CHAPTER 02

วินาทีนั้นดวงตาคมช้อนมองคนตัวเล็กอย่างอึ้งงัน เขาคิดแค่ว่า เธออาจจะอยากได้คนช่วยหาที่พักใหม่ให้ แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะมาขออยู่กับเขาที่นี่

“จูนก็ไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนพี่หรอกนะ แต่จูนไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ พี่บอกจูนว่าถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอกได้”

เธอทวงคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ในเช้าวันนั้น เขาบอกว่าหากเธออะไรก็บอกได้เลย หรือถ้าหากเธอมีโอกาสได้มากรุงเทพก็มาหาเขาได้เสมอ

เธอถึงได้มาหาเขาที่นี่ ทั้ง ๆ ที่เราแทบไม่รู้จักกันเลย แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่เธอรู้จักในเมืองหลวงแห่งนี้

“โทษนะ คือพี่คงให้จูนพักด้วยไม่ได้จริง ๆ พี่อยู่หอพักในของสโมสร เป็นสวัสดิการของนักกีฬา เขาไม่อนุญาตให้พาคนนอกเข้ามาพัก” บูมปฏิเสธด้วยเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา ใครจะคิดว่าวันหนึ่งผู้หญิงที่เคยนอนด้วยจะมาขออยู่กับเขา

จูนเม้มปากแน่น ก้มหน้าคล้ายผิดหวัง เธอคงคิดผิดที่จะหวังเพิ่งผู้ชายที่นอนด้วยกันครั้งเดียว

กะนั้นเวลาชี้เป็นชี้ตายแบบนี้ เธอจะย่อท้อต่ออุปสรรคแค่นี้ไม่ได้ คนอย่างเจนจิราจะท้อแค่เรื่องผู้ชายปฏิเสธได้อย่างไร

“ตอนนี้พี่ต้องกลับไปสนามซ้อมแล้ว ถ้ายังไงพี่จะให้…”

เขาให้เงินเธอแทนได้ไหมนะ เธอจะหาว่าเขาดูถูกหรือเปล่า แต่เธอเป็นเด็กจังหวัด ไม่รู้จักใครเลย ถึงได้มาหาเขาที่นี่ เพื่อขอความช่วยเหลือ 

ครั้นเขาจะทำเป็นไม่สนใจ ทำตัวไร้น้ำใจกับเธอก็คงไม่ใช่ลูกผู้ชาย

“เอางี้ ตอนนี้พี่ต้องรีบไปฝึกก่อน” บูมถอดสร้อยบนคอออก เขาห้อยลูกกุญแจห้องเอาไว้เพราะไม่สะดวกพกใส่กระเป๋ากางเกง ชอบทำหล่นหายบ่อย ๆ ก็เลยซื้อสร้อยเงินมาห้อยให้มันจบ ๆ เขาส่งสร้อยคอที่มีกุญแจห้องให้กับเธอ

“ตึก SKY2 ชั้น 4 ห้อง 411 จูนไปรอพี่ที่ห้องก่อนแล้วค่อยคุยกัน วันนี้พี่น่าจะฝึกเสร็จประมาณทุ่มหนึ่ง”

“จูนเข้าไปได้เหรอ พี่จะไม่เดือดร้อนใช่ไหม”

บูมได้แต่คิดในใจ ตอนนี้ก็มีแต่เรื่องของเธอนั่นแหละที่ใกล้เคียงกับคำว่าเดือดร้อน ชายหนุ่มยกนิ้วชี้แตะปาก กระตุกยิ้มเบา ๆ 

“ก็อย่าให้ใครเห็น”

       จูนใช้กุญแจไขห้องพัก 411 ตามที่อีกฝ่ายบอกเอาไว้ เมื่อเสียงแกร็กดังขึ้นหลังจากเสียบกุญแจเข้าไป ร่างเล็กพลันถอนหายใจออกมา

นึกว่าจะโดนเขาหลอกซะแล้ว

อย่างน้อยเซ้นส์ของเธอก็ยังทำงานได้ดี ผู้ชายคนนี้เชื่อคำพูดได้

ดวงตากลมกวาดตาสำรวจห้องพักเงียบ ๆ ถอดกระเป๋าเป้ไว้ตรงปลายเตียง ก่อนจะเดินไปยังระเบียงห้อง มองออกไปด้านนอกเห็นวิวสนามหญ้า นักฟุตบอลกำลังฝึกอยู่ในสนาม เจ้าของห้องก็คงจะอยู่ที่นั่น

เขาบอกว่าฝึกเสร็จตอนหนึ่งทุ่ม ทว่าเวลานี้เพิ่งจะบ่ายสามครึ่ง เธอต้องรอเขาอยู่ที่ห้องนี้อีกนานหลายชั่วโมง 

จะทำอะไรดี?

หญิงสาวกลับเข้ามาในห้อง นั่งลงบนพื้นข้างกระเป๋าเป้ ล้วงหยิบสายชาร์ตแบตออกมาเพื่อเสียบชาร์ตแบตเตอรี่โทรศัพท์ที่ใกล้จะสู่ขิตเต็มที

5 เปอร์เซ็นต์สุดท้ายแล้ว

ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขวามองหาปลั๊กไฟ เธอเจอมันอยู่ตรงหัวเตียง ร่างบางเดินไปแล้วเสียงปลั้ก ดวงตาพลันเบิกโตนิด ๆ เมื่อบนโต๊ะมีกล่องคอนดอมวางไว้อย่างโจ่งแจ้ง แถมยังเป็นอันใหม่ที่ยังไม่ได้แกะซีล

อ่านตัวเลขบนกล่องก็เข้าใจว่าทำไมวันนั้นเขาถึงบอกว่าของโรงแรมมันใช้ไม่ได้ นึกว่าเขาไม่อยากใช้ของถูก แท้ที่จริงแล้วขนาดมันไม่ได้นั่นเอง

จูนสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป ตัวเองยังไม่มีที่ซุกหัวนอน ยังจะมีแก่ใจคิดเรื่องที่ไม่ควรจะคิดอีก

เธอนั่งรอจนแบตโทรศัพท์ขึ้นมาประมาณสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เช็กข้อความแชตต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้มันนอนนิ่งชาร์ตพลังต่อ ส่วนตัวเธอย้ายมานั่งจัดแจงของในกระเป๋า ตั้งแต่ลงจากรถบัสตอนหกโมงเช้า ก็มุ่งหน้าไปทำเรื่องที่มหาวิทยาลัยต่อ เธอยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย 

ตอนลงจากบัสก็เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว ล้างหน้า แปรงฟันที่สถานีขนส่งเท่านั้น แล้วก็ออกมาทำธุระต่อทันที

เดินฝ่าแดดร้อน คลุกฝุ่น ตัวเหนียวเนอะหนะ ตอนนี้สภาพของเธอมอมแมมมาก ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะปฏิเสธทันทีตอนที่เธอขออยู่ด้วย

พี่เขาทำหน้าอึ้งไปเลย…

เขาบอกว่าจะฝึกซ้อมจนถึงหนึ่งทุ่ม ถ้าอย่างนั้นเธอขอใช้ห้องน้ำอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย เขาคงไม่ว่าอะไร หากจะต่อว่าก็คงไม่ให้กุญแจเธอเข้าห้องแต่แรก

จูนหยิบผ้าเช็ดตัวกับเซ็ตอาบน้ำแบบพกพาออกจากกระเป๋า ก่อนจะเดินไปหยุดตรงห้องน้ำ ชะโงกหน้าเข้าไปก็เห็นว่าห้องน้ำสะอาดกว่าที่คิด

ร่างบางถอดเสื้อยืดสีดำออกจากตัวผ่านศีรษะ ตามด้วยรูดกางเกงยีนขายาวผ่านข้อเท้า เหลือเพียงชุดชั้นในสีดำแบบเรียบ ๆ เธอมองตัวเองผ่านกระจกทรงกลมตรงหน้า รวบผมตัวเองขึ้นสูงแล้วมัดเป็นก้อนกลม ๆ เอาไว้

สำรวจมองข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำมีไม่กี่ชิ้น แต่ทุกชิ้นที่วางอยู่ล้วนเป็นของจำเป็นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นไม้แปรงฟัน ยาสีฟัน โฟมล้างหน้า และมีดโกนหนวด

แม้ห้องจะมีสองเตียง แต่ไม้แปรงฟันมีเพียงอันเดียว บ่งบอกได้ว่าเขาน่าจะอยู่เพียงคนเดียว ไม่ได้แชร์ห้องร่วมกับใคร ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ให้เธอเข้ามารอข้างในนี้

น้ำเย็นจากฝัวบัวไหลลงมาชโลมศีรษะและผิวกาย ชะล้างคราบเหงื่อไคล ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นรับน้ำเย็น ค่อย ๆ ขับไล่ความเหนื่อยล้าให้หายไป

ร่างบางเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าเช็ดตัวสีเทาพันรอบอก ก้าวขาออกจากห้องน้ำ เส้นผมสีดำเปียกลู่ติดลำคอระหงส์ ได้อาบน้ำแล้วสดชื่นมาก 

ใบหน้าสวยเกลี้ยงเกลาแย้มยิ้มชื่นบานออกจากห้องน้ำ ก่อนจะนิ่งค้างเมื่อพบว่าใครอีกคนนั่งอยู่บนเตียงเงียบ ๆ แถมยังนั่งมองชุดชั้นในชุดใหม่ที่วางเอาไว้บนปลายเตียง

“พี่ฝึกเสร็จแล้วเหรอ” จูนถามอีกฝ่ายน้ำเสียงแปลกใจ ก้าวเท้ายาว ๆ ก้มเก็บชุดชั้นในให้พ้นจากสายตาเขา

“ฝนตกน่ะ” บูมมองคนตัวเล็กในสภาพล่อแหลมชั่วครู่ ก่อนเบนสายตาไปยังด้านนอก  

เม็ดฝนกำลังโปรยปรายลงมา ท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนช่วงเวลาหัวค่ำ โค้ชก็เลยให้ทุกคนยกเลิกแผนการซ้อมในวันนี้ เพราะไม่อยากให้ลูกทีมเกิดเจ็บป่วยก่อนการแข่งขันแมตส์สำคัญในอีกสามวันข้างหน้า

“จู่ ๆ ก็ตกซะงั้น” จูนมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพึมพำ

“ทำไมไม่ล็อกห้อง” เสียงทุ้มเอ่ยถาม เมื่อตะกี้เขาไม่ได้เคาะประตูเพียงแค่แกล้งหากุญแจเข้าห้องเพราะไอ้ปาร์คกับไอ้อิ้งค์ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องใกล้ ๆ กัน 

เขารอจนพวกมันแยกย้ายเข้าห้องตัวเอง ถึงได้เคาะประตู แต่รอนานหลายนาที เธอก็ไม่เดินมาเปิดให้เขาสักที ลองจับลูกบิดหมุนไปมาก็พบว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้ เขาก็เลยเปิดเข้ามาด้านใน แล้วได้ยินเสียงน้ำไหล ถึงได้รู้ว่าเธออยู่ในห้องน้ำ นอกจากนั้นเขาก็พบว่าชุดชั้นในสีดำของเธอวางอยู่ตรงปลายเตียงของเขา

“จูนคิดว่าตัวเองล็อกแล้วนะ แต่พี่เข้ามาได้ก็คงไม่ได้ล็อกจริง ๆ” ความเหนื่อยล้าอาจทำให้เธอเบลอหนัก หลง ๆ ลืม ๆ

“ไม่เป็นไร” บูมตอบสั้น ๆ เขาไม่ได้ถามเพื่อจะตำหนิหรือดุเธอ ก็แค่บอกให้ฟังเท่านั้น

ต่างคนต่างมองหน้ากันแล้วเงียบ กระทั่งเสียงฟ้าร้องดังโครม จูนสะดุ้งตกใจหันขวับไปมองแล้วพบกับสายฟ้าฟาดลงมาพอดี

“เราแต่งตัวก่อนไหม แล้วค่อยคุยกัน” บูมเอ่ยบอกเมื่อเขาเห็นว่าเธอยังคงยืนใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคุยกับเขา เธอมองเห็นเขาเป็นอากาศหรือไง หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงรีบวิ่งเตลิดเข้าห้องน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

ตกใจผ้าหลุดขึ้นมามันจะแย่เอา