่าอยู่แล้ว” ถึงจะเป็นแฟนเก่า แต่ทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนเก่ากันด้วย แถมมีหลายคู่ที่พอเลิกกันแล้วก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ “แล้วมีสิทธิ์พากันเข้าโรงแรมด้วยเหรอ”เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดัง ราวกับจะตอกย้ำให้สิรินดาไม่อาจปฏิเสธความจริงที่น่าเจ็บปวดนี้ได้ “คุณหมายความว่ายังไง” สิรินดาตัวชา มือสั่นเทาเกินจะคุมไหว อรอุมาเหยียดยิ้ม ก่อนเลือกที่จะเล่นกับความรู้สึกของสิรินดาโดยไม่ยอมพูดอะไรออกมา แม้รู้ดีว่าหญิงสาวกำลังอยากได้คำตอบจนใจจะขาด เธอยังคงปล่อยให้ความเงียบคุกคามสิรินดาต่อไป จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบห้านาทีกว่าจะหยิบภาพอีกหลายใบมาโยนให้ดู “ดูเองสิ คราวนี้ก็ตาสว่างได้แล้ว จะได้เลิกเป็นควายเสียที” สิรินดาเอื้อมมือสั่นๆ ไปหยิบภาพพวกนั้นมาพิจารณา หัวใจพลันเต้นช้าลงเรื่อยๆ ราวกับจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ภาพแรกนั้นคือภาพที่คนทั้งคู่อยู่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (05)
ท้ายข้อความจากคนปริศนานั้นได้แนบโลเคชันหนึ่งมาด้วย สิรินดาไม่ได้กดเข้าไปดูว่ามันคือที่ใด ด้วยกลัวว่าจะเป็นแก๊งมิจฉาชีพ จึงยังไม่ทำอะไรผลีผลาม ดาริกา เพื่อนสาวไอที ที่มีทักษะด้านนี้อย่างยอดเยี่ยม เปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยเช่นกัน DADA :เดี๋ยวเราจะสืบให้ DADA : แต่ไจ๋สงสัยใครไหม พอถูกถาม สิรินดาก็เงียบไปเพื่อขบคิด JAI-SIRINDA: ไม่มีเลย เพราะคิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นใครไปได้ และจุดประสงค์คืออะไร DADA : ไม่เป็นไร แต่ระวังตัวด้วยนะไจ๋ เพราะเราไม่รู้ว่ามันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ DADA : ช่วงนี้ก็อย่าไปไหนคนเดียว JAI-SIRINDA: จ้ะ ขอบคุณด้ามากๆ เลยนะ หลังจากจบการไหว้วาน สิรินดาก็เปิดอ่านข้อความเหล่านั้นและทบทวนอีกรอบ รวมถึงพยายามกดโทร.กลับไปอีก ก่อนที่เบอร์นั้นจะปิดเครื่องหนีไป เพียงแค่สองวันเท่านั้น ดาริกาก็ได้ข้อมูลมาแล้วว่าเบอร์ที่ส่งข้อความปริศนามาให้เพื่อนเป็นใคร และเมื่อเฉลยชื่อออกไป สิรินดาก็เม้มปากเป็นเส้นตรงทันที
สถานะหมดแรงรัก บทที่ 10 เกินกว่าจะรับไหว (04)
ด้านไตรฉัตรส่ายหน้า ต่อว่าด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก “ทำตัวเป็นเด็กๆ นะพวกมึงเนี่ย” ดลวัฒน์หัวเราะออกมาเป็นสิ่งแรกหลังได้ยิน “ดูตัวเองก่อนไอ้เสี่ย เหอะ!” เวลาทะเลาะกับเมียทีก็หนีมากรุงเทพฯ ปีหนึ่งๆ มากกว่าสามครั้ง ยังมีหน้ามาว่าเขาเป็นเด็กอีก “วันนี้ไปกรึ๊บกันปะ นานๆ มาครบแก๊ง” ไตรฉัตรเปลี่ยนเรื่องคุย อีกไม่ถึงสองอาทิตย์ภูมิพัฒน์จะเดินทางอีกแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้จะไปท้าทายตัวเองด้วยภูเขาลูกไหน “กูไม่ว่าง” “แต่ตารางงานมึงเลิกห้าโมงตรง” “ถามจริง นี่พวกมึงทุกคนรู้ตารางงานกูหมดเลยหรือไง” ดลวัฒน์พูดเชิงตำหนิ ทว่าไตรฉัตรก็ใช่ว่าจะสลด “ของกล้วยๆ ปะ” “เหอะ เก่งจังนะไอ้ตูบไตร” ไตรฉัตรตีมึนด้วยการยักไหล่ “ไว้วันอื่นแล้วกัน” “ตกลงมึงมีนัดแล้วจริงดิ” ไตรฉัตรทำหน้าเซ็ง นายแพทย์หนุ่มพยักหน้ารับ “แล้วสำคัญกว่าเพื่อน?” ดลวัฒน์เหยียดปากแสดงตัวมาดร้าย เพราะถึงเวลาเอาคืนแล้ว “มึงมีความสำคัญด้วยเหรอวะ กูไม่ยักรู้"
You May Also Like
พี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.3K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา375.2K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.8K viewsแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan31 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม168 viewsเล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา)
MOONY MAY15 viewsเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน233 views
