บทที่ 1

ฉันนั่งบีบมือตัวเองด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น ฉันกับเขานั่งตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

         “ผมรักมะลิจริง‍ ๆ นะครับ พ่อกับแม่ให้เราแต่งงานกันเถอะ” เสียงของเขาทำให้ฉันน้ำตารื้น ไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างที่พูด ในเมื่อได้เกินเลยกันแล้ว เขาก็ยินดีจะรับผิดชอบ

         “คุณยู!” มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาคือผู้ชายแสนดีที่ฉันหลงรักมานานแสนนาน ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็รักผู้ชายคนนี้ไปทั้งหัวใจ

         เมื่อหัวใจเป็นของเขาแล้ว ไม่ยากเลยที่ร่างกายจะเป็นของเขาด้วย แค่เพียงเขาสัมผัสแตะต้อง ฉันก็อ่อนระทวยและยอมเป็นของเขา

         “จะแต่งงานกับเด็กในบ้านได้อย่างไรกันยู” เสียงทรงพลังของคุณดา หรือคุณปรีญาดา ผู้เป็นแม่ของเขาเอ่ยขัด ฉันน้ำตารื้นเพราะความเสียใจ ‘เด็กในบ้าน’ ‘คนใช้’ ไม่ว่าจะคำไหน สำหรับคนที่เกิดมาพร้อมตำแหน่งที่ไม่อยากรับอย่างฉันก็จำใจรับอยู่ดี

         “แต่ผมรักมะลิจริง‍ ๆ”

         เขายังคงจับมือฉันแน่นอย่างเคย ความรู้สึกตื้นตันใจไม่เคยเกิดขึ้นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเท่านี้มาก่อน ดีเหลือเกิน

         “ยู แม่รับไม่ได้หรอกนะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยูจะเอาลูกคนใช้มาทำเมีย แม่รับไม่ได้หรอก” เสียงของคุณท่านทำฉันน้ำตารื้น ตลอดเวลาที่ทำเหมือนเอ็นดู ความจริงแล้วลึก ๆ คุณท่านก็ไม่เคยมองฉันเท่าเทียมกับพวกท่านเลยสักนิด

         หน้าตายังสำคัญกับคนระดับท่านอยู่ดี

         “แต่ผมกับมะลิรักกัน ถ้าแม่ไม่เห็นด้วย เราสองคนจะไปอยู่ข้างนอก” มือฉันสั่นเทา ไม่คิดว่าเขาจะทำเพื่อฉันถึงขนาดนี้

         “คุณยู”

         “พี่รักมะลิ”

         “มะลิก็รักคุณยูค่ะ”

         “มะลิ”   

“มะลิ! มะลิ! ตื่นได้แล้วลูก” เสียงเรียกของแม่ทำฉันตกใจตื่น นี่ฉันฝันไปใช่ไหม ฝันไปสินะ

         “มีอะไรหรือเปล่าแม่”

         “แม่จะไปวัดกับคุณท่าน มะลิอยู่บ้านนะ” ฉันพยักหน้ารับกับคำพูดของแม่

         เมื่อแม่ออกจากห้องไปแล้ว ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัว เผื่อว่า ‘เขา’ จะเรียกใช้ ไม่นานข้อความก็ถูกส่งเข้ามือถือ ฉันยิ้มกับข้อความนั้น

         เวลานี้เพิ่งจะตีห้ากว่า ๆ ฉันเดินจากเรือนคนใช้ไปยังตึกใหญ่ และขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เปิดประตูบานคุ้นเคยอย่างเบามือ เมื่อปิดประตูแล้วไม่ลืมที่จะล็อกให้เรียบร้อย

         ห้องนอนขนาดใหญ่ ตกแต่งห้องด้วยสีโทนดำเทา บ่งบอกถึงความเป็นผู้ชาย ของสะสมราคาแพงตามสไตล์ผู้ชาย เดินอีกไม่กี่ก้าวฉันก็จะเห็นเตียงใหญ่ที่มีเขานั่งรออยู่แล้ว

         หน้าอกเปลือยเปล่า เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่น ทุกครั้งที่ได้เห็นทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว

         “มาเร็ว วันนี้ฉันต้องรีบไปคณะ” คณะที่เขาหมายถึงคือคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เขาเรียนอยู่ และฉันกำลังจะได้เข้าเรียนในอีกไม่กี่เดือน

         ฉันเดินไปหยุดข้างเตียง ถอดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นของตนเองออกกองไว้กับพื้น เหลือเพียงชั้นในสองชิ้นบนเรือนกาย

         เพื่อให้เขาเป็นคนถอดอย่างที่เขาชอบทำ

         “มานั่งบนนี้” บนนี้ที่เขาว่าคือตักแกร่งที่ไม่มีอะไรปกปิดความเป็นชาย ฉันปีนขึ้นไปนั่งบนตักอย่างว่าง่าย ถูไถสัดส่วนความเป็นหญิงกับส่วนความเป็นชายของเขา

         “เดี๋ยวนี้มะลิของพี่เก่งจัง” เขาชม ฉันยิ้มให้เขา มอบจูบแสนหวานอย่างที่เขาเคยสอน ท่อนล่างก็ส่ายร่อนบดเบียดเข้าหาเขาอย่างร้อนเร่า แม้จะมีเนื้อผ้าบางเบาของแพนตี้ตัวน้อย แต่ความชุ่มฉ่ำของเราสองก็ยังเปรอะเปื้อนและร้อนผ่าว

         “อื้อ...คุณยู” ฉันร้องครางเมื่อส่วนปลายของความแข็งขืนทิ่มแทงส่วยปลายกระจิริดความเป็นสาว ความเสียวซ่านวิ่งผ่านทุกรูขุมขน

         “เสียวเหรอ” เขาถามเมื่อไล้ปลายลิ้นลงมาจากลาดไหล่ เต้าทรวงถูกปล่อยจากการโอบอุ้มของบราเซียร์ เขาไล้ปลายลิ้นหยอกล้อกับยอดถันสีสด

         “อื้อ” ความเสียวซ่านยิ่งทำให้ฉันขนลุกไปทั้งร่าง แอ่นกายเข้าหาให้เขาได้เชยชิม

         เมื่อถูกรุกเร้าทั้งมือและปลายลิ้น ฉันไม่อาจอดกลั้นความซ่านสยิวได้เลย ต้องบดเบียดกลีบเนื้อเข้าหาเขาอย่างอดใจไม่ไหว มือบางของฉันอยากจะเบี่ยงเนื้อผ้าบางให้พ้นทางเพื่อหาความสุขกับสิ่งที่ร่างกายต้องการ

         “ใจเย็น ๆ เดี๋ยวพี่ทำ” เขากระซิบบอกพึมพำทั้ง ๆ ที่ริมฝีปากก็ยังวนเวียนอยู่บริเวณเต้าทรวง

         “อื้อ ไม่ไหว” ฉันร้องครางออกมาอย่างไม่อาจห้ามตัวเอง เขาปลุกเร้าและสร้างความหฤหรรษ์ให้ฉันด้วยการบดเบียดและเสียดสี