สปาลับเร้นรัก - Chapter 2

“คือ... ฉันไม่เคยนวดกับผู้ชายเลยค่ะ”

“ผมเข้าใจครับ” ปลายสายตอบกลับมาอย่างนุ่มนวล ราวกับอ่านใจเธอออก “ลูกค้าผู้หญิงหลายท่านก็กังวลเรื่องนี้ แต่ที่นี่เราเน้นการรักษาแบบ Sport Massage (นวดสปอร์ต) และ Deep Tissue (นวดรีดเส้นชั้นลึก) โดยใช้น้ำมันอโรมาครับ เป็นการบำบัดกล้ามเนื้อจริงๆ ไม่มีอะไรต้องกังวล”

น้ำเสียงของเขาดูจริงใจและเป็นมืออาชีพ มันมีพลังบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกเชื่อถืออย่างไม่มีเหตุผล แต่ถึงอย่างนั้น... ม่านไหมก็ยังอดระแวงไม่ได้ เธอถามจุกจิกออกไปตามประสาคนละเอียด

“แล้ว... สถานที่ปลอดภัยใช่ไหมคะ เป็นห้องส่วนตัวหรือเปล่า”

“เป็นห้องส่วนตัวร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ เรามีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา หากคุณลูกค้าโอเค ผมจะเลือกห้องวีไอพีที่เป็นส่วนตัวที่สุด ไม่มีใครรบกวนแน่นอนครับ”

“แล้ว... เรื่องเสื้อผ้าล่ะคะ” เสียงเธอแผ่วลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “ต้อง... เอ่อ... ถอดหมดหรือเปล่า”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังรู้สึกจั๊กจี้ที่หัวใจแปลกๆ

“ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นครับ เรามีชุดสปาจัดเตรียมไว้ให้ หรือถ้าเป็นการนวดน้ำมัน ก็มีการปูผ้าคลุมส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องตลอดเวลาครับ ผมให้เกียรติลูกค้าเสมอ”

ม่านไหมกัดริมฝีปากอีกครั้ง ความปวดที่สะบักซ้ายแล่นแปลบขึ้นมาเหมือนเร่งเร้าให้เธอตัดสินใจ จะยอมทนปวดหลังบ่าไหล่จนนอนไม่หลับไปทั้งคืน หรือจะยอมเสี่ยงกับผู้ชายเสียงนุ่มคนนี้

“งั้น… เอ่อ… ตกลงก็ได้ค่ะ... จะเข้าไป เดี๋ยวนี้เลย”

“ครับ ผมจะรอ แต่อย่ามาเกินสามทุ่มครึ่งนะครับ ยังไงรบกวนขอทราบชื่อคุณลูกค้าด้วยครับ”

“ม่านไหมค่ะ”

“ยินดีที่ได้ดูแลครับคุณม่านไหม ผมชื่อ เพทาย นะครับ ยังไงขับรถระวังด้วยนะครับ ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว ถนนน่าจะลื่น อีกสักครู่เจอกันครับ”

สายตัดไปแล้ว แต่ม่านไหมยังถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ ไม่ใช่แค่เพราะความกังวล แต่เพราะความระบมร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วเรือนร่างต่างหาก ที่กำลังเล่นงานเธออย่างหนักหนาสาหัสในเวลานี้

-----

สี่สิบนาทีไม่ขาดไม่เกิน รถยุโรปสีขาวคันหรูของม่านไหมก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอาคารสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ขนาดกลางที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยลึกย่านรัชดา บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟสนามที่ส่องนำทาง ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มรื่นและบดบังสายตาคนภายนอกสมกับชื่อ The Sanctuary (สถานที่พักพิงอันเงียบสงบ)

ม่านไหมสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าหยิบกระเป๋าแล้วก้าวลงจากรถ ฝนหยุดตกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นๆ และความเย็นฉ่ำในอากาศ

ทันทีที่ผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรผสมกับน้ำมันหอมระเหยกลิ่นยูคาลิปตัสและลาเวนเดอร์ก็ลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่สูดดมเข้าไปแล้ว ทำให้ความตึงเครียดในสมองคลายลงไปได้เปลาะหนึ่ง

ภายในสปาตกแต่งอย่างหรูหราทว่าเรียบง่าย เน้นโทนสีเบจเข้มตัดกับไม้สีเข้ม แสงไฟถูกหรี่ลงจนสลัว ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวและลึกลับ ไม่มีพนักงานต้อนรับ ไม่มีเสียงเพลงอึกทึก มีเพียงเสียงน้ำตกจำลองที่ไหลรินแผ่วเบา

“สวัสดีครับคุณม่านไหม” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดหลังเคาน์เตอร์ไม้

ม่านไหมสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมอง แล้วเธอก็ต้องยืนนิ่งค้าง ลมหายใจสะดุดอยู่ในอก เพราะชายหนุ่มที่เดินออกมาจากเงามืดนั้น ช่างแตกต่างจากภาพในจินตนาการของเธออย่างสิ้นเชิง

เธอคิดว่าหมอนวดหรือเทอราปิสที่รับสายน่าจะเป็นผู้ชายมีอายุ ท่าทางใจดี หรือไม่ก็เกย์หนุ่มที่ดูนุ่มนวล แต่ผู้ชายตรงหน้าเธอ...

เขาสูง... สูงมาก น่าจะเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร รูปร่างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงศอกนั้นดูสมส่วน ไหล่กว้างหนาบ่งบอกถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ผิวขาวจัดตัดกับผมสีเข้มที่เซตแบบไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากหยักลึกที่กำลังส่งยิ้มบางๆ มาให้

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือดวงตา... ดวงตาเรียวรีสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงกลมที่ดูเหมือนเด็กเนิร์ด แต่แววตาข้างในกลับพราวระยับและร้อนแรงราวกับจะมองทะลุเสื้อผ้าแบรนด์เนมของเธอเข้าไปถึงเนื้อใน

นี่มันไม่ใช่เทอราปิสแล้ว! นี่มันพระเอกซีรีส์จีน หรือไม่ก็นายแบบเอเชียสักคนที่หลุดมาจากนิตยสารชัดๆ

“คุณเพทาย?” ม่านไหมถามเสียงเบาหวิว รู้สึกประหม่าขึ้นมาเป็นทวีคูณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความหล่อจากอีกฝ่ายระยะประชิด

“ครับ ผมเพทาย” ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นลักยิ้มที่แก้มซ้าย เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์มายืนตรงหน้าเธอ รักษาระยะห่างอย่างสุภาพ แต่กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายสปอร์ตผสมกลิ่นมินต์อ่อนๆ จากตัวเขากลับรุกเร้าประสาทสัมผัสของเธออย่างจัง

“เชิญทางนี้เลยครับ ผมเตรียมห้องวีไอพีไว้ให้แล้ว” เขาผายมือเชื้อเชิญ สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างรวดเร็วแต่ไม่จาบจ้วง ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ฉายแววอิดโรย “ดูจากท่าเดิน น่าจะตึงลงไปถึงสะโพกแล้วนะครับเนี่ย” เขาเอ่ยทักอย่างแม่นยำ หากแต่ทำอีกฝ่ายหน้าร้อนวูบ

“คะ... อ้อ… ใช่ค่ะ ปวดมากเลยค่ะ ตอนแรกแค่หลัง ตอนนี้เริ่มลามลงขาแล้วค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจะรีดเส้นให้หายเป็นปลิดทิ้งเลย” เพทายสบตาเธอสื่อความหมายบางอย่าง นัยน์ตาคู่สวยหลังกรอบแว่นนั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม “แต่มือผมอาจจะร้อนหน่อยนะครับ คุณลูกค้าทนได้ใช่ไหม”

คำถามนั้นฟังดูธรรมดา แต่ทำไมม่านไหมถึงรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย และถูกเชิญชวนให้ก้าวเข้าไปในโลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน ...โลกที่ความเจ็บปวดและความหฤหรรษ์อาจจะเป็นเรื่องเดียวกัน