บทที่ 6   ถ้าไม่มีค่า...ก็แค่ปล่อยมือ

บทที่ 6  

ถ้าไม่มีค่า...ก็แค่ปล่อยมือ

          ในวันรุ่งขึ้นดลวัฒน์พาสิรินดากลับเข้าสู่เมืองฟ้าอมร ทว่ายังไม่ทันจะจอดรถที่หน้าบ้านสนิทดีเขาก็ถูกเรียกตัวกะทันหันเพราะหมอที่เข้าเวรเกิดเรื่องฉุกเฉินจนไม่สามารถมาทำหน้าที่ได้ หลังจากนั้นเขาก็ยังต้องอยู่จัดการเอกสารที่ผู้เป็นย่าโยนมาให้รับผิดชอบต่อ

          บางครั้งดลวัฒน์อยากจะทำเป็นไม่สนใจหน้าที่บริหาร แต่เมื่อนึกถึงบิดาที่เขารู้ว่าท่านรักโรงพยาบาลนี้เพียงใด ก็ทำให้เขาไม่อาจทำตามความคิดนั้นได้ อีกทั้งยังไม่ได้คิดจะเนรคุณธิตา จนไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อยของผู้เป็นย่า

          ชายหนุ่มรู้ดีว่าวันนี้คงต้องกลับดึกอีกเช่นเคย จึงส่งเมสเซจสั้นๆ ไปให้ภรรยา

          DONN : วันนี้พี่กลับดึก

          ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีข้อความใดๆ ส่งกลับมา

          หัวคิ้วที่รับกับใบหน้าหล่อเหลาเลิกขึ้นสูง นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่เขาไม่ได้รับข้อความตอบกลับ หากเป็นปกติเธอจะส่งกลับเสมอ   

          ให้ไจ๋ไปรับไหมคะ

            อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ไจ๋จะทำให้ พี่ดลจะได้หายเหนื่อย

            สู้ๆ นะคะ

          ถึงกระนั้นดลวัฒน์ก็ไม่ทันจะได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะห้องถูกเคาะจากฝีมือของเลขาฯ ผู้เป็นย่า ซึ่งหอบงานกองโตมาให้เพิ่ม ชายหนุ่มต้องโยนโทรศัพท์มือถือกลับไปที่เดิม แล้วจึงเร่งสะสางงานตรงหน้าให้แล้วเสร็จ

          กลับมาถึงบ้านก็พบว่าสิรินดาเข้านอนไปแล้ว เขาจัดการอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะทิ้งกายลงนอนบนเตียงและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

          พอแสงตะวันของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างห้องนอนเข้ามา บ่งบอกว่าหน้าที่ของหมอดลวัฒน์ได้เริ่มต้นใหม่ในอีกวันเช่นกัน

          ทุกๆ อย่างดูเหมือนเป็นวันธรรมดาทั่วไป เพียงแต่วันนี้คนที่มักจะรอกินข้าวเช้าพร้อมดลวัฒน์เสมอกลับไม่ได้เอาตัวเองมาให้เห็นแบบทุกวัน    

          คุณหมอคำรามในลำคอเบาๆ ก่อนส่ายหน้า       

          ก่อนจะมองสำรวจ พบว่าหญิงสาวกำลังถือสายยางรดน้ำดอกกุหลาบที่ออกดอกมาบ้างแล้ว

          สิรินดาชอบดอกไม้ เธอจึงมักไปเดินเล่นที่สวนจตุจักรเพื่อซื้อดอกไม้นานาพรรณมาแซมปลูกใหม่อยู่เสมอ เมื่อได้ยินเสียงกดรีโมตเปิดรถ หญิงสาวก็หันหน้าเล็กไปมองเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แล้วกลับไปสนใจมวลดอกไม้เหมือนเดิม

          ดลวัฒน์ก็ส่งเสียงคำราม

          เหอะ!

          “เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว เธอก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบนิสัยแบบนี้”

          ดลวัฒน์รู้ว่าสิรินดาคงยังโกรธเรื่องการมีลูก แต่มันก็เคยตกลงกันแล้วไง แล้วทำไมเธอถึงต้องดื้อดึงกันด้วยเล่า

          หลังจากไปเดินตรวจเยี่ยมผู้ป่วยรอบเช้าเรียบร้อยแล้ว ดลวัฒน์ก็มาทิ้งก้นลงในห้องทำงานที่ตึกอำนวยการ ก่อนหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาไล่ดูความถูกต้องและความครบถ้วนของเนื้อหาที่จัดทำขึ้นในพรีเซนเทชันทีละหน้า เพราะวันนี้นอกจากจะต้องทำหน้าที่หมอแล้ว เขายังได้รับมอบหมายให้เป็นวิทยากรให้กับนักศึกษาแพทย์อีกด้วย ซึ่งถูกเชิญไปเป็นครั้งที่สองแล้ว

          หลังจากตรวจทานเนื้อหาทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ดลวัฒน์ก็เปลี่ยนบทบาทหน้าที่อีกครั้ง เพราะกองเอกสารที่ผู้เป็นย่าโยนมาให้ศึกษานี้เหลืออีกเป็นตั้ง

          กระทั่งช่วงใกล้เที่ยง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนคนมาใหม่จะโผล่หน้าเข้ามา

          “พร้อมยัง” พาริยะเอ่ยถาม

          ผู้บริหารหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาที่มุมล่างของหน้าจอโน้ตบุ๊ก ก็พบว่ามันถึงเวลาที่เขานัดหมายกับเพื่อนไว้แล้ว วันนี้พวกเขานัดกันไว้ว่าจะไปกินข้าวเที่ยงแถวมหาวิทยาลัย

          “อืม เก็บของแป๊บ”

          ดลวัฒน์ยัดโน้ตบุ๊กเข้ากระเป๋าเป้พร้อมกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อีกสองอย่าง แล้วสะพายมันขึ้นไหล่ ส่วนมืออีกข้างหันไปคว้าถุงสีน้ำตาลใบหนึ่งที่เพิ่งจะได้มาเมื่อช่วงเช้า

          ก่อนก้าวเท้าตรงไปหาคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง

          “กูสอนเสร็จสามโมง” พาริยะว่าขณะก้าวเดินไปตามทาง วันนี้ทั้งเขาและเพื่อนต่างถูกเชิญมาเป็นวิทยากรเพียงแต่ต่างหัวข้อและต่างสาขา “แล้วของมึงล่ะ”

          “บ่ายสามโมงครึ่ง”

          “งั้นเดี๋ยวกูจะมารอมึงที่หน้าตึก”

          “โอเค”

          สุดท้ายคนที่ต้องมารอกลับกลายเป็นนายแพทย์ดลวัฒน์ ชายหนุ่มปล่อยคลาสสอนตรงเวลา ไม่ขาดไม่เกินจากเวลาที่ทางมหาวิทยาลัยให้มา ร่างสูงเดินมาทิ้งกระเป๋าที่สะพายยังโต๊ะไม้สีน้ำตาล และนั่งลงพร้อมกับแก้วมัตฉะลัตเตในมือ พลันมองไปรอบๆ อย่างสำรวจ แล้วอดคิดไปถึงตอนที่ตนยังเป็นนิสิตไม่ได้

          มันทั้งสนุกและเครียดในเวลาเดียวกัน

          เขายอมรับว่าแม้เรียนหนัก แต่การได้ทำในสิ่งที่รัก ก็ทำให้มีความสุขและมีกำลังใจทำต่อไปเรื่อยๆ

          เหมือนทุกวันนี้ที่เขาไม่เคยย่อท้อต่ออาชีพหมอ และยังอยากพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ

          ดลวัฒน์เหลือบมองนาฬิกาเป็นหนที่สอง เพราะเวลาล่วงเลยผิดจากที่เพื่อนบอกไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว เขานั่งดูดมัตฉะลัตเตต่อไปอีกอึกใหญ่กว่าจะเห็นเพื่อนเดินลิ่วๆ มา

          “โทษทีว่ะ เกิดแอ็กซิเดนต์นิดหน่อย เลยต้องเปลี่ยนห้องสอน” กว่าเขาจะหาห้องและเซตอุปกรณ์ใหม่ได้ก็ใช้เวลาไปร่วมครึ่งชั่วโมงแล้ว

          ดลวัฒน์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ชั่วนาทีก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วมองหาถังขยะที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก จึงเดินไปหย่อนแก้วมัตฉะลัตเตลงถัง แล้วทั้งสองก็เดินไปยังลานจอดรถ ระหว่างทางมีนิสิตหลายคนที่เหลียวมองสองหนุ่ม ส่วนนักศึกษาในคลาสก็พากันยกมือไหว้

          ทว่าวันนี้คนที่สาวๆ ให้ความสนใจนั้นไม่ใช่ดลวัฒน์แต่เป็นพาริยะ ที่สวมแว่นจนดูเป็นหนุ่มฮอตเนิร์ด