LOGIN“ขอรับนายน้อยชิงหลง ว่าแต่เมื่อไหร่น้องชายของท่านจะออกมาล่ะขอรับ”“เดี๋ยวบ่าวไพร่คงเอาออกมานั้นล่ะ รอไปก่อน”“ขอรับ ข้ารอได้”หลังจากหย่าศึกระหว่างคนกับงูลงได้ไม่นานประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกมาพร้อมกับท่านพ่อและสาวใช้สองคน ในอ้อมแขนของแต่ละคนมีทารกน้อยอยู่ ชิงหลงไม่รอช้ารีบรับน้องชายจากสาวใช้มาอุ้
“อุแว๊ แง๊”“ลูกชายเจ้าค่ะเป็นคุณชายน้อย” สาวใช้โผล่หน้าออกมาบอกคนที่รออยู่ด้านนอกของห้องเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าผิดหวัง ของลูกชายและพ่อตาอย่างตาเฒ่าหวังผู้ที่คาดหวังจะได้ลูกสาวหลานสาวผิดหวังนางจึงหัวเราะออกมาเสียงดังพลันเสียงในห้องยังคงดังออกมาเป็นระยะๆ“เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง นายหญิงยังมีอีกเจ้าค่ะ”
นับจากวันที่เนี่ยหลิงถูกท่านพ่อและสามีขอให้นางมีบุตรเพิ่มเวลาผ่านมาแล้วแปดเดือนและเป็นแปดเดือนที่หนักหนาสาหัสมากสำหรับนางตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หลังจากที่นางบอกว่าจะยอมมีลูกเพิ่มเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนนางก็ตั้งครรภ์สมใจบิดาเช่นตาเฒ่าหวังและบุตรเขยอย่างหยางหลง ยังมีอีกหนึ่งคนที่ดีใจมากเ
เมื่อได้รับสัญญาณอดีตรัชทายาทนำกำลังทหารที่พระองค์มีบุกเข้าวังหลวงไปทันทีจะเรียกว่าบุกก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้คนต่างหลับใหลกันหมด พระองค์จึงสั่งให้จับทหารรักษาวังมัดรวมกันเอาไว้รวมถึงองครักษ์เงาที่ตอนนี้หลับใหลอยู่ตามต้นไม้และตกลงมาบนพื้นจับมัดทั้งหมดเอาไว้ ส่วนพระองค์จะไปนั่งรอที่ท้องพระโรงเหลืออีกไ
วังหลวงอาณาจักรหมื่นสายหมอกห้องทรงพระอักษร ตอนนี้องค์เจ้ากำลังปรึกษาหารือกันเคร่งเครียดกับแม่ทัพกัวเรื่องศึกภายในของอาณาจักรพันศิลาและแผนการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือต้องทำอย่างรัดกุมจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าอาณาจักรหมื่นสายหมอกให้การช่วยเหลืออดีตรัชทายาทช่วงชิงบัลลังก์“แม่ทัพกัวทางนั้นเรียบร้อยดีหรือไม่”“
พี่ใหญ่พี่รอง น้องสาวมีนี่มาฝากพวกท่านอย่าน้อยใจไปเลยนะเจ้าคะ" เยี่ยหงนำมีดสั้นมาให้พี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้นางไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหน“ยังคงเป็นน้องสาวที่ยังรักพี่ใหญ่กับพี่รองเสมอ” เนี่ยฟงเดินมาอุ้มน้องสาวไปนั่งตัก“เอาล่ะๆพอแล้วฟงเอ๋อร์จะแกล้งน้องทำไมเห็นไหมน้องเสียใจหมดแล้ว” เนี่ยหลิงปรามบุตรชาย“โถ
“กินเนื้อจ๊ะ แต่ตัวเล็กแค่นี้ คงยังไม่หย่านมแน่ๆ คงต้องหานมวัวมาให้กิน ไม่รู้หมู่บ้านข้างหน้าจะมีหรือไม่ ท่านพี่ถ้าถึงหมู่บ้านข้างหน้า ช่วยหาซื้อนมมาให้เจ้าสามตัวนี้ด้วยนะเจ้าคะ ถือโอกาสพักเกวียน หาอะไรกินด้วย ลูกๆคงจะหิวแล้ว”“ได้น้องหญิง”“ลูกๆ ตั้งชื่อให้ ทั้งสามตัวหรือยัง”“ตั้งแล้วขอรับ”“ต้าเฮ
เช้าวันใหม่ อากาศแจ่มใสทุกคนตื่นขึ้นมาล้างหน้าล้างตา กินอาหารเช้าที่เนี่ยหลิงลุกขึ้นมาทำแต่เช้ามืด ทุกคนมีหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส โดยเฉพาะเฒ่าหวังที่พาหลานชายเดินไปอวดในหมู่บ้านมา หน้าบานยิ่งกว่าฝาหม้อ เมื่อมีคนชมว่าหลานชาย มารยาทดีรู้ความ ทำให้เฒ่าหวังเดินยืดเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจ แน่ละสินี่เป็นลูก
“สวัสดีท่านผู้ดูแลร้านขอรับ”“สวัสดี วันนี้ เจ้าได้อะไรมารึ”“สิ่งนี้ขอรับ” หยางหลงหยิบเอาปักษาเหมันต์ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ผู้ดูแลถึงกับปากคอสั่น ชี้ไม้ชี้มือ ปากอ้าๆหุบๆ หาเสียงไม่เจอเป็นนานสองนาน ก่อนที่ชายชราที่เดินเข้ามากับผู้ดูแลร้านจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันดัง“ปักษาเหมันต์!!!!! นี่ข้าไม่ได้ตาฝาดหรือ
“เอาล่ะ พอได้ แล้วทั้งคู่เลย ท่านพี่ ท่านก็รู้ว่า ลู่เจ๋อแค่หยอกเย้า ท่านจะโมโหไปทำไม กินข้าวกันเถอะหลานๆหิวแล้ว”“ก็ได้ กินข้าวก็ได้ ข้าเห็นแก่ที่หลานข้าหิวข้าวหรอกนะ มิเช่นนั้นเจ้าอย่าหวังว่าจะรอด”ผ่านไปกี่ปีๆ ท่านพ่อยังเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าอะไร ลูกสาวคือทุกสิ่ง เมื่อทุกคนกินข้าว อิ่มหนำสำราญแล้







