ปฐมบท 2
ใบหน้าคมเข้มของชวินตอนนี้มีแต่ความเคร่งเครียดคิ้วขมวดแทบจะผูกกันเป็นปม ทั้งที่ร่างกายกำลังแช่อยู่ในน้ำอุ่นอีกทั้งมีมือเรียวที่คอยนวดคลึงลูบไล้ให้ผ่อนคลายทั่วทั้งร่างกาย
“แล้วปรานต์ก็กลายเป็นเมียน้อยของคุณ” ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของโอเมก้าตอนนี้เศร้าไม่ต่างกัน
“อย่าพูดอย่างนั้นสิปรานต์”
“หรือไม่จริง”
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง”
“...” พอเจอคำถามที่จนมุมแบบนี้ปรานต์เองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
“หรือผมไม่ต้องแคร์มรดก หุ้นของผมในโรงแรมก็มีไม่น้อยแล้วปรานต์ก็มาช่วยผมทำงานแบบนี้ดีมั้ย” แววตาคมเข้มเป็นประกายขึ้นเพราะจริง ๆ แล้วชวินเองก็มีหุ้นอยู่ในโรงแรมไม่น้อย ส่วนเรื่องของมรดกมันเป็นเรื่องของอนาคตอยู่แล้ว
“ไม่เอาหรอก ปรานต์ไม่มีประสบการณ์” โอเมก้ารีบปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ของแบบนี้มันฝึกกันได้ พอปรานต์เก่งแล้วเราจะได้สร้างโรงแรมเล็ก ๆ ของตัวเอง ปรานต์จะได้ดูแลแทนผมเต็มที่”
“ไม่ไหวหรอก” โอเมก้าหน้างอฮึดฮัดเอาแต่ใจ
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง”
“งั้นคุณก็แต่งงานไปก่อน ใครมันจะทนอยู่ได้ถ้าแต่งโดยไม่มีความรักเดี๋ยวทางฝั่งนั้นก็คงขอหย่าเองถ้าคุณไม่สนใจไม่ใส่ใจ” ปรานต์ตอบกลับมาง่าย ๆ เสียอย่างนั้น ทำให้ชวินมีสีหน้าเปลี่ยนไปแต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาที
“ไม่เอาแล้วไม่คิดมากนะวิน” ร่างบางของโอเมก้าขึ้นคร่อมบนตัวอัลฟ่าหนุ่มบดเบียดจุดสำคัญของร่างกายให้เสียดสีกันจนเสียวสะท้านพร้อมกับป้อนจูบหวานให้กับคนใต้ร่างได้หวามไหว มือเรียวเริ่มซุกซนอยู่ใต้น้ำไล่บีบเคล้นลูบคลำกล้ามเนื้อแน่นด้วยความเย้ายวน
“ปรานต์ช่วยคลายเครียดให้นะ” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาข้างหู ร่างหนาอ่อนระทวยนิ่งให้โอเมก้ากลิ่นเย้ายวนเป็นคนจัดการอย่างว่าง่าย
“อืม...” อัลฟ่าหนุ่มทำเพียงส่งเสียงครางในลำคอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านหวามไหวหลับตาพริ้มรับรสกามที่โอเมก้ามอบให้
💍❤️💍❤️
รติในชุดสูทสีขาวเข้ารูปกับผ้าพันคอผ้าไหมออร์แกนซ่าเพิ่มความหรูหราและสง่างามกับรอยยิ้มบางที่ทำให้ดูอ่อนหวานน่ารักยืนคู่กับชวินที่อยู่ในชุดสูทสีเดียวกันต่างกันตรงที่ใบหน้าคมมีแต่ความบึ้งตึงขัดกับชุดที่กำลังใส่อย่างสิ้นเชิง
“คุณชวินขยับเข้าใกล้คุณรติหน่อยครับ” ช่างภาพตรงหน้าสั่งด้วยความเกรงใจ
“ยิ้มอีกนิดครับคุณชวิน”
“เรียบร้อยครับ”
อัลฟ่าหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีเมื่อสิ้นเสียงช่างภาพทำให้ทีมงานหน้าเหวอมองกันเลิ่กลั่ก ขณะที่รติสีหน้านิ่งเฉยเอ่ยขอบคุณทุกคนก่อนจะปลีกตัวไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกห้องหนึ่ง
“พ่อกับแม่รออยู่ที่โรงแรม” ชวินเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
“ครับ” รติตอบรับเพียงแค่นั้นก่อนจะหันไปขอบคุณพนักงานในสตูดิโออีกครั้งหนึ่งและเดินออกจากร้านโดยที่ไม่ได้สนใจอัลฟ่าหนุ่มที่ยืนหงุดหงิดอยู่ตรงหน้า
“พวกท่านให้ชั้นพาเธอไป” ชวินสาวเท้าก้าวตามจนขึ้นมาเดินเคียงข้างกัน
“ติไปเองได้ครับ”
“แต่พวกท่านสั่งมา”
“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวติบอกท่านเอง”
“ไปกับชั้นมันจะเป็นอะไรนักหนา”
“ติอึดอัด...” โอเมก้าร่างบางทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนที่จะแยกตัวไปยังรถของตัวเอง โดยมีอัลฟ่าหนุ่มยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่จนรถของคู่หมั้นขับผ่านหน้าไป
“ทีเมื่อก่อนพี่วินอย่างนั้นพี่วินอย่างนี้” ชวินพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียก่อนจะรีบขึ้นรถขับตามออกไป
💍❤️💍❤️
“มีอะไร”
“ติรอคุณอยู่ที่ร้านแล้ว”
“ก็รอไปก่อนเดี๋ยวชั้นเสร็จธุระแล้วจะตามไป”
“วิน...อื๊อ...”
“อืม...อื้ม...ปรานต์”
ได้ยินอย่างนั้นรติได้แต่เม้มปากที่สั่นระริกพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ เขารู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันทีคงเป็นเพราะฟีโรโมนที่สูงขึ้น รติค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อย ๆ พรูมันออกมา
“พอดีคุณชวินติดงานด่วน เอาเป็นว่าผมลองวงของผมก่อนแล้วกันนะครับ”
“ได้ค่ะคุณรติ” พนักงานหยิบกล่องแหวนแต่งงานมาวางพร้อมกับเปิดออกเพื่อให้โอเมก้าตรวจเช็กและลองขนาดครั้งสุดท้ายก่อนถึงวันงานจริง
“ต้องขอโทษด้วยนะครับ เลยไม่ได้ถ่ายรูปคู่ตามที่ทางร้านขอไว้” รติเก็บแหวนลงกล่องก่อนจะส่งคืนให้กับพนักงาน
“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณรติ แค่คุณชวินกับคุณรติเลือกร้านเราก็ต้องขอบคุณมากแล้วค่ะ” พนักงานสาวส่งยิ้มให้ด้วยความจริงใจ
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” โอเมก้าส่งยิ้มบางพร้อมกับรับไหว้พนักงานก่อนจะเดินออกจากร้านมาด้วยอารมณ์ที่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ ทันทีที่ขึ้นรถแทนที่จะสตาร์ตรถแล้วขับออกไป เขากับไม่มีเรี่ยวแรงได้แต่นั่งร้องไห้หน้าซบลงบนพวงมาลัยปล่อยน้ำตาให้มันค่อย ๆ เหือดหายไป
💍❤️💍❤️
ตอนที่ 3 ผูกพันธะ=เริ่มผูกพันภายในห้องนอนที่มืดสนิทร่างบางยังคงนอนขดตัวคุดคู้ด้วยสภาพร่างกายที่อิดโรย หลังจากที่โดนสามีอัลฟ่ากัดคอผูกพันธะแล้ว รติก็โดนทิ้งให้นอนซมอยู่คนเดียวโดยที่สามีอัลฟ่าออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่มีเยื่อใยหลังจากนอนหลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ รติจึงพอมีแรงที่จะลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง สิ่งแรกที่ต้องทำคงไม่พ้นอาบน้ำชำระล้างคราบกามที่ติดอยู่ทั่วตัว รติสำรวจร่างกายตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่มองดูร่องรอยที่ถูกสามีอัลฟ่ากระทำไว้ รวมถึงรอยพันธะที่ยังคงเป็นรอยแผลสดให้ได้เจ็บแปลบ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดระบมแต่สายตาของรติไม่มีความรู้สึกเช่นเดียวกับร่างกาย เขาได้แต่พยายามกลืนก้อนความเจ็บปวดนั้นให้ย้อนกลับเข้าไปข้างในด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวแทน‘แค่ให้มันจบ ๆ ไปตามที่พวกผู้ใหญ่ต้องการ’//////////“นอนกับเมียมาแล้วมานอนหมดแรงกับปรานต์เนี่ยนะ” โอเมก้านัยน์ตาเฉี่ยวอดที่จะประชดคนรักไม่ได้“อย่าพูดมากน่า” อัลฟ่าหนุ่มนอนหลับตาเหยียดตัวพูดออกมาด้วยความรำคาญ“ผมก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไปตามที่พ่อกับแม่ต้องการ”“แน่ใจ? ว่าจะจบ” น้ำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ“ตอนนี้บอกให้จบ ไม่ใช่ว่าสุดท้ายปรานต์กลาย
ตอนที่ 2 ให้มันจบ ๆ ไป 🔥คืนที่สองของการแต่งงานของสามีภรรยาป้ายแดงต่างมีความกระอักกระอ่วนไม่แพ้กัน ต่างฝ่ายต่างนอนหันหลังให้กัน แต่ดูเหมือนว่าชวินจะออกอาการมากกว่าเอาแต่นอนกระสับกระส่ายดิ้นไปดิ้นมา กลิ่นฟีโรโมนแปรปรวนเดี๋ยวเข้มเดี๋ยวจางจนโอเมก้าอย่างรติเริ่มอึดอัดหายใจไม่ออก“เธอจะไปไหน” ชวินถามขึ้นเมื่ออยู่ ๆ รติก็ลุกขึ้น“ไปนอนอีกห้องนึงครับ คุณจะได้นอนสบาย”พูดจบโอเมก้าร่างบางก็ออกจากห้องไปทันที โดยมีสายตาของสามีอัลฟ่ามองตามอย่างเอาเรื่อง แต่ชวินก็ทำได้เพียงแค่มองตาม ทว่าเขาเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองปล่อยฟีโรโมนในระดับที่ทำให้ภรรยาโอเมก้ารู้สึกไม่สบายได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกผิดขนาดต้องตามโอเมก้าออกไปเพื่อดูอาการรติสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นออกมาแล้วก็ทำซ้ำแบบเดิมอีกสองสามครั้งจนรู้สึกว่าออกซิเจนกลับมาเต็มปอดอีกครั้ง เขาจึงล้มตัวลงนอนแผ่กลางที่นอนนุ่ม นอนคิดถึงสิ่งที่คุยกันในวันนี้ที่พ่อกับแม่อยากให้พวกเขามีหลานให้และผูกพันธะกันเสียให้เรียบร้อย รติได้แต่นอนคิดวนไปวนมา การผูกพันธะไม่ต่างกับการผูกมัดตัวเอง สำหรับโอเมก้าอย่างเขาแล้วย่อมมีปัญหาในการใช้ชีวิตในอนาคตแน่นอน เพราะม
ตอนที่ 1 แต่งงานธุรกิจรติในชุดสูทสีขาวนั่งทิ้งตัวลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบอย่างเงียบงัน สายตาทอดมองไปยังร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มในชุดสูทแบบเดียวกันกำลังยืนส่งสายตากดต่ำเหยียดหยามมองมาที่เขา กลิ่นฟีโรโมนไวน์ขาวคละคลุ้งรอบห้องเพื่อกดข่มโอเมก้าร่างบางที่พยายามเก็บอาการและความรู้สึกบนใบหน้าหวานแต่ไร้ซึ่งอารมณ์“คงไม่ร้องไห้ไปฟ้องพ่อกับแม่หรอกนะ” คำพูดทิ้งท้ายของอัลฟ่าหนุ่มก่อนจะหุนหันออกจากห้องหอไปอย่างไม่ไยดี“...” รติได้แต่นั่งเม้มริมฝีปากบางข่มอารมณ์มองตามแผ่นหลังกว้าง มือจิกกำผ้าปูที่นอนแน่นอย่างกับว่าจะให้มันขาดคามือรติพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้มีน้ำตาไหลออกมาแม้เพียงหยดเดียว ทั้งที่นัยน์ตาแดงก่ำอยากจะระบายออกมาเต็มที โอเมก้าร่างบางพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวออกด้วยการปล่อยร่างกายเปลือยเปล่าไปกับการนวดคลึงของมวลน้ำวนในอ่างจากุซซี ปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายเขากับชวินถูกจับหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ แต่เหมือนเป็นเพียงคำพูดไม่จริงจังนักจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย จนกระทั่งธุรกิจโรงแรมของทางบ้านรติเริ่มมีปัญหาขาดทุน จึงทำให้งานแต่งงานของทั้งสองถูกเนรมิตขึ้นในเ
ปฐมบท 2ใบหน้าคมเข้มของชวินตอนนี้มีแต่ความเคร่งเครียดคิ้วขมวดแทบจะผูกกันเป็นปม ทั้งที่ร่างกายกำลังแช่อยู่ในน้ำอุ่นอีกทั้งมีมือเรียวที่คอยนวดคลึงลูบไล้ให้ผ่อนคลายทั่วทั้งร่างกาย“แล้วปรานต์ก็กลายเป็นเมียน้อยของคุณ” ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของโอเมก้าตอนนี้เศร้าไม่ต่างกัน“อย่าพูดอย่างนั้นสิปรานต์”“หรือไม่จริง”“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง”“...” พอเจอคำถามที่จนมุมแบบนี้ปรานต์เองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน“หรือผมไม่ต้องแคร์มรดก หุ้นของผมในโรงแรมก็มีไม่น้อยแล้วปรานต์ก็มาช่วยผมทำงานแบบนี้ดีมั้ย” แววตาคมเข้มเป็นประกายขึ้นเพราะจริง ๆ แล้วชวินเองก็มีหุ้นอยู่ในโรงแรมไม่น้อย ส่วนเรื่องของมรดกมันเป็นเรื่องของอนาคตอยู่แล้ว“ไม่เอาหรอก ปรานต์ไม่มีประสบการณ์” โอเมก้ารีบปฏิเสธอย่างไม่ลังเล“ของแบบนี้มันฝึกกันได้ พอปรานต์เก่งแล้วเราจะได้สร้างโรงแรมเล็ก ๆ ของตัวเอง ปรานต์จะได้ดูแลแทนผมเต็มที่”“ไม่ไหวหรอก” โอเมก้าหน้างอฮึดฮัดเอาแต่ใจ“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง”“งั้นคุณก็แต่งงานไปก่อน ใครมันจะทนอยู่ได้ถ้าแต่งโดยไม่มีความรักเดี๋ยวทางฝั่งนั้นก็คงขอหย่าเองถ้าคุณไม่สนใจไม่ใส่ใจ” ปรานต์ตอบกลับมาง่าย ๆ เสียอย่างนั้น ทำให้ชวิ
ปฐมบท 1“อึก...พี่วิน” เด็กน้อยโอเมก้าจ้ำม่ำสภาพนอนคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น กำลังเบะปากเตรียมจะปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นพี่ชายวิ่งเข้ามาหาตัวเองหน้าตาตื่น“ติ!”“ติเจ็บ...ฮือ ๆ ๆ” พอพี่ชายอัลฟ่าวิ่งมาถึงตัวเท่านั้นแหละ เด็กน้อยโอเมก้าก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเสียงดัง“ติเจ็บตรงไหน...ตรงนี้ใช่มั้ย” ใบหน้าคมโน้มลงจนริมฝีปากใกล้หัวเข่าก่อนจะเป่าลมอุ่นลงบนแผลถลอกเพื่อปลอบโยนน้อง“พ่วง~ พี่เป่าให้แล้วเดี๋ยวก็หายนะ” น้ำเสียงละมุนของพี่ช่วยปลอบโยนให้น้องพอได้หยุดร้องไห้ มือป้อมพยายามเช็ดน้ำตาให้ตัวเองป้อย ๆ“พี่พากลับบ้านไปทำแผล” คนพี่คุกเข่าลงหันหลังให้น้องปีนขึ้นมาอยู่ข้างบน สองแขนป้อมโอบรัดคอพี่โดยที่ขาป้อมมีแขนของพี่ล็อกพยุงไว้จากสวนสาธารณะในหมู่บ้านกว่าจะถึงบ้านหลังใหญ่ท้ายซอยเด็กน้อยโอเมก้าเอาแต่สะอื้นมาตลอดทาง แผ่นหลังของพี่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาน้องแต่นั่นไม่ได้ทำให้ชวินรู้สึกว่าเป็นปัญหาเลยแม้แต่น้อย“ตาวิน! ตาติ! น้องเป็นอะไรลูก” ธาริณีเห็นสภาพเด็ก ๆ แล้วตกใจรีบเข้าไปคว้าโอเมก้าน้อยออกจากหลังพี่มานั่งบนตักทันที“น้องหกล้มครับ”💍❤️💍❤️เพราะพ่อกับแม่เป็นเพื่อนสนิทกัน สนิทขนาดที่ว่าฝากลูกให้เลี้ยง