บทที่1

"นี่แก... เรียนจบไปแล้วอยากเป็นอะไร?"

เพื่อนสาวคนสนิทคนสวยแหงนหน้าขึ้นมาด้วยแววตาวาววับ ก่อนจะตอบเสียงใส

"แน่นอนว่าต้องหางานที่ได้เงินดีสิ ไม่อยากเกาะพ่อแดก พอโตเป็นสาวแล้วตาแก่นั่นขี้บ่นชะมัด!"

ฉันฟังแล้วก็หัวเราะลั่น ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบความต้องการลึกๆ ในใจของตัวเองออกไปบ้าง

"ฉันไม่อยากทำงานนอกบ้าน อยากอยู่บ้านเลี้ยงลูกมีสามีมีลูกเยอะๆ ประชากรมันน้อยต้องหาพ่อพันธุ์ดีๆ ปั๊มลูกช่วยโลก สามีต้องขยัน... ขยันทำการบ้านและทำลูกเก่งๆ แบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฮ่าๆๆๆๆ!"

แกจะกู้โลกเร๊อะ เอาพ่อฉันไหม พ่อฉันขยันมากถ้าไม่ป้องกันป่านนี้ฉันคงมีน้องครึ่งประเทศไปละ

พ่อแกอะนะ

เออไม่เคยเจอกันใช่ไหมคลาดกันตลอดนี่ ตาแก่นั่นชอบนอนกลางวันออกหากินตอนกลางคืนทำตัวอย่างกับมนุษย์ค้างคาว

นี่แกนินทาพ่อบังเกิดเกล้าตัวเองเดี๋ยวนรกก็กินกบาล

ไม่เห็นจะกลัวเลย

ใครจะไปคิดล่ะว่า คำพูดเล่นๆ ในวันนั้น มันจะทำให้ความฝันของฉัน..เป็นความจริง

.

.

เฮ้ออออ

เสียงถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดหลุดออกมาจากริมฝีปากสีสดของฉัน สาวมหาลัยปีสี่ใครๆ ก็แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันกันทั้งนั้น ฉันกับเพื่อนสนิทเองก็ไม่น้อยหน้าใคร

เสื้อตัวเล็กรัดอกทรงโตจนกระดุมแทบปริแตกกับกระโปรงสั้นเสมอหูผ่าหน้าลึกจนถึงขอบกางเกงชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวตรงสลวยสีเข้มตัดกับสีผิวขาวจัดแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดเต็มแต่ก็ไม่หนาเตอะจนน่าเกลียด

ฉันชื่อสมร..ใช่ฉันชื่อสมร ชื่อเล่นชื่อหมอน..เห่อะๆๆ ฉันอายุแค่ยี่สิบสองแต่มีความชอบแปลกๆ จนเพื่อนไม่ค่อยอยากเล่นด้วย ก็เรื่องความย้อนแย้งห่ามสุดขั้วที่พูดถึงเรื่องใต้สะดืออย่างเปิดเผย กับยัยน้ำเพื่อนสนิทที่มีนิสัยร่านไม่ต่างกันคงไม่มีใครคบก็เลยมาคบกันเองชีวิตพวกเราน่ะเหรอ..

แม่งโคตรบ้า

ช่วงชีวิตมหาวิทยาลัยบรรยากาศในกลุ่มเพื่อนสาววัยรุ่นกำลังคุยกันเรื่องโปรเจกต์จบอย่างเคร่งเครียด แต่สำหรับฉัน "สมร" หรือที่ใครๆ ชอบเรียกว่า "หมอน" คนนี้ บอกเลยว่าเรื่องเรียนน่ะมันเรื่องรอง เรื่องใต้สะดือต่างหากคือความศิวิไลในชีวิต

ใช่ค่ะ ฉันอายุแค่ยี่สิบสอง แต่มีความชอบและรสนิยมแปลกแยกจนเพื่อนคนอื่นพากันถอยห่าง เพราะฉันดันเป็นพวกห่ามสุดขั้ว กล้าพูดเรื่องเซ็กส์และเรื่องใต้สะดือได้อย่างเปิดเผย

หน้าด้าน...เพื่อนคนอื่นชอบด่าฉันแบบนั้น

จนกระทั่งได้มาซี้ปึ้กกับ "ยัยน้ำ" เพื่อนสนิทที่มีความร่านและความห่ามไม่แพ้กัน สองคนนี้เลยกลายเป็นคู่หูตัวแม่ที่คบกันเอง เพราะไม่มีใครกล้าคบ ชีวิตพวกเราสองคนน่ะเหรอ... บอกเลยว่าห่ามและปากจัดยิ่งกว่าพวกผู้ชายเสียอีก!

ในวันนั้น ระหว่างที่พวกเรากำลังนั่งเซ็งกับกองเอกสารโปรเจกต์จบ ยัยน้ำก็บ่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด

"โปรเจกต์จบนี่ใครเป็นคนคิดวะ ว่ามันต้องทำให้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้เนี่ย!"

ฉันหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะปรายตามองกลุ่มเพื่อนร่วมคณะที่นั่งทำหน้าเคร่งเครียดอยู่โต๊ะถัดไป แล้วกระซิบกระซาบกับยัยน้ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นั่นดิ... เราไปจับไอ้คนออกไอเดียโปรเจกต์นี้มาปล้ำกันดีมะวะ? จะขย่มให้น้ำมันหมดตัว ชักตาตั้งคาอกกันไปข้างเลยคิกๆๆ"

พวกเราสองคนหัวคิกคักกันอย่างสนุกสนานโดยไม่แคร์สายตาใคร แต่เสียงกระซิบกระซาบและท่าทางทะลึ่งตึงตังนั้น ดันไปเข้าหูกลุ่มสาวเรียบร้อยหน้าตาแบ๊วที่นั่งอยู่ไม่ไกลเข้า ยัยพวกนั้นหันมามองด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะแอบกระซิกนินทากันเบาๆ แต่ตั้งใจให้พวกเราได้ยิน

“ยัยพวกบ้านั่น... พูดเรื่องทะลึ่งหน้าตาเฉยได้ไงน่าเกลียดชะมัด”

“ก็ดูแต่งหน้าแต่งตัวยั่วผู้ชายสิ คงเก็บเรียบไปหมดทั้งคณะแล้วมั้งนั่น”

“แถมข้างล่างคงจะบานนนจนกว้างโคร่งแน่ๆ เลยแก คิกๆๆ”

คำนินทาลอยเข้าหูแบบนั้น มีเหรอที่คนอย่าง "หมอน" และยัยน้ำจะยอมอยู่เฉย! ฉันสะบัดบ๊อบหันขวับไปมองจิกทันทีด้วยความหมั่นไส้

"แหม่... พวกอีแอบ! ทำตัวใสซื่อหน่อมแน้ม ทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ลับหลังฟาดเรียบไม่เลือกหน้า ชอบลักกินขโมยกินแล้วคิดว่าคนอื่นเขาจะร่านเหมือนตัวเองสินะยะ!" ฉันสวนกลับเสียงดังฟังชัด

เด็กกลุ่มนั้นลุกหือราวกับโดนสาดน้ำร้อนยืนแล้วตอบกลับมาเสียงแข็ง

"นี่แกว่าใครยะ!"

"นั่นสิว่าใครกล้าว่าคนอื่น ทั้งที่สภาพพวกเธอนี่มันอย่างกับ..."

"กระหรี่เหรอ?" ฉันพูดแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย ยกยิ้มมุมปากแล้วเชิดหน้าใส่พวกมันอย่างไม่สะท้าน "คนที่จะเป็นกระหรี่ได้เนี่ย ต้องสวย หุ่นดี เซ็กซี่จนผู้ชายน้ำลายยืดเว้ย! ไม่ผิดหรอกที่พวกขี้เหร่ๆ หน้าตาจืดชืดอย่างพวกเธอ จะมองฉันกับยัยน้ำด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนแบบนั้นน่ะ!"

"ใช่!" ยัยน้ำเสริมต่อทันควันอย่างรู้ใจ "เพราะพวกฉันมันสวยแซ่บ น่าเย่! ไม่เหมือน... ใครบางคนที่เอาดะเอาไม่เลือกเก็บของข้างทางมากินต้องคอยอัญเชิญผู้ชายเข้าหาแก้ผ้าแบแล้วแบอีกผู้ชายก็แค่เงี่ยนไม่ใช่เอาเพราะสวยเลิศเลออะไร!"

"นี่ยัยหมอน!!" เสียงกรี๊ดด้วยความโกรธจัดดังลั่นห้อง

ฉันหัวเราะร่าอย่างสะใจ ยกมือขึ้นกอดอกมองหน้าพวกมันด้วยแววตาท้าทาย "ทำไมยะ? เรียกชื่อฉันทำไม หรือว่าอยากหาเรื่องคนสวยหื้ม~"

"อี... อีทุเรศ!"

"จ้า! แม่นางฟ้าผู้แสนดี คิกๆๆๆ" ฉันหัวเราะเยาะใส่พวกมันเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยให้ความโมโหของยัยพวกนั้นสะใจโคตรๆ

"ปากแกเนี่ยนะจริงๆ เลย... ถ้าวันไหนมันบังเอิญมีผู้ชายดักตีหัวแล้วลากไปรุมเข้าจริงๆ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตหรอกแก" น้ำเตือนด้วยความระอา

ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ เชิดหน้าขึ้นท้าทายแบบไม่มียางอาย "ฮอะ! ใครจะไปกลัววะ? แน่จริงก็เข้ามาเลยสิ! ฉันออกจะชอบเรื่องเด้าๆ อยู่แล้ว ยิ่งอยากโดนกระแทกแรงๆ ซาดิสๆ อ๊าา... อ๊าา... ซี๊ด แค่คิดก็เงี่ยนจนเปียกแล้วเนี่ย!"

"อี๋! ไอ้บ้าเอ๊ย... แกนี่มันเหลือขอจริงๆ ยัยหมอน!" ยัยน้ำส่ายหัวพรืดด้วยความทึ่งปนขำ

แต่หลังจากเถียงกันจนคอแห้งแยกย้ายกันกลับ ความสดใสซ่าบซ่าเมื่อครู่ก็ถูกความเครียดกัดกินจนเหือดแห้ง สมองของฉันในตอนนี้มันตื้อตันไปหมด กองเอกสารและโปรเจกต์จบที่ใกล้เข้ามาทุกทีบีบคั้นจนประสาทแทบระเบิด มันชวนให้รู้สึกคล้ายคนใกล้จะคลุ้มคลั่งเต็มที หงุดหงิด ฟุ้งซ่าน และต้องการหาทางระบายความเครียดด่วนๆ