CHAPTER 07

คล้อยหลังคนตัวโตหายเข้าไปในห้องน้ำ จูนก็ทิ้งตัวนั่งบนเตียงอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมไล่สำรวจเตียงนอนของเขา

หมอนหนึ่งใบ ผ้าห่มหนึ่งผืน และเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่ง สื่อถึงความเหงาและโดดเดี่ยวสุด ๆ เข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงได้หิวโซเหมือนเสือหิวอดอยากปากแห้งมานาน ก็นอนคนเดียว เหงา ๆ อยู่แบบนี้ไง พอมีผู้หญิงสวย ๆ หุ่นเอ็กซ์แบบเธอมาอยู่ด้วย ไม่แปลกที่เขาจะพุ่งกระโจนใส่เธอแบบนั้น

เข้าใจได้ ๆ

มือเล็กรูดยางรัดผมออก ปล่อยเส้นผมสยายเต็มแผ่นหลัง เธอขยับไปอีกฝั่งแล้วทิ้งตัวนอนตะแคง ดึงผ้าห่มมาคลุมกายจนถึงช่วงเอว ใช้แขนตัวเองเป็นหมอนหนุนแล้วหลับตาลง เขาเปิดแอร์ไว้สักพักแล้วบรรยากาศในห้องจึงเย็นสบาย

ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ตากแดดตากลมมาทั้งวัน หนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน ผสมกับเบียร์ที่ดื่มไปสองแก้ว จากที่คิดจะรับผิดชอบด้วยการรอเขา ความง่วงงุนเอาชนะอย่างง่ายดาย

รู้สึกตัวอีกก็ตอนที่ได้กลิ่นหอม ๆ ของสบู่กับไออุ่นจากอ้อมอกของคนด้านหลังมาประชิดตัว

“ทำไมไม่นอนหนุนหมอน” เสียงทุ้มเอ่ยถามชิดข้างแก้ม

“ก็มันเป็นของพี่” คนกึ่งหลับกึ่งตื่นพึมพำตอบ

“นอนหนุนแขนตัวเองไม่เมื่อยหรือไง” คราวนี้เขาสอดปลายแขนเข้ามาใต้ท้ายทอย “ขยับมา”

จูนทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น เปลี่ยนจากแขนตัวเองเป็นแขนของเขาแทน หนุนแขนคนอื่นมันสบายแบบนี้นี่เอง ส่วนเขาก็วางมือบนหน้าท้องของเธอแทน ลูบไล้ไปสักพักก็เหมือนจะมีบางสิ่งทิ่มตรงสะโพก

“ของพี่มันทิ่มก้นจูน” เธอเอ่ยพึมพำ พยายามจะขยับสะโพกออกห่างกลัวว่าเขาจะอึดอัด แต่เขากลับกระชับเอวให้ขยับไปถูไถกับท่อนลำแข็งขึง

“โทษที ชักไปรอบหนึ่งแล้วแต่มันไม่ยอมลง” เสียงทุ้มเอ่ยบอกข้างหู

“พี่อยากจะฝ่าไฟแดงเหรอ” จูนถามตรง ๆ ถ้าหากเขาโอเค เธอก็ยอมให้เขาทำได้ “หรือพี่อยากให้จูนโม้ก”

“ไม่เป็นไรหลับเถอะ พรุ่งนี้พี่ตื่นเช้า” สิ้นคำเขาก็ขยับออกห่างแล้วพลิกลำตัวไปอีกทาง แถมยังยกหมอนหนุนของจริงให้เธออีก จูนพลิกตัวไปหาเขา ชะโงกหน้ามองก็เห็นว่าเขาหลับไปแล้ว เธอจึงทิ้งตัวลงนอนเบา ๆ ปล่อยความเงียบกับเครื่องปรับอากาศช่วยกล่อมให้คนสองคนเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านระเบียงเข้ามาในห้อง เสียงปิดประตูดังปังปลุกให้คนที่กำลังนอนหลับสบายตื่นขึ้นมาฉับพลัน ดวงตากลมกะพริบปรับแสง มือเล็กเลิกผ้าห่มคลุมกายออกพลันดันกายลุกขึ้นนั่ง

ห้องพักว่างเปล่าไร้เงาของคนที่เคยนอนเบียดเสียดกันเมื่อคืน จูนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาปรากฏว่าเวลานี้แปดโมงครึ่ง เมื่อวานเจ้าของห้องบอกว่าจะออกไปวิ่ง น่าจะยังไม่กลับมาสินะ

ร่างเล็กวาดปลายเท้าลงจากเตียง ดึงผ้าห่มออกมาพับให้เรียบร้อย ทันใดนั้นดวงตาพลันเบิกกว้าง เหลียวมองกางเกงด้านหลัง แล้วพบว่าประจำเดือนเลอะเป็นดวงใหญ่ แถมมันยังเลอะไปถึงผ้าปูสีเทาของเขาด้วย

แม้จะเห็นไม่ชัดแต่มันก็เกิดรอยเปื้อนขึ้นแล้วจริง ๆ

ทันใดนั้นเสียงประตูเปิดออก ร่างสูงในชุดกีฬาเดินก้มตัวถอดรองเท้าวิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาด้านในห้อง เขาระบายยิ้มอ่อนโยนทักทายยามเช้า

“เพิ่งตื่นเหรอ หิวข้าวหรือยัง”

“พี่บูม เครื่องซักผ้าอยู่ตรงไหนเหรอ” จูนเอ่ยถามอย่างอาย ๆ มือไพล่หลังปกปิดรอยเปื้อนไว้

“อยู่ชั้นหนึ่ง ทำไมเหรอ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นแปลกใจ เธอกำลังบอกว่าตัวเองเป็นแม่บ้านแม่เรือนอยากจะซักผ้าให้เขาอย่างนั้นหรือ แต่การเป็นเด็กของชลธีไม่จำเป็นต้องทำงานบ้าน

“อื้อ เมนส์มันทะลุอะพี่ เปื้อนผ้าปูของพี่ด้วย” จูนบอกเสียงแผ่ว แก้มสองข้างร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

“อ้อ ก็นอนดิ้นทั้งคืนนี่นะ” บูมลากเสียงนิด ๆ มุมปากยิ้มเอ็นดู เมื่อคืนเธอนอนดิ้นมาก มือไม้ปัดไปมาสะเปะสะปะ เกือบเตะเขาตกเตียง เขาไม่มีทางเลือกต้องรวบคนตัวเล็กมากอดไว้ในอก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้นอนทั้งคืน

“จูนนอนดิ้นมากเลยเหรอ” คนนอนดิ้นถามตาใส

“ก็เกือบเตะพี่ตกเตียง เราคิดว่ายังไงล่ะ” บูมเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ ร่างสูงทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้แล้วจัดการถอดถุงเท้าวิ่งออกมา ตามด้วยเสื้อกีฬาแขนกุดเผยกล้ามแขนมัดแน่น เสื้อเปียกชุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ

“พี่น่าจะปลุกจูนสิ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะบ่นอีกฝ่าย ดวงตากลมเลี่ยงหลบมองทางอื่น ก็ยังไม่ชินกับการที่เขาถอดเสื้อ โชว์กล้ามล่อลวงกัน มือเล็กดึงผ้าปูเปื้อนเลือดออกจากฟูกนอน อย่างไรเธอก็ต้องจัดการซักคราบเลือดก่อน

“เดี๋ยวเอาไปซักร้านข้างนอกก็ได้ ยังไงเราก็ต้องออกไปดูคอนโดอยู่ดี”

“อื้อ แต่จูนขอซักตรงที่เปื้อนก่อนแล้วค่อยเอาไปซักอีกรอบ” หากไม่รีบล้างคราบออก มันจะกลายเป็นคราบฝังแน่นประทับไว้บนเตียงนอนของเขา

“ไม่ต้องหรอก จูนอาบน้ำเถอะ มันซักไม่ออกก็ซื้อใหม่ ผ้าปูพี่ไม่เหมือนผ้าปูโรงแรม ทำเปื้อนก็ไม่จำเป็นต้องเสียค่าปรับ”

จูนนึกถึงจุดวงแดงบนผ้าปูสีขาวที่พบในเช้าวันนั้น พร้อมกับคนตรงหน้า

เธอเมา

เขาเมา

สุดท้ายเราจบกันที่เตียง

เช้าวันต่อมาเธอได้สติก็รู้ตัวว่าได้เสียซิงให้เขาไปแล้ว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ บูมพาจูนออกมาข้างนอก เขายืมรถยนต์ของอิ้งค์ออกไป พวกมันขอเครื่องเซ่นไหว้กันยกใหญ่ เพื่อปกปิดความลับเรื่องกัปตันทีมแอบพาสาวมานอนค้างที่ห้อง ทำเสียระบบของสโมสร เขาจำต้องจ่ายค่าเหล้าปิดปาก พวกมันถึงได้บอกว่า เรื่องส่วนตัวไม่ยุ่งกัน