LOGIN“ขอรับนายน้อยชิงหลง ว่าแต่เมื่อไหร่น้องชายของท่านจะออกมาล่ะขอรับ”“เดี๋ยวบ่าวไพร่คงเอาออกมานั้นล่ะ รอไปก่อน”“ขอรับ ข้ารอได้”หลังจากหย่าศึกระหว่างคนกับงูลงได้ไม่นานประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกมาพร้อมกับท่านพ่อและสาวใช้สองคน ในอ้อมแขนของแต่ละคนมีทารกน้อยอยู่ ชิงหลงไม่รอช้ารีบรับน้องชายจากสาวใช้มาอุ้
“อุแว๊ แง๊”“ลูกชายเจ้าค่ะเป็นคุณชายน้อย” สาวใช้โผล่หน้าออกมาบอกคนที่รออยู่ด้านนอกของห้องเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าผิดหวัง ของลูกชายและพ่อตาอย่างตาเฒ่าหวังผู้ที่คาดหวังจะได้ลูกสาวหลานสาวผิดหวังนางจึงหัวเราะออกมาเสียงดังพลันเสียงในห้องยังคงดังออกมาเป็นระยะๆ“เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง นายหญิงยังมีอีกเจ้าค่ะ”
นับจากวันที่เนี่ยหลิงถูกท่านพ่อและสามีขอให้นางมีบุตรเพิ่มเวลาผ่านมาแล้วแปดเดือนและเป็นแปดเดือนที่หนักหนาสาหัสมากสำหรับนางตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หลังจากที่นางบอกว่าจะยอมมีลูกเพิ่มเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนนางก็ตั้งครรภ์สมใจบิดาเช่นตาเฒ่าหวังและบุตรเขยอย่างหยางหลง ยังมีอีกหนึ่งคนที่ดีใจมากเ
เมื่อได้รับสัญญาณอดีตรัชทายาทนำกำลังทหารที่พระองค์มีบุกเข้าวังหลวงไปทันทีจะเรียกว่าบุกก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้คนต่างหลับใหลกันหมด พระองค์จึงสั่งให้จับทหารรักษาวังมัดรวมกันเอาไว้รวมถึงองครักษ์เงาที่ตอนนี้หลับใหลอยู่ตามต้นไม้และตกลงมาบนพื้นจับมัดทั้งหมดเอาไว้ ส่วนพระองค์จะไปนั่งรอที่ท้องพระโรงเหลืออีกไ
วังหลวงอาณาจักรหมื่นสายหมอกห้องทรงพระอักษร ตอนนี้องค์เจ้ากำลังปรึกษาหารือกันเคร่งเครียดกับแม่ทัพกัวเรื่องศึกภายในของอาณาจักรพันศิลาและแผนการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือต้องทำอย่างรัดกุมจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าอาณาจักรหมื่นสายหมอกให้การช่วยเหลืออดีตรัชทายาทช่วงชิงบัลลังก์“แม่ทัพกัวทางนั้นเรียบร้อยดีหรือไม่”“
พี่ใหญ่พี่รอง น้องสาวมีนี่มาฝากพวกท่านอย่าน้อยใจไปเลยนะเจ้าคะ" เยี่ยหงนำมีดสั้นมาให้พี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้นางไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหน“ยังคงเป็นน้องสาวที่ยังรักพี่ใหญ่กับพี่รองเสมอ” เนี่ยฟงเดินมาอุ้มน้องสาวไปนั่งตัก“เอาล่ะๆพอแล้วฟงเอ๋อร์จะแกล้งน้องทำไมเห็นไหมน้องเสียใจหมดแล้ว” เนี่ยหลิงปรามบุตรชาย“โถ
“น้องหญิงกัวเฟยจะแต่งงาน และได้บอกให้พี่พาพวกเจ้าแม่ลูกไปร่วมงานด้วย”“เช่นนั้นหรือเจ้าคะแล้วท่านพี่จะไปกี่วันเจ้าคะ”“ก็อาจจะอยู่นานหน่อยสักหนึ่งเดือนเป็นเช่นไรเผื่อน้องหญิงต้องการจะอยู่เที่ยวเมืองหลวงด้วย”“แล้วแต่ท่านพี่เจ้าค่ะ ส่วนงานทางนี้มีคนช่วยดูแลอยู่แล้วคงไม่มีอะไรน่าห่วงมากนัก”“อีกเรื่อง
หลังจากกลับมาจากเมืองดอกไม้หอมหยางหลงได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตระกูลหนิงให้บิดาฟังและได้ถามความเห็นของบิดาว่าต้องการทำเช่นไรต้องการกลับไปแก้แค้นหรือว่าต้องการทรัพย์สมบัติคืนหรือไม่ ส่วนบิดาอย่างหนิงเหวินเทียนไม่ได้ต้องการที่จะกลับไปแก้แค้นหรือต้องการทรัพย์สมบัติอันใดเพราะเท่าที่เป็นอยู่ท
“กลับกันเถอะป่านนี้ท่านแม่คงหิวแย่แล้ว”“อืมกลับกันส่วนเจ้าหมีนั่นให้ต้ามู่บอกให้มันเดินตามมาก็แล้วกัน”ทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านก่อนเวลาอาหารค่ำพอดีเนี่ยฟงเอาเห็ดไปให้คนครัวทำอาหาร ส่วนมู่เฟยพาเจ้าหมีไปที่เรือนของชิงหลงทันที เขาเดินมาถึงเรือนของน้องชายเขาถึงกับต้องส่ายหน้ากับสภาพที่เห็น นี่มันเกินไปแล
หลังจากที่หนิงซุนเหอโดนลูกชายอย่างเว่ยหนานอี้ต่อว่าเมื่อกลับมาถึงจวนก็เข้าห้องหนังสือเก็บตัวเงียบไม่พูดคุยกับใครแม้กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าผู้เป็นมารดา เขานั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองและเก็บเอาคำพูดของลูกชายมาคิดถ้าหากว่าเขาจะไม่ใส่ใจในคำพูดของลูกชายเลยก็ไม่ได้ ด้วยเขารู้ว่าลำพังเขาเองไม่ได้มีความสามาร







