บทที่ 12

ก็นั่นแหละฉันอาจจะเข้ากับพ่อเพื่อนสนิทได้ก็แค่เรื่องอย่างว่า ชีวิตจริงของคนเป็นพ่อลูกติดที่อายุเยอะกว่าหนึ่งรอบคงมองว่าเด็กผู้หญิงนั้นช่าง…

ไร้สาระสิ้นดี

เสียงน้ำมันในกระทะร้อนจัดส่งเสียงเดือดพล่านกระทบประสาท พร้อมกับควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ฉันยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าเตา กำหลิวในมือแน่นเพื่อตั้งสมาธิกับการผัดอาหารมื้อแรกในบ้านหลังนี้ โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินเงียบเชียบเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งแผ่นหลังเกือบชนเข้ากับแผงอกกว้างที่โน้มลงมาใกล้

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ปลายนิ้วหนาแกล้งแตะลงที่ข้อศอกฉันเบาๆ เพื่อลองเชิง "ท่าทางทะมัดทะแมงดีนี่"

ด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาประชิดหลังในระยะประชิดแบบไม่มีเสียงฝีเท้า ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเผลอเหวี่ยงตะหลิวในมือไปกระทบกับขอบกระทะเหล็กดังสนั่นลั่นครัว

"เคร๊ง!!"

ฉันรีบผละตัวถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดะนวนด้วยความระแวง รีบหันไปเอ็ดใส่คนตัวโตเสียงกระซิบกระซาบพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างหวาดเสียว "คุณ..ตกใจหมด เข้ามาใกล้เกินไปแล้วค่ะ... แล้วยัยน้ำล่ะ..."

คนถูกดุไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังทำหน้าตาระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างฉันด้วยความเจ้าเล่ห์ "ยัยน้ำอยู่ห้องรับแขกโน่น ดูผู้ชายในซีรีส์ตาเป็นมัน... เหมือนเธอเลย ชอบจ้องผู้ชายเหมือนอาหาร"

ฉันเม้มปากแน่น หมั่นไส้กับความกวนประสาทของเขาจนต้องตอกกลับนิ่มๆ แต่สายตาวาววับ "พ่อก็ชอบมองผู้หญิงเหมือนขนมเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคน เขาก้าวเท้าเข้ามาเบียดชิดขอบเคาน์เตอร์ครัวจนฉันไม่มีทางหนี มือหนายื่นเข้ามาฉวยจับเอวฉันไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า "เธอนี่มัน... สู้มือดี"

ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุดันคู่นั้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทีละน้อย ฉันจึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตามความรู้สึกที่ค้างคาใจ "พ่อไม่ชอบนิสัยหนูใช่ไหมคะ"

แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ลึกซึ้งบาดลึก "ฉันไม่ชอบผู้หญิงเก่งเกินไป เก่งจนไม่สนใจใคร คิดว่าตัวเองอยู่ได้แล้วทิ้งทุกอย่างไป ในวันที่คิดว่าการมีครอบครัวมันไม่ได้ตอบโจทย์ความสุขของตัวเอง"

ฉันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาเพื่อโต้แย้งความในใจ "...แต่... ทุกคนก็แค่อยากมีความสุขไม่ใช่เหรอคะ"

เขานิ่งมองฉันด้วยแววตานิ่งสนิท ปลายนิ้วอุ่นจัดเริ่มลูบไล้ต้นแขนฉันช้าๆ เชิงสั่งสอน "ใช่ ทุกคนอยากมีความสุข... แล้วการมีครอบครัวที่มีความสุข มันเป็นหน้าที่ของใคร พ่อ แม่ หรือว่าลูกล่ะ"

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง สมองเริ่มประมวลผลคำถามนั้นก่อนจะตอบเสียงเบาหวิว "ของ... ทุกคนค่ะ"

เขาพยักหน้ารับช้าๆ แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนเดาอารมณ์ไม่ออก "เธอหัวไวดี... ดีแล้วที่ชอบการมีเซ็กส์แบบไม่ผูกมัด เพราะถ้าเธอไม่ชอบการมีครอบครัว ก็ไม่ควรคบใคร เพราะฉะนั้น... อย่าสร้างครอบครัวถ้ายังไม่พร้อม วันนั้นที่เรามีอะไรกันมันอันตรายมาก เพราะฉันคาดไม่ถึงว่าจะเผลอใจทำกับเธอ... ต่อไปถ้าจะชวนใครมีอะไรกัน... อย่าลืมกินยาคุมซะด้วยล่ะ"

ฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีด้วยความอายปนหมั่นไส้ที่โดนสั่งสอนเรื่องบนเตียงหน้าตาเฉย เลยสวนกลับประชดประชันออกไปทันควัน

"...ค่ะ!! แต่อาอิฐอายุมากแล้ว... คงไม่ท้องง่ายๆ หรอกค่ะ!"

คิ้วหนาของคนฟังกระตุกกึกทันทีกับคำตอบยอกย้อนแสบสันต์นั้น เขากลั้วหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นเขี้ยวพลางส่ายหน้าช้าๆ

"เธอนี่มัน..."

.

.

เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นที่โต๊ะอาหาร เมื่อมื้อเที่ยงฝีมือฉันถูกกวาดจนเกลี้ยงจานไม่เหลือแม้แต่น้อย ยัยน้ำทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนหนังท้องตึงจนหนังตาหย่อน ก่อนจะปล่อยเสียงเรอออกมาดังลั่นห้องอาหารอย่างไร้ความกุลสตรีโดยไม่เกรงใจผู้เป็นพ่อที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยสักนิด

น้ำลูบพุงกลมๆ ของตัวเองเบาๆ แล้วส่งเสียงร้องเอิกเกริกออกมาหน้าตาเฉย "เอิ๊กก!"

อาเข่งชักสีหน้าใส่ลูกสาวตัวดีทันทีด้วยความระอาใจ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดุแกมหมั่นไส้ "ยัยน้ำ น่าเกลียด"

เจ้าตัวแสบทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ ยิ้มแฉ่งจนตาหยีแล้วเถียงกลับเสียงใส "ก็มันอร่อยอะพ่อ! พ่อยังกินซะเกลี้ยงจานเลยเหอะ อูยย อิ่มจนพุงกาง... หนูบอกแล้วว่ายัยนักเลงนี่ทำอาหารเก่งมาก มันชอบเก็บตัวอยู่บ้านไง ก็เลยนั่งเรียนทำอาหารทางยูทูป ดูแป๊บเดียวก็ทำเป็นหมดแล้ว เก่งม้าก! อยากให้อยู่บ้านเดียวกันไปตลอดชีวิตเลยเนี่ย"

อาเข่งแค่นหัวเราะในลำคอ ปรายตามองฉันที่ยืนถือจานเปลเดินออกมาจากครัวด้วยหางตา

"หึ... อยู่ด้วยกันได้ ปวดหัวตายชัก"

น้ำรีบโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินพ่อพูดแบบนั้น มันยื่นหน้าเข้าไปทำเสียงงอแงใส่ยกใหญ่ "พ่ออ่า! อะไรเนี่ย อย่ามาแขวะเพื่อนรักลูกนะ มันออกจะเรียบร้อย... อ๊ะ หมายถึง ถึงมันจะอยู่บ้านคนเดียว แต่ถ้าปล่อยให้อยู่ลำพังแล้วไปเหยียบตีนใครเข้าจนโดนฆ่าทิ้งคาบ้านขึ้นมา จะทำยังไงเล่า! เพื่อนที่สวยแซ่บแถมสู้มือขนาดนี้ หนูจะไปหาจากที่ไหนได้อีก!"

คนเป็นพ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความพูดมากของลูกสาวตัวดี ปลายจมูกพ่นลมพรืดอย่างเหลืออด ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้มตัดบทสนทนา

"ไปล้างจานเลยไป พูดมากอยู่ได้

"ได้เล้ย!"

ยัยน้ำยักไหล่ใส่แบบไม่สะทกสะท้าน รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วตอบรับเสียงระรื่นก่อนจะเดินลอยชายหายเข้าครัวไปฉันไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสองตอนนี้จึงเดินตามเข้าครัวไปด้วย

ยัยน้ำล้างจานฉันจัดการเก็บกวาดข้าวของบนเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกที่ยังปั่นป่วนอยู่ในอก

น้ำหันมากระซิบกระซาบเสียงกลั้วหัวเราะเพื่อไม่ให้คนข้างนอกได้ยิน

"หมอน แกอย่าคิดมากเรื่องพ่อฉันเลยนะ เขาชอบแกล้งกวนไปงั้นแหละ ความจริงเป็นตาแก่ที่รักครอบครัวมากเลยนะ แบบพ่อไมโครเวฟอ้ะ~"

ฉันแค่นหัวเราะหึๆ ออกมาทันที นึกถึงหน้าดุๆ กับคำพูดจิกกัดของอาเข่งเมื่อครู่แล้วอดค่อนขอดไม่ได้ "อุ่นจนไฟลุกละสิไม่ว่า... พ่อเธอดูจะไม่ชอบผู้หญิงแบบฉันสุดๆ ไปเลยเหอะ"

น้ำส่ายหน้าหวือ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวันแววตาเป็นประกายจริงจัง "ชอบสิ! พ่อฉันชอบผู้หญิงสวย มั่น แล้วก็เก่งจะตาย... แม่ฉันก็เก่งนะ แต่แม่ไม่ชอบเรื่องงานบ้านเลยสักอย่าง ไม่ชอบดูแลเด็กด้วย แกปวดหัว แถมยังทำอาหารไม่เป็นเอาซะเลย หน้าที่ทั้งหมดที่แม่ไม่อยากทำ พ่อก็เลยเหมาทำทั้งหมด เห็นเก๊กหล่อมาเฟียเท่ระเบิดแบบนั้นน่ะ... จริงๆ แล้วพ่อคือแจ๋วประจำบ้านเลยนะ ทำมันทุกอย่างในบ้านเลย แต่เสียดายอย่างเดียว... ทำกับข้าวไม่ค่อยจะอร่อยเท่าไหร่ ยกเว้นเมนูไข่นี่แหละที่พอไหว"

ฉันเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ นึกภาพชายวัยกลางคนมาLเก๊กขรึมใส่แต่ต้องมาคอยกวาดบ้านทำความสะอาดไม่ออกจริงๆ

"ลุคมาเฟียแบบนั้นอะนะ..."

น้ำพยักหน้ารับหงึกหงักยืนยันเสียงแข็ง "อื้อ! จริงๆ"

ฉันพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของเพื่อนสนิทจางลงเล็กน้อย แววตาฉายแววอ่อนโยนและจริงจังขึ้นเมื่อพูดถึงครอบครัว "ใช่ไหมล่ะ... ถึงจะดูหัวโบราณกวนประสาทไปหน่อย แต่แกอย่าถือสาเขาเลยนะ เขารักฉันมากกกก... ตามใจและพยายามเพื่อฉันทุกอย่าง แล้วฉันก็รักพ่อมากเหมือนกัน ที่ผ่านมาที่ฉันคอยห้ามไม่ให้แกมีแม่ใหม่ ไม่ใช่เพราะงี่เง่าหรอกนะ... แค่เข้าใจว่าคนเราโตขึ้นก็อยากมีใครสักคนคอยเคียงข้าง แต่ฉันกลัว... กลัวว่าถ้ามีคนใหม่เข้ามาแล้วพ่อจะไม่ความสุขเหมือนตอนที่สร้างครอบครัวกับแม่..."

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกตีรวนขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อได้ยินมุมที่อ่อนโยนและเปราะบางของเพื่อนรัก ฉันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่มันเบาๆ แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงใจที่สุด

"...อืม ฉัน... เข้าใจแล้ว"

.