บทที่ 5

ธีร์กลืนน้ำลายมือที่ถือโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดไม่ใช่เรื่องพ่อของคินแต่เป็นบรรทัดหนึ่ง

“ประวัติส่วนตัว: มีปัญหาด้านพฤติกรรม ก้าวร้าว ทะเลาะวิวาทบ่อย”

ธีร์ขมวดคิ้วเพราะมันตรงกับที่เขาเห็น แต่ไม่ทั้งหมดเขาเลื่อนกลับไปดูรูปอีกครั้ง

“นายไม่ใช่แค่นั้น…”

เขาพึมพำภาพตอนที่คินยื่นแขนมารับแรงแทนเขา มันไม่ใช่การกระทำของคนไร้เหตุผลไม่ใช่คนที่คิดแต่จะทำร้าย มันคือการ “ปกป้อง”แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวก็ตาม ธีร์วางโทรศัพท์ลงช้า ๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกระเบียง ลมยังพัดเบา ๆ ทุกอย่างยังดูปกติ แต่ในใจเขาบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วเขาควรจะอยู่ห่างควรจะลืม ควรจะปล่อยให้คนแบบนั้นอยู่ในโลกของเขาเอง แต่กลับกัน เขากลับยิ่งอยากเข้าใจอยากรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นที่ยืนอยู่กลางความรุนแรง แต่ยังยื่นมือออกมาในวินาทีสุดท้ายแท้จริงแล้วกำลังแบกอะไรไว้ในใจ ธีร์หลับตาลงถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องที่ควรเริ่มต้น

แต่บางครั้งการเป็น “ครู” ก็ไม่ใช่แค่การสอนในห้องเรียนบางครั้ง มันอาจหมายถึงการมองเห็น “คน” ในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็นและตอนนี้ เขามองเห็นคินแล้วแม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตาม

แดดยามบ่ายคล้อยสาดแสงอ่อนลงกว่าช่วงเที่ยง ลานหน้ามหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และบรรยากาศธรรมดาของชีวิตมหาลัยตัดกับความคิดของคินอย่างสิ้นเชิง

เขายืนพิงมอเตอร์ไซค์คันเดิมอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ทำให้เขาดูกลมกลืนกับคนทั่วไปมากกว่าชุดช็อป แต่ต่อให้แต่งตัวธรรมดาแค่ไหน ออร่าของเขาก็ยังทำให้คนรอบข้างเผลอหลีกทางโดยไม่รู้ตัว

คินก้มมองโทรศัพท์ในมือเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่จริง ๆ แล้วสายตาของเขาเฝ้ามองประตูคณะคุรุศาสตร์มาสักพักแล้ว

“นานชะมัด…”

เขาพึมพำเบา ๆ เขารู้ตารางเรียนของธีร์ รู้เวลาเลิกคลาสรู้แม้กระทั่งทางที่เจ้าตัวมักเดินผ่าน ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เขาก็เลือกจะทำให้มันดูเหมือนบังเอิญไม่นานนัก  ร่างที่คุ้นตาก็ปรากฏธีร์เดินออกมาพร้อมเพื่อนสองสามคน เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด กระเป๋าสะพายข้าง ดูเรียบร้อยเหมือนเดิมไม่มีผิด

คินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยสายตาจับจ้องทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว

“เจอแล้ว…”

เขาผลักตัวออกจากรถจังหวะก้าวเดินดูสบาย ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจจะไปหาใคร แต่ทิศทางกลับพุ่งตรงไปยังกลุ่มนั้น ในขณะที่ธีร์กำลังคุยกับเพื่อน หัวเราะเบา ๆ จู่ ๆ ก็มีคนเดินสวนเข้ามาไหล่ชนกันเบา ๆ

“ขอโทษครับ”

ธีร์พูดพร้อมหันไปแล้วก็หยุดสายตาสบเข้ากับอีกฝ่าย คินเห็นบรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดลงชั่วขณะ เพื่อนของธีร์มองสลับไปมาอย่างงง ๆ แต่เจ้าตัวกลับนิ่งจำได้ทันที

“นาย…”

คินเลิกคิ้วนิด ๆ เหมือนเพิ่งสังเกตเห็น

“อ้าว”

น้ำเสียงเรียบเหมือนไม่ได้คาดคิด

“บังเอิญดีนะ”

คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่สายตากลับไม่ได้บังเอิญเลยแม้แต่นิดเดียว ธีร์มองเขานิ่งเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“โลกมันแคบจริง ๆ นั่นแหละ”

คินหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“หรือบางที… มันอาจจะไม่ได้บังเอิญก็ได้”

ประโยคนั้นทำให้เพื่อนของธีร์เริ่มรู้สึกแปลก ๆ

“ธีร์… รู้จักเหรอวะ” หนึ่งในนั้นกระซิบ

ธีร์พยักหน้าเล็กน้อย

“เคยเจอกันครั้งหนึ่ง”

คินมองเพื่อนของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาที่ธีร์

“คุยด้วยหน่อยสิ”

น้ำเสียงไม่ได้ขอแต่ก็ไม่ได้บังคับ มันเหมือนคำชวนที่ปฏิเสธยาก ธีร์ลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันไปบอกเพื่อน

“เดี๋ยวตามไปนะ”

เพื่อนมองอย่างไม่ค่อยไว้ใจ แต่ก็พยักหน้าเมื่อเหลือกันแค่สองคน บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยลมพัดใบไม้ไหวเสียงรอบข้างกลายเป็นเพียงฉากหลัง

“มีอะไรเหรอ” ธีร์ถาม

คินล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกงยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำพูดก่อนจะตอบสั้น ๆ

“แค่อยากรู้”

“รู้ว่าอะไร”

คินยิ้มมุมปากนิด ๆ

“ว่าคนอย่างนาย… ทำไมถึงกล้าเข้ามาห้ามวันนั้น”

คำถามตรงไปตรงมาไม่มีการอ้อม ธีร์สบตาเขาแววตานิ่งเหมือนเดิม

“แล้วคนอย่างนายล่ะ”

เขาสวนกลับ

“ทำไมถึงยื่นแขนมารับแทนผม”

คราวนี้เป็นคินที่เงียบลมพัดผ่านอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่คินจะเบือนสายตาเล็กน้อยแล้วตอบ

“ไม่รู้สิ”

คำตอบสั้นแต่จริงเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ธีร์มองเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“งั้นก็คงเหมือนกัน”

คำพูดนั้นทำให้คินหันกลับมามองคิ้วขมวดเล็กน้อย

“เหมือน?”

“ก็ทำไป… โดยไม่รู้ตัว”

ธีร์ตอบเรียบ ๆ บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่อึดอัดเหมือนเดิมคินมองเขา นานกว่าที่ควรก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ไว้เจอกันใหม่”

เขาพูดทิ้งท้ายแล้วหันหลังเดินกลับไปที่รถ ปล่อยให้ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้นมองตามสายตาครุ่นคิด และแม้จะไม่มีใครพูดออกมาทั้งสองคนก็รู้ดี การ “บังเอิญ” ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน