บทที่ 11

วัยสาวที่กำลังอยากรู้อยากลองและมีความต้องการล้นปรี่ ทำให้ไฟพิศวาสที่ซ่อนอยู่ภายในพุ่งพล่านจนความอยากทะยานขึ้นถึงขีดสุด ยิ่งคิดถึงสัมผัสร้อนระอุในคืนนั้นและเงาร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประสาทสัมผัสทุกส่วนก็ยิ่งตื่นตัวและโหยหาอย่างหนักหน่วง

ช่วงนี้เวลาที่ฉันแวะมาที่บ้านของน้ำ บรรยากาศมันช่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจจนหัวใจแทบวาย ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความลับและสายตาคมกริบที่แอบลอบมองกันอย่างมีความหมาย

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องรับแขก ฉันก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเขานั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออยู่บนโซฟารับแขก ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองนิ่งๆ จนฉันต้องรีบหลบสายตาด้วยความร้อนตัว

ในจังหวะเดียวกันนั้น ยัยน้ำก็เดินถือจานผลไม้เข้ามาพอดี มันหันไปมองหน้าพ่อตัวเองด้วยความแปลกใจระคนสงสัย

"อ้าว พ่อทำไมช่วงนี้อยู่บ้านตลอดเลย" น้ำเอ่ยถามเสียงใส

ร่างสูงละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ปรายตามองลูกสาวด้วยแววตาเฉยชาแกมเอ็นดู "นี่บ้านฉันนะ อยู่ไม่ได้เรอะ"

น้ำทำหน้ายู่ใส่ทันที เดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยความสนิทสนม "แต่สาวๆ เขาจะอยู่กันตามประสาวัยสะรุ่น บุรุษเพศสูงวัยมันไม่เข้าพวกนา~"

โป๊กก!

"โอ๊ยย มะเหงกบุพการี! เจ๊บ!" น้ำร้องลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ หลังโดนคุณพ่อตัวดีดีดเข้าให้เต็มรัก

พ่อเหล่ตามองลูกสาวตัวแสบอย่างหมั่นเขี้ยว "เดี๋ยวจะโดนอีก"

น้ำแยกเขี้ยวใส่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัย "ไม่ไปทำงานเร๊อะ"

ผู้เป็นพ่อถอนหายใจเบาๆ วางหนังสือลงบนโต๊ะ "ก็ทำทุกวัน ถ้าไม่ทำจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าของฟุ่มเฟือยของลูกสาวเล่า"

น้ำฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รีบขยับเข้าไปเกาะแขนออดอ้อนยกใหญ่ "โอ้ ขยันมาก ดีมากเล้ย"

ฉันที่ยืนกอดอกมองภาพความสนิทสนมของสองพ่อลูกอยู่เงียบๆ เผลอหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ท่ามกลางความตื่นเต้นที่ตีรวนอยู่ในอก "คิกๆๆ..."

น้ำหันขวับมามองฉันทันที หรี่ตาลงอย่างจับผิด "ขำอะไรยัยหมอน"

ฉันรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน หัวใจเต้นโครมครามด้วยความร้อนตัวกลัวมีพิรุธ "เปล่า... ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้น่ะ"

สองพ่อลูกหันมามองหน้าฉันเหมือนพวกจิ๊กโก๋ฝาแฝด ท่าทางกวนๆ และแววตาคมคายคู่นั้นถอดแบบกันมาเป๊ะๆ ยัยน้ำที่สวยสูงห่ามและมีความมั่นใจล้นเหลือขนาดนั้น... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้เชื้อความดุดันและทรงเสน่ห์มาจากใคร

ถึงว่าล่ะ... ทำไมตอนที่สบตากันครั้งแรกในคืนนั้น ฉันถึงรู้สึกวางใจและยอมปล่อยให้ตัวเองตกเป็นของเขาอย่างง่ายดาย ก็เพราะผู้ชายคนนี้นี่เองที่ถ่ายทอดดีเอ็นเอความร้ายกาจนี้มาให้ลูกสาวแบบไม่มีผิดเพี้ยน

บรรยากาศในห้องรับแขกคุกกรุ่นไปด้วยแรงปะทะคารมที่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ทุกคำพูดที่สวนกลับไปมาไม่มีใครยอมใคร แววตาสองคู่จ้องมองกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่ามกลางความตื่นเต้นเร้าใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคู่กัดตัวฉกาจ

ยัยน้ำเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "พ่อ"

ผู้เป็นพ่อปรายตามองนิ่งๆ ด้วยความกวนประสาท "ว่าไง"

ลูกสาวตัวดีรีบเปิดประเด็นต่อทันที "หนูกับยัยหมอนจะเรียนจบแล้ว จะไปฝึกงานที่ไหนดีอ้ะ"

คนตัวโตสวนกลับหน้าตาเฉย "บริษัทพ่อไง"

น้ำทำหน้ายู่ใส่ทันทีด้วยความขัดใจ "พ่อไม่มีบริษัท มีแต่บ่อนต่างหากล่ะ"

คนพ่อตอบหน้าตาย "บริษัทเพื่อนพ่อไง"

"โหย อาเรย์จุกจิกจู้จี้ขี้บ่นจะตาย ชาตินี้ก็ไม่ไปหรอก" ยัยน้ำเบะปากส่ายหน้าหวืออย่างรังเกียจ

ชายวัยกลางคนพ่นลมหายใจอย่างนึกระอา ก่อนจะเบนสายตาคมกริบมาจิกกัดฉันตรงๆ "เรื่องมากจัง..เธอล่ะได้ที่ฝึกงานหรือยัง"

ฉันเชิดหน้าตอบเสียงเรียบเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม "หนู..ยังไงก็ได้เพราะเรียนจบก็ไม่ไปสมัครงานอยู่ดีก็เลยตามใจน้ำน่ะค่ะ"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเย้ยหยันกลับมาทันควันอย่างหมั่นไส้ "เป็นลูกคุณหนูเหรอไม่ทำงานก็อยู่ได้"

ฉันสวนกลับทันควัน สบตาเขาอย่างท้าทายไม่มียอมแพ้ "บ้านหนูไม่รวยค่ะแต่หนูเก่งหนูทำงานอยู่กับบ้านได้"

เขายิ้มมุมปากเยาะๆ อย่างกวนประสาท "ไม่เบื่อหรือไงทำงานคนเดียวในบ้านเป็นวัยรุ่นที่มีความคิดที่น่าเบื่อดี"

ฉันเชิดใส่ด้วยความอวดดี "หนูจะเลือกสิ่งที่หนูชอบไม่ใช่เลือกสิ่งที่คนอื่นบอกว่าควรทำ"

เขาสวนกลับสั้นๆ ด้วยแววตานิ่งสนิท "ประหลาดดี"

น้ำที่นั่งอยู่ตรงกลางเริ่มสังเกตเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนทั้งคู่ เลยรีบโพล่งแทรกขึ้นมาทันทีเพื่อเบรกศึก "ซาต๊อป!! สองคนนี้ทะเลาะกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย~"

เขาตีหน้าตายปฏิเสธหน้าตาเฉย "เปล่านี่"

ยัยน้ำหรี่ตามองคาดโทษ "พ่อหาเรื่องเพื่อนลูกสาวเหรอ แก่แล้วนะอย่าแกล้งเด็กซี้"

อาเข่งสวนกลับเสียงดุ "เพ้อเจ้อน่ายัยน้ำ"

น้ำพูดยิ้มๆ ประชดประชัน "เพื่อนหนูทำอาหารเก่งน้าง้อมันหน่อยเร้วเราสองคนพ่อลูกจะได้สบายไงไม่ต้องสั่งมากิน"

สายตาดุดันกวาดมองสำรวจเรือนร่างฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามกึ่งกวนประสาท "หน้าตาแบบนี้เหรอทำอาหารได้"

ฉันร้องประท้วงเสียงแข็งเมื่อโดนสบประมาทฝีมือ "คุณพ่อคะ"

ยัยน้ำรีบเบรกเสียงดังลั่นหู "หยู้ดดดด อย่าเถียงก๊าน"

ฉันหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทเพื่อหาทางปลีกตัวหนีสายตาร้อนแรง "น้ำครัวอยู่ไหน"

ยัยน้ำทำท่าทางตื่นเต้นเว่อร์วัง "กรี๊ดดด องค์เจ้าแม่เชฟกระทะรั่วประทับแล้ว"

 "หนวกหูน่ายัยน้ำ”

เสียงทุ้มดุลูกสาวเบาๆ แต่ดวงตาคมกริบกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย มองตามแผ่นหลังของฉันที่สะบัดตัวเดินกระแทกเท้าหนีเข้าครัวไปด้วยความหงุดหงิด