บทที่ 3

เนี่ยหลิงและหยางหลง เดินมุ่งหน้าต่อไปใบไม้หนาทึบเป็นลานกว้างปรากฏอยู่ตรงหน้า ทั้งสองเดินมุ่งหน้ามาเรื่อยๆเนี่ยหลิงกวาดตามองไปรอบๆ ก็เจอเข้ากับเห็ดสนจำนวนหนึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่รอช้าเนี่ยหลิงเดินเข้าไปทันที โดยมีหยางหลงเดินตามมาติดๆ เนี่ยหลิงเอ่ยกับหยางหลงว่า

“ท่านพี่ข้าจะหาเห็ดและผักป่าอยู่แถวนี้ ท่านออกไปเดินดูสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะว่าจะเจอไก่ป่าหรือกระต่ายให้ได้ล่ากลับไปทำอาหารหรือไม่นี่ก็ใกล้หน้าหนาวเข้ามาทุกที บ้านเรายังต้องหาเสบียงอีกมาก”

“ได้แต่น้องหญิงอย่าเดินไปไหนไกล และห้ามเดินเข้าไปในป่าลึกเด็ดขาด หากเจอเข้ากับสัตว์วิญญาณจะแย่เอา”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะไม่ทำอะไรเสี่ยงเด็ดขาด”

“ครั้งที่แล้วเจ้าก็พูดแบบนี้ ถึงได้พลัดตกเขาดีที่เจ้าไม่เป็นอะไรมาก ไม่เช่นนั้นหากเจ้าเป็นอะไรไป พี่กับลูกจะอยู่ได้เช่นไรและพี่คงไม่ให้อภัยตัวเอง”

“ข้าจะระวังให้มากเจ้าค่ะท่านพี่แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้เป็นห่วง”

หยางหลงเดินออกไปอีกทาง เนี่ยหลิงเก็บเห็ดสนตรงหน้าจนหมด เดินไปเรื่อยๆสายตาก็สอดส่ายหาของที่รู้จัก ตามความทรงจำเดิมว่ามีอะไรสามารถกินได้บ้าง พลันสายตาก็ไปปะทะเข้ากับพริกสีแดงสดเต็มต้น อ่านี่มันสมบัติชัดๆเก็บๆเนี่ยหลิงเก็บพริกจนหมดและขุดเอาต้นที่ยังเล็กอยู่ไปสองสามต้น เนี่ยหลิงหาใบไม้ใหญ่มาห่อรากต้นพริกที่มีดินติดมาด้วยกว่าจะลงจากเขานางกลัวว่ามันจะตายเสียก่อน เสร็จจากเก็บพริกต่อมาสักพักก็เจอเข้ากับต้นมะนาว เนี่ยหลิงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปเก็บทันที พอเดินไปถึงต้นมะนาวเนี่ยหลิงถึงกับตาโต

“โอ้วแม่เจ้า นี่มันสวนผักจากโลกเดิมของนางชัดๆ ขอบคุณพระเจ้า เย็นนี้ จะไม่ต้องกินอาหาร จืดชืดอีกแล้ว บอกเลยเต็มกลืนจริงๆ”

เนี่ยหลิงเก็บมะนาว มะกรูด ข่า ตะไคร้ ขิง พร้อมกับต้นอ่อนไปด้วย

“อ่าพอก่อน เดี๋ยวเต็มตะกร้าก่อน วันหลังค่อยมาเก็บใหม่ "

เนี่ยหลิงเดินตรงมาพลันสายตาก็ปะทะกับ ท่อนไม้ผุๆท่อนหนึ่ง มีเห็ดสีแดงๆ ขึ้นอยู่ประมาณ ห้าดอก เนี่ยหลิงไม่รอช้าเดินเข้าไปทันที พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงจนนางกลัวว่ามันจะหลุดออกมา

“นี่มันใช่เห็ดหลินจือแดงหรือเปล่า มันจะใช่ไหม ไม่รู้ล่ะเก็บก่อน สมบัติของฉัน ฮ่าๆ ”

เนี่ยหลิงลงมือเก็บอย่างว่องไวเก็บใส่ตะกร้าอย่างระมัดระวัง เนี่ยหลิงเห็นว่าใกล้จะได้เวลานัดกับน้องสามีแล้วจึงเดินออก กลับมาเพื่อรอหยางหลงตรงที่นัดกันไว้ เพื่อที่จะได้ไปตามเวลานัดพลันหางตาเหลือบไปเห็นไก่ป่าสองตัว เนี่ยหลิงไม่รอช้า รีบยกธนูขึ้นทันที

“อ่ะขอลองสกิลหน่อยสิว่าฝีมือจะยังเหมือนเดิมไหม" ฟิ้ว ปั๊ก ลูกธนูพุ่งตรงไป ปักที่คอไก่ตัวใหญ่ ทันที

“ฮ่าๆ มีไก่กินแล้ว ลูกๆข้าวันนี้มารดาเจ้ามีเนื้อให้เจ้ากินแล้ว”

เนี่ยหลิงเดินไปเก็บไก่ป่าตัวใหญ่ พร้อมเดินออกมา และนั่งรอหยางลง สักพักหยางหลงเดินกลับมาถึงเนี่ยหลิงได้เอ่ยปากถามผู้เป็นสามีทันที

“ท่านพี่ได้อะไรมาบ้างเจ้าคะ พี่ไม่ได้อะไรเลยน้องหญิง น้องหญิงได้ผักอะไรมาหรือ แล้วพวกนี้กินได้หรือน้องหญิง”

“กินได้สิท่านพี่ ผักพวกนี่สามารถนำไปปรุงอาหารได้ ข้าจะนำต้นเล็กๆพวกนี้ไปปลูกด้วย”

“เอ๊ะนั่นน้องหญิงได้ไก่ป่าด้วยหรือ ดีมากเลยจะได้นำไปต้มน้ำแกง บ้านเราไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วช่างโชคดีนัก”

“เจ้าค่ะท่านพี่”

“พี่ช่วยถือนะน้องหญิง”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพี่”

“พี่ว่าเราเดินกลับไปที่จุดนัดพบที่นัดกับน้องรองและน้องสาม ดีกว่านะ ใกล้ได้เวลานัดแล้ว”

ทั้งสองคนเดินมาเรื่อยๆ ลงมาถึงที่จุดนัดพบหางตาเนี่ยหลิงเหลือบไปเจอเถาอะไรสักอย่างใบเหมือนมันเทศจึงได้เดินเข้าไปดู

“นั่นน้องหญิงจะไปไหน” หยางหลงเอ่ยถามออกมา พร้อมกับเดินตามหลังมาด้วย

“ท่านพี่เจ้าคะช่วยข้าขุดหน่อย เหมือนข้าจะเจอมันเทศ” สองคนช่วยกันขุด

“มันใช่มันเทศจริงๆน้องหญิง แต่ทำไมคนละสีกับที่เราปลูกล่ะ สีม่วงมันจะไม่มีพิษหรือ"

“ท่านพี่มันกินได้เจ้าค่ะ มันแค่คนละสีกับที่เราปลูกเท่านั้น ท่านช่วยข้าขุดไวๆเจ้าค่ะ”

ทั้งสองคนช่วยกันขุด ได้จนเต็มตะกร้าของหยางหลง น้องสามีก็กลับมาถึงจุดนัดพบพอดี “พวกเจ้าได้อะไรมาบ้าง” "ไม่ได้อะไรเลยพี่ใหญ่ ได้ผักป่ามา นิดหน่อย ส่วนกับดัก พรุ่งนี้คงต้องมา ดูอีกที

"พวกท่านได้อะไรบ้าง พี่ใหญ่"

“ น้องหญิงได้ไก่ป่าเห็ดสนและผักป่าน่ะก่อนที่พวกเจ้าจะมาถึง ข้ากับน้องหญิงเจอมันเทศตรงนี้ เลยเก็บกลับไปด้วย"

“ดียิ่งพี่ใหญ่ อย่างน้อยๆยังได้มันเทศกลับไปเป็นเสบียงได้”

“ท่านพี่น้องว่าเราลงไปดูหลุมดักปลาดีกว่าเจ้าค่ะอาจจะได้ปลาไปทำอาหารเพิ่ม”

“เช่นนั้นก็กลับเถอะเอาตามน้องหญิงว่า นี่ก็ บ่ายแก่ๆแล้ว จะถึงบ้านมืดค่ำเอา”

ทั้งสี่คนเดินลงมาถึงลำธาร เนี่ยหลิงตรงไปยังหลุมดักปลาทันที

“ โอ้โห พี่สะใภ้ปลาเยอะมากมีแต่ตัวใหญ่ๆข้ากับน้องสามจะจับให้เอง ”

ทั้งสองช่วยกันจับปลาใส่ตะกร้าและแบกลงเขาไป