บทที่ 4

เช้าวันเดียวกันแต่บรรยากาศคนละโลกโดยสิ้นเชิง ลมอ่อนพัดผ่านระเบียงบ้านสองชั้นที่รายล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจี แสงแดดลอดผ่านใบไม้เป็นลายเงาสวยงาม เสียงนกร้องเบา ๆ คลอไปกับความสงบของเช้าวันใหม่

ธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเล็กตรงระเบียง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือวางบนกองเอกสารที่เขาควรจะอ่านเตรียมสอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสือเลย ภาพเมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เสียงตะโกน เสียงปะทะ และสายตาของใครบางคน

เด็กช่างที่ยืนอยู่กลางความรุนแรงอย่างไม่สะทกสะท้าน คนที่เขาเข้าไปห้ามคนที่เกือบจะทำร้ายเขา แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่ยื่นแขนมารับแรงแทนธีร์ถอนหายใจเบา ๆ

“นายเป็นใครกันแน่…”

เขาพึมพำกับตัวเองมันไม่ใช่แค่ความอยากรู้ธรรมดา มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งอันตรายทั้งน่ากลัว แต่ก็ดึงดูดอย่างประหลาด เขายกกาแฟขึ้นจิบแต่รสชาติกลับจืดสนิท สมาธิของเขาหลุดไปหมด ในที่สุดเขาก็วางแก้วลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อก่อนจะหยุดที่ชื่อหนึ่ง

“พ่อ”

นิ้วชะงักเล็กน้อยเขาไม่ใช่คนที่ชอบพึ่งพ่อในเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้แต่ครั้งนี้เขาจำเป็นต้องรู้ ธีร์กดโทรออกเสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ

“ว่าไง”

เสียงทุ้มหนักแน่นของปลายสายดังขึ้น

“พ่อครับ… ผมมีเรื่องอยากขอให้ช่วย”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“เรื่องอะไร”

ธีร์สูดหายใจลึก

“ผมอยากให้ช่วยเช็กข้อมูลคนคนหนึ่งให้หน่อยครับ”

“ใคร”

ธีร์นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบ

“ชื่อ อคิน ราม หยาง”

ปลายสายเงียบลงทันทีความเงียบนั้นไม่ใช่เรื่องปกติ

ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พ่อ…?”

เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น

“ไปยุ่งอะไรกับชื่อนี้”

น้ำเสียงเปลี่ยนไปจริงจังขึ้นหนักขึ้น หัวใจธีร์เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ผมแค่… เจอเขาเมื่อวาน”

เขาไม่ได้เล่าทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้โกหกปลายสายเงียบอีกครั้งก่อนจะพูดช้า ๆ

“เขาเป็นใครครับ”

มีเสียงถอนหายใจอีกครั้ง เหมือนคนที่ไม่อยากพูด แต่ก็รู้ว่าคงเลี่ยงไม่ได้

“ลูกชายของหยางเจิ้นหลง”

ชื่อที่หลุดออกมาทำให้บรรยากาศหนักขึ้นทันที แม้ธีร์จะไม่ได้อยู่ในวงการนั้น แต่เขาก็เคยได้ยินชื่อของมาเฟียใหญ่ที่มีอิทธิพลทั้งในไทยและจีน ชื่อที่คนในวงการกฎหมายเองก็ต้องระวัง

“แล้ว… คิน…”

“อคินเป็นลูกชายคนเดียว”

คำตอบนั้นสั้นแต่ชัดเจนธีร์นิ่งไปภาพเด็กช่างในลานเมื่อวานซ้อนทับกับภาพ “ลูกชายมาเฟีย” มันไม่เข้ากันเลย แต่ก็อธิบายอะไรหลายอย่างได้ ความกลัวของคนอื่นสายตาที่หลีกทางและความเย็นชานั้น

“พ่อช่วย… หาข้อมูลให้ผมได้ไหมครับ”

เขาพูดเบา ๆปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ

“ทำไมต้องรู้”

คำถามนั้นแทงตรงธีร์ไม่ตอบทันที เขาเองก็ยังไม่แน่ใจ สุดท้ายเขาก็พูดตามความจริง

“ผมอยากรู้ว่า… เขาเป็นคนแบบไหน”

ไม่ใช่เพราะอยากยุ่งไม่ใช่เพราะอยากเข้าใกล้ แต่เพราะเขาเห็นบางอย่างในตัวคนนั้น บางอย่างที่ขัดแย้งกับภาพลักษณ์ปลายสายถอนหายใจยาว

“เดี๋ยวให้คนเช็กให้”

“แต่ธีร์…”

น้ำเสียงจริงจังขึ้นอีกครั้ง

“อย่าเข้าไปยุ่งลึกกว่านี้”

“โลกของเขา… ไม่ใช่ที่ที่นายควรอยู่”

ธีร์หลับตาลงเล็กน้อย

“ครับพ่อ”

“อยู่ให้ห่างจากคนแบบนั้น”

สายถูกตัดไปเขาวางโทรศัพท์ลงใจยังไม่สงบ ไม่นานนักเสียงข้อความก็ดังขึ้นข้อมูลถูกส่งมาเร็วกว่าที่คิด ธีร์เปิดดูทันทีไฟล์เอกสารถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ หน้าแรกรูปของคินภาพถ่ายชัดเจน ใบหน้าคมคาย ดวงตาเย็นชาเหมือนเดิม ธีร์มองอยู่นาน ก่อนจะเลื่อนลง

ชื่อ: อคิน ราม หยาง

อายุ: 20 ปี

สถานะ: นักเรียนช่างปีสุดท้าย

บุตรชายของหยางเจิ้นหลง ผู้นำองค์กรอิทธิพลข้ามชาติ ข้อมูลต่อมามีทั้งเรื่องธุรกิจ อิทธิพล เครือข่าย แม้จะเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐาน แต่ก็เพียงพอให้รู้ว่าโลกของคินอันตรายแค่ไหน