บทที่ 6   ถ้าไม่มีค่า...ก็แค่ปล่อยมือ 02

ดลวัฒน์เหยียดยิ้มเมื่อเห็นสายตาของสาวๆ ที่มองมายังเพื่อนของตนอย่างหลงใหลได้ปลื้ม

          พาริยะอาสาเป็นพลขับ พลางพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเคสคนไข้ที่ตนพบเจอมากระทั่งถึงจุดหมาย แล้วดลวัฒน์ก็โบกมือร่ำลาอีกฝ่ายก่อนจะกลับมานั่งหลังพวงมาลัยอีกครั้ง พร้อมเคลื่อนรถออกสู่ท้องถนน แต่แล้วอยู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักทั้งที่เมื่อครู่ท้องฟ้ายังแจ่มใส จนการจราจรเคลื่อนตัวช้าลงแทบจะไม่ขยับ

          ดลวัฒน์เอื้อมมือไปเชื่อมต่อสมาร์ตโฟนเพื่อเปิดฟังเพลงแก้เบื่อไปพลาง แต่โชคดีที่เหลืออีกไม่กี่กิโลเมตรเขาก็จะถึงบ้านแล้ว ใช้เวลาอีกครู่ใหญ่ชายหนุ่มก็ถึงจุดหมายปลายทาง

          เมื่อประตูรั้วอัตโนมัติถูกเปิดออกชายหนุ่มก็พบว่ารถมินิคูเปอร์ของภรรยาได้หายไป จึงเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ด้วยความสงสัย เพราะปกติเวลาจะไปไหนเจ้าหล่อนจะบอกเขาก่อนเสมอ

          อีกทั้งในช่วงเวลาที่เขาเลิกงานเช่นนี้ เธอจะยิ่งไม่ออกไปไหน เพราะรู้ว่ามีเวลาน้อยที่จะได้อยู่ด้วยกัน

          ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอคงไม่พ้นทำตัวเป็นเด็กสามขวบ อยากให้เขาตามง้อ ร่างสูงหยิบสัมภาระลงมาจากรถรวมถึงถุงสีน้ำตาลนั่นด้วย

          ก่อนจะนำมันไปวางไว้ในครัว ถ้าถามว่ามันคืออะไร มันก็คือมะยมเชื่อม   

          ของที่ภรรยาตัวดีของเขาอยากจะกิน     

          เขาไปคว้านซื้อมาเสียถึงสี่ถุง เผื่อว่าเด็กเอาแต่ใจคนนั้นจะได้หายโกรธกันเสียที   

          หลังจากนั้น จึงเดินต่อมายังห้องนอน

           ปี๊บ! ปิ๊บ!

          ดลวัฒน์ล้วงหยิบสมาร์ตโฟนที่กำลังส่งเสียงดังออกมาจากกระเป๋ากางเกง ชายหนุ่มรับมันอย่างไว เพราะสายนี้มีความสำคัญกับตน

          เขาใช้เวลาคุยอยู่นานนับชั่วโมงก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งทางหน้าบ้าน เมื่อแหวกผ้าม่านออกดูก็พบว่าสิรินดากำลังวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาในตัวบ้าน ขณะที่ประตูรั้วค่อยๆ เลื่อนปิด

          ร่างสูงรีบวางสายแล้วจึงโยนโทรศัพท์ไปไว้บนเตียง ก่อนเดินลงไปชั้นล่างพร้อมผ้าขนหนูผืนน้อย เมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เปียกชุ่มไปทั้งตัวก็สาดคำถามออกไปทันที

          “ไปไหนมา แล้วทำไมไม่บอกให้พี่ไปรับ แถมยังเดินตากฝนมาแบบนี้อีก” ชายหนุ่มว่าเสียงดุ อดสงสัยไม่ได้ว่ารถมินิคูเปอร์ที่เขาซื้อให้หายไปไหน “เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี”

          คนฟังยืนหนาวสั่น เพราะก่อนหน้านี้นั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างตากฝนมา ด้วยไม่อยากเป็นภาระให้เขา ที่ผ่านมาเขามองเธอเป็นภาระมาโดยตลอด แต่ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว

          “ไจ๋จะดูแลตัวเองค่ะ จะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นภาระ พี่ไม่ต้องกังวลค่ะ” เธอไม่ได้ประชดเขา แต่จงใจบอกกับตัวเอง นับจากนี้เธอจะเข้มแข็งขึ้น จะดูแลรักษาตัวเองไม่ปล่อยให้เจ็บป่วยอีก

          คนฟังหยุดชะงัก พลางมองหน้าคนที่ยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็ก

          “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม จะประชดไปถึงไหน” ดลวัฒน์ถามเสียงเข้มกว่าครั้งก่อนเป็นเท่าตัว “จะโกรธก็ให้มีขอบเขตด้วย”

          สิรินดาไม่ตอบคำถาม เจ้าหล่อนเลือกจะเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้อง เพราะอยากผลัดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มนี้ออกเสียที  ขืนไม่รีบจัดการคงจะได้เป็นไข้แน่ ด้วยเธออยู่ในสภาพนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงที่ป้ายรถเมล์ หลังจากรถของเธอเกิดเสียระหว่างขับ จึงต้องเรียกช่างมาพาเข้าอู่เพื่อหาสาเหตุ            

          การที่หญิงสาวเมินเฉยต่อคำถาม ทำให้ดลวัฒน์หน้าบึ้ง อารมณ์ขุ่นมัวจนเอ่ยเรียกชื่อเสียงต่ำ    

          “สิรินดา”