บทที่ 6

เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์คันสีดำค่อย ๆ ดับลงใต้ร่มไม้ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย คินถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ ก่อนเสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเงยหน้ามองรั้วมหาลัยตรงหน้า เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่อีก ทั้งที่เมื่อคืนตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกสนใจ เลิกคิดถึง เลิกยุ่งกับคนอย่างธีรแต่สุดท้ายขาของเขากลับพามาที่นี่เอง

คินถอนหายใจเบา ๆ พลางพิงตัวกับรถ สายตาคมกริบมองเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยนักศึกษาเดินขวักไขว่ มันเป็นโลกที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เสียงหัวเราะสดใส กลุ่มเพื่อนที่นั่งกินข้าวด้วยกัน คนที่เดินถือหนังสือ วิ่งเข้าเรียน พูดคุยเรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องอนาคต เป็นโลกธรรมดา โลกที่เขาไม่เคยมีตั้งแต่เด็ก ชีวิตของคินเต็มไปด้วยการถูกจับตามอง กฎระเบียบ ความคาดหวังและคำว่าต้องแข็งแกร่ง ถึงบ้านของเขาใหญ่โตหรูหรา แต่เงียบจนบางครั้งเหมือนสุสาน ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีมื้ออาหารพร้อมหน้า ไม่มีใครถามด้วยซ้ำว่าเขาเหนื่อยไหม คินหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจุด สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเสียก่อน

คนคนนั้นก็คือธีร์คนที่ทำให้ภายในใจของคินสับสนวุ่ยวายมาหลายวัน เจ้าตัวกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ รอบตัวมีทั้งเพื่อน รุ่นน้อง และเอกสารกองเต็มพื้น คินชะงักไปทันทีเมื่อเห็นว่าธีร์ในวันนี้ต่างจากวันที่อยู่กลางวงตีกันอย่างสิ้นเชิง เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยเพราะลม ใบหน้าหล่อสะอาดดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้ง และที่สำคัญเขากำลังยิ้ม รอยยิ้มอ่อนโยน อบอุ่น จนคนที่มองอยู่ไกล ๆ ยังสัมผัสได้

“พี่ธีร์ ตรงนี้ผมคิดยังไงก็ไม่ได้”

รุ่นน้องคนหนึ่งพูดพลางชี้โจทย์คณิตศาสตร์ในสมุด ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้

“ดูนะ ถ้าตรงนี้เราแทนค่า x ก่อน แล้วค่อยแยกสมการ มันจะง่ายขึ้น”

น้ำเสียงนุ่มนวลและใจเย็นไม่มีความรำคาญ ไม่มีอารมณ์หงุดหงิดทั้งที่รุ่นน้องถามซ้ำหลายรอบ คินยืนนิ่งสายตามองภาพตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นธีร์ค่อย ๆ อธิบายทีละขั้น ใช้นิ้วเขียนลงกระดาษพลางยิ้มเวลารุ่นน้องเริ่มเข้าใจ

“อ๋อออ แบบนี้นี่เอง!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัวธีร์ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เห็นไหม ไม่ยากหรอก”

ภาพนั้นทำให้คินรู้สึกแปลกแปลกจนเขาอธิบายไม่ถูก โลกของธีร์ดูอบอุ่นเกินไป อบอุ่นจนเหมือนอยู่คนละโลกกับเขา คินก้มมองมือตัวเองช้า ๆ มือที่เต็มไปด้วยรอยแผล รอยช้ำ จากการต่อยตีมาตลอดหลายปี มือที่พ่อเคยบอกว่า “ถ้าจะอยู่ในโลกนี้ ต้องให้คนกลัว”

แต่ตอนนี้เขากลับมองมือของธีร์ที่กำลังถือปากกา เขียนสมการลงกระดาษ แล้วรู้สึกว่ามันต่างกันเกินไป

“แม่ง…” 

คินพึมพำเบา ๆ สายตายังละไปไม่ได้ จังหวะนั้นเองธีร์เงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญสายตาสองคู่สบกัน คินชะงักแต่คนที่ชะงักกว่าดูจะเป็นธีร์ ดวงตากลมเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจ ก่อนจะหลุดยิ้มบาง ๆ คินรีบเบือนหน้าหนีทันทีอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยหลบสายตาใคร เสียงหัวเราะของรุ่นน้องดังขึ้น

“พี่ธีร์ มองใครอะ”

“เปล่า” ธีร์ตอบเร็วเกินปกติ

แต่รอยยิ้มยังไม่หายไปคินขบกรามเบา ๆ ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นสูบ ทั้งที่จริง ๆ ไม่ได้อยากสูบเลยด้วยซ้ำ หัวใจเขาเต้นแรงแปลก ๆ แรงจนหงุดหงิด

“บ้าชะมัด…”

เขาสบถในใจว่าเพียงแค่รอยยิ้มทำไมถึงรบกวนเขาได้ขนาดนี้ คินพยายามหาเหตุผลให้ตัวเอง อาจเพราะเขาไม่เคยเห็นใครยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น อาจเพราะธีร์ดูเป็นคนที่มีทุกอย่างที่เขาไม่มี หรืออาจเพราะคินเงียบไปไม่ยอมคิดต่อ แต่ในขณะเดียวกัน ธีร์ก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากกลุ่มรุ่นน้อง

“เดี๋ยวพี่มานะ”

เขาพูดก่อนเดินตรงมาทางรั้วมหาลัยคินเห็นแบบนั้นก็รีบตั้งท่าจะขึ้นรถ แต่ยังไม่ทันสตาร์ตเครื่อง

“มาทำอะไรแถวนี้”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ ๆ คินหันไปธีร์ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว แสงแดดยามบ่ายตกกระทบใบหน้าจนดูอบอุ่นกว่าปกติคินยกคิ้วนิดหนึ่ง

“ผ่านมาพอดี”

คำโกหกหน้าตายถูกพูดออกมาอย่างลื่นไหลธีร์หัวเราะเบา ๆ

“ผ่านมา… หน้า มหาลัยผม สองวันติดเนี่ยนะ”

คินเงียบก่อนจะหันหน้าหนีเล็กน้อย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ธีร์ยิ้มกว่าเดิม

“นายสอนเก่งดี” คินพูดเปลี่ยนเรื่องธีร์ชะงักนิดหนึ่งก่อนตอบ

“ก็… เป็นสิ่งที่อยากทำน่ะ”

“อยากเป็นครู”

“อืม”

ธีร์พยักหน้าดวงตาเป็นประกายเล็ก ๆ ตอนพูดถึงมัน

“ผมชอบเวลาที่มีคนเข้าใจอะไรสักอย่างเพราะเราสอน”

“แค่เห็นเขายิ้มได้ ผมก็รู้สึกว่ามันคุ้มแล้ว”

คินนิ่งไปคำพูดนั้นเรียบง่ายมาก แต่กลับกระแทกอะไรบางอย่างในใจเขา เขาไม่เคยมีอะไรแบบนั้น ไม่เคยทำอะไรแล้วรู้สึกคุ้ม ชีวิตเขามีแต่คำว่าหน้าที่ ความคาดหวัง และการพิสูจน์ตัวเอง

“โลกนายแม่งดีเนอะ”

คินหลุดพูดออกมาเบา ๆ ธีร์มองเขาสายตานิ่งลงเล็กน้อย

“โลกของนายก็อาจมีเรื่องดี ๆ อยู่เหมือนกัน”

“ไม่มีหรอก”

คินตอบทันทีเร็วเกินกว่าจะปิดบังความรู้สึกทัน ธีร์เงียบไปลมบ่ายพัดผ่านระหว่างทั้งคู่ คินเม้มปากก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ฉันไปละ”

เขาหันไปสตาร์ตรถแต่ก่อนจะขี่ออกไป เสียงของธีร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คิน” เขาชะงัก

“ถ้าวันหลัง… อยากมานั่งดูอีกก็ได้นะ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของคินกระตุกแรง เขาหันกลับไปมองธีร์กำลังยิ้มรอยยิ้มแบบเดิม อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ รอยยิ้มที่ทำให้โลกวุ่นวายในใจของเขายิ่งสับสนกว่าเดิม คินรีบหันกลับกลบเกลื่อนความรู้สึกด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ใครบอกว่าฉันอยากดู”

แต่ถึงจะพูดแบบนั้นเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นกลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจของเขาได้เลย เพราะตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าเขาไม่ได้แค่อยากรู้ว่าธีร์เป็นใคร แต่เขาเริ่มอยากเข้าไปอยู่ในโลกของธีร์ด้วยแม้จะเพียงนิดเดียวก็ตาม