บทที่  4 สั่งการ  

ไตรฉัตรและพาริยะมองหน้ากันก่อนเบะปากใส่ ดูก็รู้ว่ามันกำลังหงุดหงิดแค่ไหน แต่แล้วอย่างไร พวกเขาไม่แคร์                   ดลวัฒน์รับรู้ได้ถึงสายตาที่เพื่อนทั้งสองมองมา แต่กลับทำเป็นไม่สนใจและดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแทน ทว่ายี่สิบนาทีผ่านไปก็ทนแรงกดดันไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม

          “พวกมึงจะเอายังไงกับกูกันแน่” ก็พวกมันจ้องเขาไม่เลิก

          “มึงคิดไม่ได้เหรอดล”

          “...”

          “มึงเรียนจบหมอมาไม่ใช่หรือ” ไตรฉัตรยิ้มมุมปากที่บิดโค้งราวปีศาจ

          ดลวัฒน์หน้าชา หลังแปลความหมายแอบแฝงนั้นได้ ทว่าเขาแค่ไม่อยากยอมรับมันมากกว่า

          “เมียกูคือลมหายใจของพวกมึงหรือไง”

          “พวกกูแค่ไม่อยากให้มึงมาเสียใจภายหลัง” ไตรฉัตรบอกเสียงอ่อนลงเล็กน้อย หากมันกลับใจเสียยามนี้ แล้วใส่ใจคนข้างกายที่ทุ่มเทให้มันเสมอมา ทุกอย่างจะดีขึ้น

          ที่สำคัญ มันจะเก็บความโกรธไว้กับใจทำไม คนเราย่อมทำผิดกันได้ แต่หากสำนึกได้และไม่ทำซ้ำอีก มันก็ควรค่าแก่การเริ่มต้นกันใหม่

          ไตรฉัตรยกมือแกร่งขึ้นมากอดอกกดดัน และดูเหมือนว่าคนพ่ายแพ้จะเป็นดลวัฒน์อีกเช่นเคย ชายหนุ่มขยับลุกหมายจะหนี

          แม้ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำแค่ไหน แต่สำหรับเจ้าของร่างกำยำแล้วเหมือนมันจะไม่สามารถดับอารมณ์ในใจได้

          “กูหวังว่ามึงจะมีจิตสำนึกและคิดได้นะ” พาริยะเอ่ยย้ำ

          ดลวัฒน์ไม่หยุดฟังและเดินกระแทกส้นเท้าไปไกล ปล่อยให้สองเพื่อนซี้มองตามจนลับสายตา ก่อนจะหันมามองหน้ากัน แล้วพรูลมหายใจออกจากจมูกโด่งที่รับกับใบหน้าพร้อมกัน

          ทิฐิของเพื่อนคนนี้คงสูงยิ่งกว่าตึกใบหยกอีกกระมัง

บทที่  4

สั่งการ

          หากถามว่าดลวัฒน์มีจิตสำนึกหรือไม่ ชายหนุ่มย่อมต้องมีอยู่แล้ว ดลวัฒน์ไม่ใช่พวกตายด้านที่จะไม่รู้สึกอะไร แต่ทว่าทิฐิที่มีนั้นมันสูงตระหง่านเกินจะข้ามไปได้ง่ายๆ

          ความคิดของชายหนุ่มตีวนกันไปหมดจนชวนหงุดหงิด เพราะถ้อยคำที่ย้ำซ้ำๆ ของเพื่อนดังพอจะแทรกซึมเข้าไปในหัวใจ ร่างสูงกลับมาโรงแรมแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พยายามสลัดเรื่องวุ่นวายออกไปจากความรู้สึก แต่ผ่านไปนับสิบนาทีก็ยังทำไม่ได้        

          แถมเมื่อมองไปที่ตู้เสื้อผ้า ก็ยิ่งตอกย้ำ เพราะเสื้อผ้าที่ตนนำมาทั้งหมดล้วนถูกจัดสรรมาอย่างดีจากสิรินดา

          ไม่มีครั้งไหนที่เขามาสัมมนาหรือออกต่างจังหวัดเพื่อไปสนับสนุนโครงการของโรงพยาบาลแล้วขาดเหลืออะไร เพราะสิรินดาล้วนจัดเตรียมของจำเป็นไว้ให้ทั้งหมด

          คำว่าความใส่ใจและให้ความสำคัญกระดอนมากระแทกอกของดลวัฒน์อย่างแรง ชายหนุ่มหลับตาลงแล้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ทุกคนเรียกร้องเพื่อให้จบปัญหา         

          ในเวลาห้าทุ่มห้าสิบเอ็ดนาที รถซีดานสีดำคันหรูก็แล่นเข้ามาในหมู่บ้านหนึ่งใจกลางเมือง ก่อนความเร็วของรถจะค่อยๆ ชะลอตัวลงและเทียบจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ภายในยังคงเปิดไฟสว่างไสว

            ดลวัฒน์ก้าวลงมาจากรถก่อนระบายลมหายใจออกมา แล้วก็มุ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่น ด้วยคิดว่าคงจะเจอภรรยาที่นั่น เพราะรู้นิสัยของสิรินดาดีว่าเจ้าหล่อนชอบนอนดึก และก็เป็นไปตามคาด ร่างบางกำลังนอนหลับอยู่ที่โซฟาตัวยาวสีเบจ ข้างกันมีเอกสารกองโตวางอยู่

          “ทำอะไรของเธอ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนดีๆ” ดลวัฒน์เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม ปลุกให้ร่างเล็กขยับตัวตื่นด้วยท่าทีงัวเงีย “แล้วเอกสารอะไรกองเยอะขนาดนี้" ก่อนชายหนุ่มจะก้มตัวลงหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาดู แต่ก็ยังไม่กระจ่างอยู่ดีว่ามันคือเอกสารเกี่ยวกับเรื่องใด จึงหยิบแผ่นที่สองและสามขึ้นมาอีก

          นั่นเองที่ทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง ดลวัฒน์ก็หรี่ตามองและก้มลงไปมองเอกสารนั้นอีกครั้ง ชั่วครู่ก็ได้คำตอบ ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

          “นี่เธอยังไม่เข็ดอีกหรอ?” น้ำเสียงเริ่มกดต่ำและห้วนขึ้น

          สิรินดาก้มหน้าลง ด้วยรู้ถึงความยุ่งยากที่ตนเคยก่อไว้ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ดลวัฒน์ก็สาดประโยคร้อนแรงมาเสียก่อน

          “จำไม่ได้หรือไงว่าครั้งที่แล้วเธอสร้างความเดือดร้อนให้ใครบ้าง” คดีความเพิ่งจะจบลงไปให้ได้โล่งอกเพียงไม่กี่เดือนนี้เอง แต่เจ้าหล่อนกลับจะก่อเรื่องอีกแล้วหรือ

          “ขอเถอะ อย่าเอาเงินไปผลาญเล่น”

          “ครั้งนี้ไจ๋จะดูดีๆ ค่ะ ไจ๋ศึกษามาแล้ว...” หญิงสาวไม่หลบตาอีกต่อไป ประสบการณ์ครั้งที่แล้วมันสอนให้เธอระมัดระวังมากขึ้น และครั้งนี้ก็เป็นการร่วมหุ้นกับคนที่ไว้ใจได้

          ดลวัฒน์ฟังแล้วอยากจะคำรามลั่น

          ศึกษามาแล้ว?

          เหอะ!

          “เธอจะบอกพี่ว่าเธอเก่งพอที่จะทำเรื่องพวกนี้แล้ว?” คนอย่างสิรินดาไม่มีทางมองเล่ห์เหลี่ยมใครออก เพราะเจ้าหล่อนมองอะไรก็มีแต่มุมดีไปหมด ไม่อย่างนั้นที่ผ่านมาคงไม่ถูกเพื่อนมาหลอกให้ช่วยลงทุน สุดท้ายก็ชิ่งหนี เชิดเงินไปเป็นล้านๆ

          คนต้องตอบกัดปากนิดๆ เพราะนัยน์ตาคมฉายแววหยามหยันดูถูกอย่างเห็นได้ชัด