บทที่ 6

เช้าวันใหม่อันสดใส ทว่าบราลีกลับตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย เพราะค่ำคืนที่ผ่านมาเธอนอนหลับไม่เต็มอิ่ม ผวาตื่นขึ้นมากลางดึกหลายครั้งเนื่องจากเหตุการณ์เลวร้ายได้ตามมาหลอกหลอนถึงในความฝัน

          ในฝันนั้นเธอโดนไตรภพตามคุกคามจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน พอรอดมาได้ก็เจอกับศัลยแพทย์

โรคจิตที่ถือมีดผ่าตัดวิ่งไล่ เมื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาเธอทั้งเหนื่อยและหวาดกลัวราวกับเหตุการณ์ในฝันนั้นเกิดขึ้นจริง

          บราลีลืมตาตื่นขึ้นมานอนนิ่งอยู่บนเตียง พลางจ้องมองเพดานสีขาวสะอาดตาอยู่นาน กว่าจะรวบรวมสติสตังที่กระจัดกระจายเพราะฝันร้ายมารวมกันได้

          ร่างบางพาตนเองลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวหวังจะให้สดชื่นขึ้นมาได้บ้าง ทว่าสุดท้ายเธอก็ลงมานั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องครัว ระหว่างรอคุณรสรินผู้เป็นมารดาเตรียมมื้อเช้า

          คนเป็นแม่หันมองลูกสาวคนสวยเป็นระยะ พอเห็นบราลีถอนหายใจทิ้งไปเสียหลายครั้ง ท่านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

          “เบลล์”

          “…”

          “น้องเบลล์”

          “…”

          คุณรสรินเรียกลูกสาวด้วยเสียงที่ดังขึ้น ทว่าบราลีก็ยังคงไม่ได้ยิน ท่านจึงวางมือจากหน้าเตาเดินเข้ามาประชิดตัวลูกสาว

          “น้องเบลล์” คุณรสรินเอ่ยเรียกอีกครั้งพร้อมยกมือขึ้นสะกิดไหล่บอบบาง

          “อุ๊ย แม่ เบลล์ตกใจหมด”

          “ก็แม่เรียกตั้งหลายครั้งแล้ว หนูก็เอาแต่นั่งเหม่อ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าลูก” คุณรสรินเอ่ยถามลูกสาวด้วยความห่วงใยพลางมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูเหนื่อยล้า

          “ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่เบลล์ก็แค่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”

          หญิงสาวหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ด้วยไม่อยากให้คนเป็นแม่ไม่สบายใจ ทว่านั่นกลับยิ่งทำให้ท่านจ้องมองใบหน้าของลูกสาวด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ก่อนที่ท่านจะชะงักไปเล็กน้อย

          “นี่อย่าบอกนะว่าคนบ้านนั้นเขามาวุ่นวายกับลูกอีกแล้ว”

          สิ้นเสียงของคุณรสรินใบหน้าของท่านก็ฉายแววความเครียดให้เห็นอย่างชัดเจน

          ‘คนบ้านนั้น’ ที่ท่านกล่าวถึงแม้จะไม่ใช่คนอื่นไกลทว่าก็เป็นคนที่สองแม่ลูกไม่อยากข้องแวะด้วยอีกเลยตลอดชีวิต

          ครอบครัวของบราลี เคยอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก แต่แล้ววันหนึ่งคุณรสรินก็ได้พบความจริงอันแสนเจ็บปวดว่าสามีของท่าน หรือก็คือพ่อบังเกิดเกล้าของบราลีได้แอบไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนที่ทางครอบครัวต่างเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างออกหน้าออกตา

          นับตั้งแต่วันนั้นคุณรสริน ก็ได้ตัดขาดจากสามีและหอบลูกสาวในวัยแปดขวบออกมาอยู่กันเพียงลำพังสองคนแม่ลูก

          ถึงแม้ว่าตอนนั้นบราลีจะยังเด็กแต่เธอก็จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างแจ่มชัด ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวดที่มารดาของเธอได้รับ หรือแม้แต่กระทั่งแผ่นหลังของผู้เป็นบิดาที่เคยรักเธอมากกว่าสิ่งใดเดินจากไปอย่างง่ายดาย และไม่แม้แต่จะเหลียวหันกลับมามองลูกสาวคนนี้เลย

          แม้ว่าเธอและแม่จะตัดขาดกับทางครอบครัวฝ่ายบิดามานานหลายปีแต่ก็ยังไม่วายถูกภรรยาใหม่ของเขาตามรังควานอยู่บ่อยครั้งด้วยความที่บิดาของเธอยังคงไม่เลิกนิสัยเจ้าชู้ อีกทั้งภรรยาใหม่ก็มีนิสัยหวาดระแวงคอยตามรังควานผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาข้องแวะซึ่งนั่นก็ทำให้บราลีและแม่พลอยโดนลูกหลงไปด้วย

          “ไม่ใช่นะคะแม่” บราลีรีบปฏิเสธพัลวันเมื่อมารดาเข้าใจผิดไปไกล

          “แน่ใจนะลูก”

          เมื่อมารดายังคงมีสีหน้ากังวล กลัวว่าลูกสาวจะถูกระรานแล้วเก็บเงียบเอาไว้ บราลีจึงจำต้องบอกความจริงครึ่งหนึ่งเพื่อให้คุณรสรินคลายความกังวล

          “คืองี้ค่ะแม่ เมื่อคืนเบลล์ไปงานแต่งพี่ปลื้มแล้วบังเอิญไปเจอไอ้พี่ภพ มันมาตามตื๊อเบลล์ เบลล์ก็เลยต้องหนีกลับมา” บราลีเล่าถึงเพียงแค่ตรงนี้ โดยไม่แพร่งพรายเรื่องที่โดนลวนลามในห้องน้ำ เพราะกลัวว่ามารดาจะตระหนกตกใจ ซึ่งนั่นก็เพียงพอให้ท่านเลิกคิดเรื่องก่อนหน้าไปได้

          “ตายจริง เลิกกันไปตั้งนานแล้วยังจะตามรังควานกันอีกเหรอ เฮ้อ…คนเรานี่ก็จริง ๆ”

          “แม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ หลังจากนี้ก็คงไม่ได้เจออีกแล้ว ที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยตามตื๊อเบลล์ คงเป็นเพราะบังเอิญเจอก็เลยอยากจะลองหยั่งเชิงดูมั้งคะ คงคิดว่าเบลล์จะใจอ่อน”

          “อืม ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีลูก แต่เบลล์ก็ต้องระวังตัวนะลูก”

          “ค่ะแม่” บราลีพยักหน้ารับพร้อมยิ้มเต็มใบหน้า

          “งั้นเรามาทานข้าวกันดีกว่า วันนี้แม่เตรียมชาอู่หลงไว้ด้วย เดี๋ยวแม่ใส่กระบอกเก็บความร้อนให้นะ หนูจะได้เอาไว้ดื่มระหว่างวัน” คุณรสรินว่าพลางยกชามโจ๊กหมูใส่ไข่มาวางลงตรงหน้าลูกสาว

          “ขอบคุณนะคะแม่ ขอบคุณสำหรับทุก ๆ อย่างเลย”

          “จ้า เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นทานโจ๊กให้หมดชามแม่จะดีใจมากกว่า”

          “รับทราบค่ะ”

          สิ้นเสียงหวาน บราลีก็ตั้งหน้าตั้งตารับประทานโจ๊กฝีมือมารดาอย่างเอร็ดอร่อย โดยมีคุณรสรินจ้องมองด้วยความเอ็นดู