บทที่5

"ปึ้งงงง!"

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องเรียนจนข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน ตามด้วยเสียงกรีดแหลมปรี๊ดของยัยดาวที่ผุดลุกขึ้นยืนจ้องหน้าฉันด้วยความตกใจปนโกรธจัด

"กรี้ดดด เป็นบ้าอะไรของแกห้ะยัยหมอน!" ยัยดาวแผดเสียงลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล พลอยทำให้เพื่อนๆ ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียวกัน

ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ ส่งสายตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันไปให้มัน "อีบ้าตัวไหนเรียกผู้ชายมารุมโทรมฉัน"

ยัยดาวสะดุ้งเฮือก สีหน้าถอดสีทันทีด้วยความร้อนตัว รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "หะ..จะ..จะบ้าเหรอ ใครมันจะบ้าทำเรื่องแบบนั้น"

เพื่อนในกลุ่มของมันที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบช่วยเสริมทัพทันทีด้วยน้ำเสียงเลิกลั่ก "ใช่จะมีใครทำเรื่องบ้าแบบนั้น พวกฉันไม่ได้โง่พอจะทิ้งอนาคตเพราะคนบ้าแบบเธอหรอกนะ"

ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเลิกลั่กของพวกมัน ชักสีหน้าเย็นชาใส่ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาด "ถ้าคิดได้แบบนั้นก็ดีสิ แต่อย่าให้มีอีกครั้งนี้ฉันไม่แจ้งความแต่ถ้ามีอีกฉันจะเล่นให้หมดอนาคตไปเลย"

พูดจบฉันก็สะบัดหน้าหนี ไม่รอให้พวกมันได้แก้ตัวต่อ เดินดุ่มๆ ตรงมาที่โต๊ะของตัวเอง ยัยน้ำที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบดึงแขนฉันไว้ด้วยความตกใจระคนสงสัย

"อะไรกันวะหมอน..เฮ้ยหน้าแก.."

ฉันยกมือขึ้นแตะมุมปากที่มีรอยช้ำจางๆ แล้วตอบปัดเสียงเรียบ "เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

ยัยน้ำกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าไม่ถูก "อะ เออ"

เวลาต่อมา...

ที่ม้าหินอ่อนใต้คณะ บรรยากาศเงียบสงบแต่ในหัวฉันยังคงวนเวียนถึงเรื่องเมื่อคืนไม่หาย ยัยน้ำกระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะจนน้ำกระฉอก

"ปึ้งง"

"แกว่าไงนะ เมื่อคืนแกโดนฉุดเหรอ แล้วเป็นอะไรหรือเปล่าเจ็บตรงไหนมั้ย แล้ว.." ยัยน้ำรัวคำถามใส่ไม่ยั้งด้วยความเป็นห่วง

ฉันถอนหายใจยาว แววตาเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับก่อนจะพูดตัดบทหน้าตาเฉย "ฉันเสียซิงไปแล้วว่ะน้ำ..."

ยัยน้ำชะงักกึก อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน สมองเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ "…เชี่ย ว่าไงนะ หมอน.."

ฉันอมยิ้มแก้มปริ นึกถึงความเร่าร้อนเมื่อคืนจนเนื้อตัวร้อนผ่าว "กู..ฟินมากกกก"

ยัยน้ำขมวดคิ้วยุ่ง ทำหน้าเหเกด้วยความมึนงง "หะ?"

ฉันหัวเราะร่าออกมาเบาๆ "ฮ่าๆๆ ยัยบ๊องแกทำหน้าเอ๋อ คิดบ้าอะไรของแกฉันเคยบอกแล้วไงว่าจะเลือกคนที่อยากมอบซิงให้"

ยัยน้ำส่ายหัวรัวๆ ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "ว้อดดด?"

ฉันเริ่มเล่าเหตุการณ์ด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น แววตานึกย้อนไปถึงวินาทีระทึก "ฉันสู้กับไอ้สามตัวที่ฉุดฉันไปได้แล้วออกมาโดนรถผู้ชายคนหนึ่งชน"

ยัยน้ำลุ้นจนตัวโก่ง รีบถามแทรก "แล้ว?"

"ฉันชวนผู้ชายขึ้นห้อง…แล้วปล้ำเขา"

ยัยน้ำกรีดร้องลั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง "หาาาาาาาา"

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปล่อยความรู้สึกอัดอั้นที่ตกค้างในอกให้ไหลออกมา "ก็ใจมันแกว่งนี่หว่า ไม่ใช่ฉันไม่กลัวไอ้พวกบ้านั่นนะโว้ยฉันกลัวแทบบ้า พวกมันน่ากลัวมากเหมือนกับจะฆ่าฉันได้ พอหนีมาได้แล้วเจอผู้ชายคนนั้น แววตาเขา สัมผัสของเขามันทำให้ฉันรู้สึกวางใจ เหมือนตอนที่มองแก เขาเหมือนแบบนั้นเลย"

ยัยน้ำทำหน้าแหย ไม่เก็ทกับสิ่งที่ฉันสื่อ "อะไรวะไม่เห็นจะเข้าใจเลย"

ฉันสบตากับมันนิ่ง เน้นย้ำความตั้งใจของตัวเอง "ฉันอยากมีอะไรกับคนที่ฉันอยากเอา ไม่ใช่ใครก็ได้"

ยัยน้ำเริ่มทำหน้าเครียด เป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาจริงๆ "แต่..แกไม่รู้จักเขานี่"

ฉันกุมขมับแน่น ความรู้สึกสับสนตีรวนขึ้นมาในอกจนน้ำตาคลอเบ้า "ฉันกลัว..ฉันว่าฉันนอนไม่ได้มันสับสนไปหมด ทีแรกยังคิดเลยว่าฝันไปไหมที่หนีไอ้พวกนั้นมาได้ฉันคิดว่าตัวเองสร้างภาพลวงตามาปลอบใจตัวเองหรือเปล่าถึงทำกับเขาไปตั้งสามครั้งเพราะกลัวว่าหน้าหล่อๆ จะเปลี่ยนเป็นหน้าไอ้พวกบ้านั่น"

ยัยน้ำมองหน้าฉันด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือมาจับแขนเขย่าเบาๆ "หมอน..แกโอเคมั้ยเนี่ยไปหาหมอกันดีไหม"

ฉันหลับตาลงช้าๆ นึกถึงตอนตื่นมาแล้วเจอความอบอุ่นนั้น ก่อนจะลืมตาขึ้นยิ้มกริ่มอย่างโล่งใจ "ฉันว่าฉันโอเคตอนตื่นมาฉันเห็นเขามาจับที่หน้าบอกว่าจะกลับแล้วฉันเลยสงบลง"

ยัยน้ำหรี่ตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด "ใครวะที่ทำให้แกรู้สึกแบบนั้นได้"

ฉันก้มหน้าหลบสายตา อมยิ้มเขินอายจนแก้มแดงปลั่งเมื่อนึกถึงใบหน้าคมคายและสัมผัสอุ่นๆ ของเขา

"...ไม่รู้ดิ..รู้แต่ว่าแม่ง โคตรดี"

หลังจากแยกย้ายกับยัยน้ำหน้าคอนโดแล้วเดินลากสังขารกลับมาถึงในห้อง ความระแวงก็เริ่มกัดกินจิตใจทันทีที่ก้าวพ้นธรณ์ประตู

ฉันรีบเดินไปเช็กกลอนประตูหน้าห้อง หมุนบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมั่นใจว่าล็อกสนิทแน่นหนาดีแล้ว จากนั้นก็เดินวนไปตรวจเช็กหน้าต่างทุกบานรูดม่านปิดทึบจนหมด ย้ำคิดย้ำทำอยู่แบบนั้นรอบแล้วรอบเล่าด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าจะมีใครแอบมองเข้ามา ทั้งมันปลอดภัยแล้ว แต่สัญชาตญาณความตื่นกลัวมันยังคงกรีดร้องอยู่

... ทว่าพอล้มตัวลงนอนแผ่หลาลงบนที่นอนนุ่มในห้องนอนที่เงียบสงบ ความเงี่ยนง่านที่ถูกกดทับไว้ก็ตีรวนทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

ภาพใบหน้าคมคาย แววตานิ่งสนิท และสัมผัสอันดุดันเร่าร้อนของ "เขา" คนนั้นผุดวาบขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน ยิ่งคิดถึงความใหญ่โตที่เคยกระแทกกระทั้นเข้ามาเปิดซิงในคืนก่อน ความร้อนรุ่มก็ยิ่งแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนร่างกายสั่นสะท้าน

ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...