บทที่ 5

“โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย! เบา ๆ สิมึง มือหรือตีนวะ แรงเยอะฉิบหาย”

          นายแพทย์กิตติชัย จึงสิริไพโรจน์ เจ้าของคลินิกเสริมความงามชื่อดังกำลังนั่งหมดสภาพ พร้อมร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ปฐวีผู้เป็นเพื่อนรัก อีกทั้งยังเป็นพี่ชายเจ้าสาวกำลังใช้ถุงน้ำแข็งประคบลงบนศีรษะของคนที่เพิ่งจะโดนสมาร์ตโฟนทุบมาหมาด ๆ ทำเอากิตติชัยสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

          “นี่กูก็เบาแล้ว ดีนะที่หัวไม่แตก แดกเหล้าไม่พอ เสือกห้าวอยากแดกตีน เป็นไงล่ะ” ปฐวีโคลงศีรษะพร้อมความรู้สึกสมเพชเวทนาเพื่อนรัก

          หลังจากเกิดเหตุชุลมุนในห้องน้ำหญิง บรรดาไทยมุงก็แห่แหนกันไปมุงดูเหตุการณ์ และก็เป็น

โชคดีที่มีแขกในงานคนหนึ่งจำกิตติชัยได้ และช่วยหิ้วปีกศัลยแพทย์หนุ่มออกมาด้านนอก จนกระทั่งมาเจอกับปฐวีที่อยู่หน้างาน

          สภาพของกิตติชัยทำเอาครอบครัวบ่าวสาวตื่นตกใจกันถ้วนหน้า ปฐวีเห็นท่าไม่ดีเกรงว่าจะทำให้บรรดาแขกเหรื่อคนอื่นตกใจไปด้วย จึงรีบรับช่วงต่อหิ้วเพื่อนรักเข้ามาในห้องพักที่ได้จองเอาไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน

ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ

          กิตติชัยที่กำลังนั่งมึนงง พอโดนปฐวีด่าเข้าให้ก็หันขวับมาเถียงคอเป็นเอ็น

          “ก็กูเมา ไม่ได้ตั้งใจเข้าไปในนั้นโว้ย”

          “แล้วตกลงมึงเมาถึงขนาดเข้าไปลวนลามผู้หญิงในห้องน้ำเลยเหรอวะ” ปฐวีที่ได้ฟังเสียงซุบซิบนินทามาก่อนหน้าก็โพล่งออกมาด้วยความข้องใจ

          “ไม่ใช่เว้ย มันเป็นอุบัติเหตุ”

          ปฐวีหรี่ตามองอย่างชั่งใจ เพราะลึก ๆ แล้ว เขาก็ไม่เชื่อว่ากิตติชัยจะทำอะไรแบบนั้น

ปฐวีรู้จักกิตติชัยมาตั้งแต่เล็กจนโต แม้ว่าเพื่อนรักจะชอบเที่ยวสถานบันเทิง และเรียกเด็กเอ็นสาว ๆ มานัวเนียใกล้ชิด ทว่านั่นเป็นวิธีคลายเครียดอย่างหนึ่งเท่านั้น

หากในยามปกติ กิตติชัยถือว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง อีกทั้งยังวางตัวดีมาโดยตลอด

          “แล้วเรื่องมันเป็นไงมาไง ทำไมมึงถึงได้กลายเป็นไอ้บ้ากามได้”

          “กู...ก็จำได้ลาง ๆ ว่ากูปวดฉี่ เดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็เดินชนเขา แล้วก็ล้มลงไปทับ พอกูพยายามจะลุกก็ล้มลงไปทับอีก กูน่าจะทับเขาสองครั้งได้มั้ง” ปฐวีได้ฟังก็เอามือข้างหนึ่งกุมขมับ พร้อมยกมืออีกข้างขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม

          “พอ ๆ ที่มึงพูดมากูคิดดีไม่ได้เลย”

          “…”

กิตติชัยผู้ตกเป็นจำเลยสังคมได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าเครียด ภาพใบหน้างดงามของหญิงสาวในห้องน้ำยังคงติดตรึงในความทรงจำ และยิ่งไปกว่านั้นคือดวงตาคู่สวยที่จ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัวพร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ ทำเอา

กิตติชัยอดรู้สึกผิดไม่ได้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจ ทว่าก็เป็นเพราะการดื่มอย่างไม่ประมาณตนจนเมา

หัวราน้ำ ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น

          “แล้วมึงจะเอายังไง” ปฐวีที่เห็นเพื่อนรักเงียบไปเอ่ยถามขึ้น

          “กูอยากไปขอโทษเขา”

          “มึงรู้จักเขาเหรอ”

          “ไม่รู้จัก แต่กูจำหน้าเขาได้”

          ปฐวีนิ่งคิดไปชั่วขณะ ถึงแม้ว่าจะจำหน้าได้ ทว่าแขกที่มาร่วมงานนับพันคน หากไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม การตามหาตัวนั้นก็เป็นเรื่องยากราวกับงมเข็มในมหาสมุทร

          “เอางี้ เดี๋ยวกูให้ทางโรงแรมเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด น่าจะเป็นแขกของใครสักคนในครอบครัวกูกับไอ้กันต์นี่แหละ มึงอาบน้ำพักผ่อนไปเหอะ คืนนี้นอนที่นี่แหละจะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก”

          เมื่อโดนแซะเข้าไปอีกหนึ่งดอก กิตติชัยหันขวับมองเพื่อนรักตาเขียวปั้ด ทว่าปฐวีก็หาได้สนใจ ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

          พอได้อยู่เพียงลำพัง กิตติชัยก็ล้มตัวลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์ พลางจ้องมองเพดานด้วยดวงตาเหม่อลอย

          ชายหนุ่มยกมือหนาสองข้างขึ้นจดจ้องอยู่นานสองนาน มือคู่นี้ที่ได้สัมผัสเรือนร่างอรชร อีกทั้งกลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวที่ยังคงอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ความรู้สึกที่กึ่งกลางกายก็เริ่มก่อตัวขึ้น

          “เชี่ย! คิดบ้าอะไรอยู่วะ หรือว่ากูบ้ากามจริง ๆ” เสียงทุ้มก่นด่าตัวเองพร้อมใช้มือหนาข้างหนึ่งตบหน้าผากเรียกสติ

          กิตติชัยพยายามขับไล่ความคิดด้านมืดนั้นออกไป ด้วยการพยายามตั้งสมาธิและกำหนดลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ

          ทว่าพอหลับตาลงภาพใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็แล่นเข้ามาตอกย้ำ ทำเอาชายหนุ่มนอนพลิกไปพลิกมาอยู่นานกว่าจะข่มตาหลับลงได้ในที่สุด

          เช้าวันต่อมา กิตติชัยถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงแผดร้องของสมาร์ตโฟนเครื่องหรู ชายหนุ่มตะเกียกตะกายขึ้นมาควานหาอุปกรณ์สื่อสารที่ส่งเสียงดังน่ารำคาญ พอคว้ามาได้กดก็ปิดและล้มตัวลงนอนต่อ

          ทว่าผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาคว้ามันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนยกขึ้นหรี่ตามองบนหน้าจอสี่เหลี่ยม เมื่อเห็นว่าเป็นปฐวี เขาจึงกดรับ

          “มึงจะโทรมาทำไมแต่เช้าวะ”

          [กูจะโทรมาบอกว่ามึงซวยแล้ว]

          “มึงพูดเรื่องอะไร”

          [เรื่องผู้หญิงที่มึงลวนลามเมื่อคืน]

          “ก็กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้ลวนลาม…” กิตติชัยว่าพลางยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมดกดำอย่างไม่

สบอารมณ์ ก่อนจะชะงักและลุกพรวดขึ้นนั่ง หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “มึงว่าไงนะ มึงรู้แล้วเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร”

          [เออ]

          “ใครวะ”

          [ผู้ช่วยยัยปลื้ม แล้วก็เป็นรุ่นน้องสมัยเรียน ยัยปลื้มทั้งรักทั้งเอ็นดูเด็กคนนี้มาก….] ปฐวีลากเสียงยาวเพื่อเป็นการเน้นย้ำว่าเด็กสาวคนนี้มีความสลักสำคัญต่อปรียาดามากเพียงใด

          “ฉิบหาย”

          [ตอนนี้ยัง แต่ถ้ายัยปลื้มรู้มึงฉิบหายของแท้แน่ ทางที่ดีมึงรีบไปขอโทษน้องเบลล์ และปรับความเข้าใจกันให้เรียบร้อย]

          “แล้วกูต้องไปหาน้องเขาที่ไหน”

          [ไปที่มูลนิธินั่นแหละ ช่วงนี้ยัยปลื้มไม่ค่อยได้เข้าไปหรอก]

          “เออ ๆ กูขอบใจมาก”

          ว่าจบกิตติชัยก็รีบตัดสายโดยที่ยังไม่ได้กล่าวร่ำลา ก่อนที่เขาจะถลาลงจากเตียงด้วยความ

รีบร้อน

          “น้องเบลล์ น้องเบลล์ รอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไปขอขมาลาโทษ”

          ศัลยแพทย์หนุ่มพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน ระหว่างนั้นก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ไถสมาร์ตโฟนเครื่องหรูเพื่อดูตารางนัดคนไข้ของ Dr.Kit Clinic เมื่อเห็นว่าช่วงเช้าไม่มีคิว เขาก็รีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาด ก่อนจะรีบลงไปเช็กเอาต์

          จากนั้นศัลยแพทย์หนุ่มก็ควบซูเปอร์คาร์คู่ใจมุ่งหน้าสู่มูลนิธิเปรมปรีดิ์