CHAPTER 03

จูนหลุบมองสภาพตัวเองแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องแต่งตัว “จูนเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”

คล้อยหลังร่างบางเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ บูมถึงยอมขยับร่างกาย เปลี่ยนที่นั่งจากเตียงมาเป็นเก้าอี้แทน

บรรยากาศวันฝนตก ครึ้มฟ้าครึ้มฝนแบบนี้ อยู่ให้ห่างจากเตียงน่าจะปลอดภัย หมายถึงรักษาความปลอดภัยทางร่างกายให้กับเธอ

จูนแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ บูมนั่งเล่นมือถืออยู่ตรงโต๊ะกินข้าว เธอหอบเสื้อผ้าที่ใส่แล้วเก็บใส่กระเป๋าลวก ๆ ผมยังเปียกหมาด

“ไดร์เป่าผมวางอยู่ตรงโต๊ะหน้าทีวี ใช้ได้นะ” บูมบอกคนตัวเล็เสียงนุ่ม ใบหน้าหล่อพยักเพยิดไปยังไดร์เป่าผมอันเล็กสีชมพูหวานแหววบนโต๊ะทีวี น้องสาวเป็นคนซื้อมาให้เขาใช้เป่าผม

เขามองคนตัวเล็กเดินไปหยิบไดร์เงียบ ๆ เธอใส่เสื้อสายเดี่ยวสีเทาโชว์เอวลอยกับกางเกงคาร์โก้สีครีม เอวของเธอเล็กมาก รับกับสะโพกผาย แขนขาเรียวยาวเหมือนกับนางแบบ

หุ่นนาฬิกาทรายที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน

“เสียบตรงไหนได้บ้าง” จูนหันมาถามตาใส

“ฮะ” บูมรับคำในลำคอเบา ๆ ตกใจขวัญอ่อนกับคำถามนิดหน่อย เธอให้เขาเสียบอะไรได้นะ ชายหนุ่มโยนความผิดให้กับเสียงฝนตกด้านนอกที่ดังเกินไป

“จูนเสียบปลั้กไดร์เป่าผมตรงไหนได้บ้าง” เธอถามพร้อมกับชูปลั้กเสียบให้เขาดูสำทับ

“อ้อ ปลั้กที่เดียวกับทีวีเลย” บูมถอนหายใจเบา ๆ

จากนั้นเสียงไดร์เป่าผมดังกระหึ่มอยู่ในห้องผสานกับเสียงฝนตก บูมแอบลอบมองคนตัวเล็กเป็นระยะ เธอยืนเป่าผมแล้วหันหน้าไปทางกระจกทรงยาวที่เห็นรูปร่างสัดส่วนของตัวเองได้เต็มตัว

จูนเป่าผมให้แห้งพอหมาด ๆ แล้วจัดการหวีผมให้เป็นทรง ทัดปอยผมข้างหนึ่งไว้ข้างหู สำรวจใบหน้าตัวเองเสร็จเรียบร้อยพร้อมเจรจาหาที่อยู่ใหม่

“มานั่งตรงนี้สิ” บูมบุ้ยปากไปยังเก้าอี้อีกตัว เขาก็รอคุยกับเธอเช่นกัน

จูนเดินมานั่งอย่างว่าง่าย มองใบหน้าหล่อ ทำตาปริบๆ อ้อนวอนขอความเห็นใจ ถึงเวลาเล่นละครบทโศกแล้ว

“คือพี่หาหอพักให้เราได้สองสามที่ ลองไล่ดูรูปกับรายละเอียดก่อนว่าชอบแบบไหน ถ้าเราโอเค พี่จะขับรถไปส่งดูห้องจริง” เขาวางโทรศัพท์ไว้ตรงกลางโต๊ะแล้วเปิดรูปภาพห้องพักราคาช่วงราคาห้าพันถึงแปดพันบาทให้อีกฝ่ายเลือกดู เขาไม่แน่ใจว่าเธอมีงบสำหรับที่พักเท่าไร แต่ว่าหอพักที่เขาเลือกไว้ก็อยู่ในราคาขั้นต่ำแล้ว

จูนใช้นิ้วปัดหน้าจอดูรายละเอียดเงียบ ๆ ห้องพักที่เขาเลือกไว้ให้น่าอยู่ แลดูปลอดภัย เหมาะกับนักศึกษาอย่างเธอที่อยู่ตัวคนเดียว ทว่าราคาค่าเช่าแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

คราแรกเธอตั้งใจจะเช่าพักหอในมหาวิทยาลัย เพราะราคามันเริ่มต้นแค่ 2500 แชร์ร่วมกับเพื่อนคนอื่น

“ถ้าอยากได้สไตล์คอนโดก็มีนะ ส่วนตัว ปลอดภัยแต่ราคาแพงหน่อย เริ่มต้นหมื่นนิด ๆ”

“อยากได้แต่ไม่ไหวค่ะ จูนไม่มีตังค์จ่ายมากขนาดนั้น” ใบหน้าเล็กส่ายไปมาทันที ถอนหายใจเบา ๆ แกล้งทำตาแดง ๆ อ้อนขอความสงสารจากเขา

“แล้วเรามีงบเท่าไหร่”

“ก็ไม่เกิน 3000” เธอดันโทรศัพท์คืนให้เจ้าของเป็นการบอกว่าไม่มีที่ไหนที่เธอสามารถเช่าอยู่ได้

“น่าจะมีห้องพักราคานี้อยู่นะ แต่ต้องใช้เวลาหานิดหนึ่ง แล้วที่บอกว่ารายชื่อตกหล่น คนรับเรื่องไม่รับผิดชอบอะไรเลยเหรอ”

“ไม่เลยพี่ เขาบอกว่าเต็มอย่างเดียวเลย” ปัดความรับผิดชอบแบบสุด ๆ

“แย่มาก”

“แย่จริง แต่มันทำอะไรไม่ได้ จูนก็คงต้องไปเดินหาต่อ แต่ไม่รู้คืนนี้จะนอนที่ไหน พี่มีแนะนำบ้างไหม ห้องพักรายวันราคาถูก ๆ สัก สี่ถึงห้าร้อย”

คราแรกเธอตั้งใจจะขอมาอยู่กับเขาชั่วคราว แต่เขาบอกว่าที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกมาพัก แค่เขาแอบให้เธอเข้ามาก็รู้สึกเกรงใจมากแล้ว

“500 แถวละแวกนี้ก็มีแต่ม่านรูด” บูมเอ่ยตามประสาคนปากไว คิดอะไรก็พูดมันออกมา

“ก็โอเคนะ พี่รู้จักไหม” นาทีนี้เธอไม่เกี่ยงทั้งนั้น ขอแค่มีหมอน ผ้าห่ม เตียงให้นอนสบายก็พอ ดีกว่านอนตบยุงอยู่ข้างถนน

“ไม่โอเคหรอก เดี๋ยวพี่จองโรงแรมให้พัก”

“จูนจ่ายไม่ไหวนะ”

“พี่จัดการเอง เตรียมตัวเถอะ รอฝนซาค่อยออกไปกัน”

“ขอบคุณพี่มากนะที่ช่วยจูน” มือเล็กยื่นไปจับมือใหญ่เอาไว้ น้ำเสียงหวานสั่นเบา ๆ ด้วยความซาบซึ้งทำเอาหนุ่มโสดแถมยังของขาดมานานแรมเดือนถึงกับใจสั่น

“ไม่เป็นไร ก็เราไม่มีใครนี่” บูมเอ่ยเสียงนุ่ม ไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ตัวเองดูหล่อ แต่มันหล่อของมันเอง

ดวงตากลมโตมองมาอย่างซาบซึ้งใจพลางยิ้มหวานละลายใจมอบให้เขา

“ตอนนี้พี่มีแฟนหรือยัง”

“ถามทำไม” บูมถามกลับ หรี่ตามองอย่างสงสัย

“ก็อยากรู้”

“ไม่มี”

“แล้วยังปัดแอพหาคู่นอนอยู่หรือเปล่า”

“ไม่ได้ปัดมาสักพักแล้ว”

“สักพักนี่กี่เดือน”

“สองสามเดือน”

“ทำไมล่ะ”

“ก็ไม่ทำไม แค่ไม่มีเวลา”

“อ้อ แล้วถ้ามีเวลาพี่จะปัดอีกไหม”

“พูดตรง ๆ ได้” บูมรู้ว่าจูนมีจุดประสงค์บางอย่างถึงได้ยิงคำถามอ้อมโลกใส่เขาไม่หยุด เธอถามว่าเขายังหาคู่นอนผ่านแอพไหมเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง แต่เขาไม่ได้เจอเธอจากแอพหาคู่ แค่บังเอิญนั่งคุยกัน ดื่มด้วยกัน แล้วถูกใจ สุดท้ายจบที่เตียงนอน แต่เขายังคาดเดาไม่ได้ว่าเธอถามคำถามพวกนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร

“พี่สนใจเลี้ยงจูนไหม” จูนถามอย่างตรงไปตรงมา พูดจากใจเลยตอนนี้ เธอเหนื่อยจะช่วยชีวิตตัวเองแล้ว ขอลาออกชั่วคราว ถ้าหากมีผู้ชายสักคนมาช่วยซัปพอร์ตดูแล ช่วยดูแลชีวิตเธอให้สุขสบาย เธอจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีก ตั้งใจเรียนแล้วหางานดี ๆ ชีวิตจะได้ไปข้างหน้า

การเริ่มต้นใหม่จากศูนย์มายากเกินไปสำหรับคนที่ไม่มีต้นทุนอะไรเลย

ความจริงเธอมาหาเขาเพื่ออยากคุยเรื่องนี้ตั้งแต่แรก แต่ก็พูดอ้อมโลกเพราะอยากดูท่าทีอีกฝ่าย

ตอนนั้นเขาก็พูดเหมือนจะดูแลเธอเหมือนกัน เขาอาจจะจำไม่ได้เพราะเมา เธอก็เลยคิดว่าจะลองเสี่ยงเสนอทางเลือกนี้ให้กับเขา

ผู้ชายตรงหน้าก็นับว่าเป็นคนที่โอเค หน้าตาไม่ต้องพูดถึงเลย หล่อวัวตายควายล้ม รูปร่างก็เพอร์เฟ็กซ์สุด ๆ การพูดจาก็ดี ท่าทางอ่อนโยน เอาใส่ใจ หน้าที่การงานก็นับว่าดีเลยทีเดียว อายุก็ไม่ได้เยอะ

หากเธอจะหาคนเลี้ยงสักคน เขาก็เป็นตัวเลือกที่ดี ที่สำคัญเรื่องบนเตียง เรายังเข้ากันได้ดีสุด ๆ

ไม่ใช่สิ

เขาเป็นตัวเลือกเดียวของเธอเลยต่างหาก อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยากนอนกับใครพร่ำเพรื่อ ไหน ๆ ก็เสียครั้งแรกให้เขาไปแล้วด้วย แม้จะเกิดจากความเต็มใจก็ตาม แต่เธอก็อยากจะใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อเสนอ

บูมได้ยินนิ่งอึ้งกับถ้อยคำที่ได้รับ ดวงตาคมจ้องลึกไปยังนัยน์ตากลมโตของอีกฝ่ายที่ไม่มีความกลัวหรือลังเลใจปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

เขาคิดว่าเธอตัดสินใจมาหาเขาเพื่อพูดเรื่องนี้แต่แรกแล้ว

“จูนอยากหาใครสักคนมาช่วยซัปพอร์ต ตั้งแต่เด็ก ชีวิตจูนก็ทำงานมาร้อยแปดอย่าง ถ้าพี่สนใจอยากจะเลี้ยงใครสักคนไว้แก้เหงา คลายความเครียด จูนเป็นให้ได้นะ”