บทที่ 6   ถ้าไม่มีค่า...ก็แค่ปล่อยมือ 03

หญิงสาวก็ไม่หยุดฝีเท้า พานให้สีหน้าของดลวัฒน์บิดเบี้ยว กัดกรามดังกรอด ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมกับโยนผ้าขนหนูในมือทิ้งไป

          ในเมื่อยังดื้อรั้นอยู่ ความห่วงใยนี้...ก็คงไม่มีค่า

          บรรยากาศอึมครึมและอึดอัดแผ่ฟุ้งอยู่ภายในบ้านอย่างต่อเนื่อง ช่วงหัวค่ำสิรินดาไม่ได้ลงมากินข้าวพร้อมหน้า กระทั่งถึงตอนนอนก็ยังคงไม่พูดคุยอะไรกัน หญิงสาวนอนหันหลังเงียบๆ  สุดท้ายกลายเป็นดลวัฒน์ที่หงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นไปนอนอีกห้อง

          ในเวลาตีห้าเศษๆ ดลวัฒน์ก็ขยับตัวลุกจากเตียงนอน โดยไม่จำเป็นต้องมีนาฬิกาปลุก เขาชินเสียแล้วกับการตื่นช่วงเวลานี้ หากไม่ติดเคสด่วนเขามักจะตื่นไปวิ่งออกกำลังกายหรือไม่ก็เข้าฟิตเนสของหมู่บ้านเป็นประจำ

          ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่แล้วพบว่าสิรินดายังคงหลับอยู่ เขาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำประมาณสิบห้านาทีก่อนจะออกมาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสำหรับวิ่งออกกำลังกาย ตามด้วยสวมสมาร์ตวอตช์สุดล้ำ แล้วอดไม่ได้ที่จะปรายตาไปมองคนดื้อบนเตียง ชั่วแวบเดียวความกรุ่นๆ ในอกก็กลับเข้ามาอีก

          ทำไมช่วงนี้สิรินดาถึงชอบอวดดี ทำให้เขาโมโหอยู่เรื่อย

          คิดไปใบหน้าคมก็เข้มขึ้น ก่อนขาเรียวยาวจะก้าวออกเดิน ทว่ายังไม่ทันพ้นหน้าประตูห้องกลับหมุนตัวกลับมายืนข้างเตียงในตำแหน่งที่สิรินดานอนอยู่ แล้วยื่นมือไปแตะที่หน้าผากมน 

          เมื่อเห็นว่าไม่มีไข้ก็พรูลมหายใจคล้ายโล่งอกออกมาเพราะสิรินดาป่วยทีไรมิวายเป็นหนักทุกที นาทีต่อมาดลวัฒน์ก็สาวเท้าเพื่อไปทำตามเป้าหมาย ตั้งใจว่าจะวิ่งสักสี่สิบนาที

          ดลวัฒน์กลับเข้าบ้านมาอีกครั้งในเวลาหกโมงยี่สิบนาที พลันเห็นหลังไวๆ ของสิรินดาที่เดินออกจากห้องครัว แล้วรีบมุ่งตรงไปยังบันได

          ชายหนุ่มเดินตามไป จังหวะหนึ่งหญิงสาวหันหลังมามองแล้วขบเม้มปากเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่มีวาจาใดหลุดมาจากปากอิ่ม

          แถมสิรินดาก็ยังเปลี่ยนเส้นทาง เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนั่งเล่นแทน ราวกับไม่อยากจะสนทนากับสามี

          ชายหนุ่มกลอกตาขึ้นฟ้า ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นห้องไป ถ้าอีกฝ่ายอยากจะเอาแบบนี้ก็เชิญเลย

          ให้มันรู้กันไปว่าใครจะเป็นผู้แพ้  

         

          ตามจริงในวันนี้ศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือดอย่างดลวัฒน์เข้าเวรบ่าย แต่ชายหนุ่มมาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่ช่วงแปดโมงเช้า ตอนนี้กำลังนั่งเคี้ยวแซนด์วิชตุ้ยๆ อยู่ที่โรงอาหาร   

          ขณะที่มือร้อนเอื้อมไปหยิบแซนด์วิชชิ้นที่สองในกล่องอาหารกลับมีมือปริศนามาช่วงชิงไป เมื่อชายหนุ่มเงยหน้าไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนจอมกวนประสาท

          “มารยาทหน่อยไหม” เขายังไม่ได้เอ่ยปากบอกอนุญาต ไม่สิ พาริยะไม่ได้เอ่ยปากขอเลยต่างหาก ดลวัฒน์ส่งสายตาติเตียน

          “กูมีกับบางคน คนที่สมควรได้” พาริยะไหวไหล่พลางลอยหน้าลอยตาตอบ เคี้ยวแซนด์วิชของเพื่อนอย่างอารมณ์ดี เพียงคำแรกก็มั่นใจว่าแซนด์วิชกล่องนี้ต้องเป็นฝีมือของสิรินดาอย่างแน่นอน ด้วยเพราะเพื่อนตัวดีเคยทิ้งของที่เมียทำให้ไว้กับเขา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงใจร้ายกับสิรินดานัก...

          พาริยะเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปก็เหลือบไปมอง แล้วพบว่าสายตาของดลวัฒน์กำลังมุ่งไปยังที่หนึ่ง

          “มึงจ้องลูกพี่พรอะไรขนาดนั้นวะ” หมอกระดูกเลิกคิ้ว เห็นชัดว่าสายตาของเพื่อนไม่ได้มองแบบทั่วไป แต่ดูมีอะไรแฝง “หรืออยากมีกับเขาแล้ว"

          คำถามของคนร่วมโต๊ะทำให้ดลวัฒน์ยอมละสายตาจากเด็กน้อยตัวจ้ำม่ำ

          “ทำไมทุกคนต้องยัดเยียดให้กูมีนัก ทั้งแม่ ทั้งย่า ทั้ง...น้องคนดีของพวกมึง รวมถึงมึงด้วย” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง“การมีลูกมันสำคัญกับชีวิตคู่ขนาดนั้นเลย?” ก่อนใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด พร้อมจ้องเขม็งรอคำตอบ

          “ทำไมวะ กลัวเหี้ยแบบมึง?”พาริยะตั้งคำถามกลับไปแทน

          “การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย และกูก็ยังไม่อยากจะมี”

ถึงแม้เพื่อนจะตอบกลับแบบกวนๆ แต่ดลวัฒน์ก็ให้เหตุผลแบบจริงจังไป เพื่อนจะได้เข้าใจให้ถูกเสียที เขาเบื่อสายตาติเตียนของกลุ่มเพื่อนเต็มทน ทุกคนชอบหาว่าเขาใจยักษ์ใจมารที่ไม่ยอมมีลูกกับสิรินดาเสียที

แต่มันไม่ง่ายเลยกับการมีลูก แถมหน้าที่การงานของเขาก็ยังไม่เอื้ออำนวย แค่เวลาให้คนในครอบครัวก็แทบจะไม่มี ถ้าเขาเข้าไปรับหน้าที่ดูแลโรงพยาบาลแห่งใหม่ก็คงจะหนักกว่านี้        

          “อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องเอาห่วงมาผูกคอ” ทุกวันนี้เขามีเรื่องชวนให้ปวดหัวหลายเรื่องพอแล้ว

          “งั้นกูขอถามกลับบ้าง” พาริยะขยับมานั่งหลังตั้งตรง สีหน้ามีแววจริงจังขึ้นมาหลายระดับ

          ดลวัฒน์พยักหน้าให้เป็นเชิงอนุญาต และรู้ว่าถึงตนจะส่ายหน้าปฏิเสธ อย่างไรเพื่อนก็คงถามออกมาจนได้อยู่ดี

          “ทำไมมึงต้องทุ่มเทอดตาหลับขับตานอน หาข้อมูล หางานวิจัย รักษาคนไข้”