ตอนที่ 3 งานเลี้ยงอำลาเพื่อน 1

หลายอาทิตย์ต่อมา หลังจากที่แผลผ่าตัดหายดีและญารินดาก็ไม่ค่อยเจ็บแผลเธอก็มาเรียนตามปกติจนกระทั่งวันสอบ พวกเธอมารวมตัวกันหลังจากสอบเสร็จโดยไม่ต้องนัดกันแม้แต่น้อย

“เอาล่ะ ต้องเลี้ยงส่งกันแล้วนะ” พีรรัตน์พูดขึ้นหลังจากเดินมารวมตัว

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย ขวัญชนกกับวรรณวิวาต้องเตรียมตัวที่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เพื่อนๆ ตั้งใจจะเลี้ยงส่ง ทุกคนจึงมารวมตัวกันหมด ไม่เว้นแม้แต่คีตพัฒน์กับพีรรัตน์ที่ตามมาสมทบด้วย

“ฉันรู้สึกแปลกๆ ว่ะ” ญารินดาพูดขึ้น สีหน้าเธอหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด

“เอาน่า ค่อยติดต่อกันก็ได้” วรรณวิวาที่ทำใจได้บ้างแล้วบอกพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนๆ

“นั่นสิ ซัมเมอร์ก็ยังกลับมาหากันได้นี่” พรีญาภัสปลอบเพื่อนแต่ก็น้ำตาซึม

“ฉันว่า.....” อัญญารินจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

“ปาร์ตี้เลี้ยงส่งกันดีกว่าคืนนี้ บ้านใครดี” พีรรัตน์ออกความเห็นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“บ้านฉันไหม ถ้าไปบ้านพวกเธอเดี๋ยวจะเสียหายถ้าพี่คีกับพีไปด้วย” พรีญาภัสเอ่ยชวนโดยไม่ลืมคิดถึงข้อนี้

“บ้า ไม่มีอะไรมั้ง คุณพ่อคุณแม่ก็รู้จักกัน” ญารินดาไม่คิดอะไร เธอหัวเราะน้อยๆ

“ตามนั้น คืนนี้เจอกันที่บ้าน เดี๋ยวพี่กลับไปเอาโน้ตบุ๊คที่คอนโดก่อน” คีตพัฒน์จบประเด็นแล้วคว้าแขนบอบบางของญารินดา ดึงให้เธอลุกขึ้น

“เดี๋ยวนะ พี่จะไปก็ไปสิ มาดึงฉัน.....เพลงทำไมเนี่ย” ญารินดาขมวดคิ้ว หญิงสาวพยายามแกะมือที่จับแขนเธอแน่นด้วยความไม่เข้าใจ

“ไปนะ คืนนี้ 2 ทุ่มเจอกัน” คีตพัฒน์ไม่ฟังที่ญารินดาพูดแม้แต่น้อย เขาดึงให้หญิงสาวลุกขึ้นแล้วออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงให้เธอเดินไปลานจอดรถด้วยกัน

เมื่อเดินมาถึงที่รถ ชายหนุ่มปลดล็อกแล้วจับคนตัวเล็กในมือยัดเข้าไปแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เปิดขึ้นไปนั่งแล้วก็ขับออกไปด้วยความเร็วค่อนข้างมาก

ญารินดานั่งทำหน้างงอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องลากเธอมาด้วย ก็ในเมื่อถ้าจะกลับไปที่คอนโด ชวนเธอดีๆ เธอก็อาจจะไปกับเขาพร้อมกับอัญญารินด้วยซ้ำ เพราะเมื่อเช้าเธอไม่ได้ขับรถมา

“ขึ้นไปเตรียมตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวพี่ไปรับที่ห้อง” เขาสั่งขึ้นระหว่างที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ลานจอดรถของคอนโด

“.....เพลงไปเองก็ได้” หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอตั้งใจจะขับรถไปเอง

“ถามจริง คิดว่าไม่เมากันเหรอ มีปัญญาขับรถกลับหรือไง” คีตพัฒน์พูดในสิ่งที่เห็นเมื่อตอนไปเที่ยวทะเลด้วยกันที่เธอเมาหลับจนเขาต้องอุ้มเธอไปส่งที่ห้องพัก

“แหม เมาก็นอนค้างก็ได้ไหมล่ะคะ ที่บ้านพี่ก็ห้องเยอะแยะ” ญารินดาเหวอเมื่อคนข้างๆ พูดใส่เธอตรงๆ เลยย้อนกลับคืน

“อย่าพูดเยอะ ไปเตรียมตัวซะ” เขาดับรถ พร้อมกับก้าวลงจากรถโดยไม่ให้เธอโตแย้งอะไรได้อีก

ญารินดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็เดินตามเขาไปที่ลิฟต์ ปุ่มลิฟต์ถูกกดทั้งชั้นที่เธออยู่และชั้นที่เขาอยู่ จนเมื่อมาถึงชั้น ประตูลิฟต์เปิดออก เท้าเล็กก้าวออกมาโดยไม่หันหลังกลับ เธอตรงมาที่ห้องแล้วสแกนนิ้วเข้าไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ประตูตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวถูกเปิดออก ผ้าขนหนูผืนใหม่ที่พับอยู่ได้รับการหยิบออกมาใช้หลังจากที่ผืนเก่ายังนอนอยู่ในตะกร้าผ้า เสื้อผ้าบนเรือนร่างบอบบางถูกถอดออกโยนใส่ตะกร้าผ้าตรงข้างประตูห้องน้ำ ก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าจะหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่สนใจที่จะล็อกประตู

นานหลายนาทีกว่าที่หญิงสาวจะก้าวออกมาจากห้องน้ำ แต่เมื่อออกมาก็ต้องชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณบ่งบอกว่าในห้องของเธอมีคนอยู่ ดวงตากลมโตมองไปที่โซฟาก่อนจะสะดุ้งโหยงก้าวถอยเข้าไปในห้องน้ำด้วยความตกใจ

“อย่าเว่อร์ ออกมาแต่งตัว “เสียงห้าวดังขึ้นเมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของญารินดาหลังจากเห็นเขา

“เข้ามาทำไมอีก อีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลานัด” ประตูห้องน้ำเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวออกมาด้วยความไม่แน่ใจ

“นี่ แม่คุณ คิดจะเผื่อเวลาเดินทางตอนรถติดหรือยังไง แต่งตัว เร็วๆ เลย” เขาสั่งโดยที่ไม่สนใจสักนิดว่าเจ้าของห้องสาวจะไม่พอใจขนาดไหน

ใบหน้าหวานแสดงออกชัดว่าไม่พอใจ ที่พี่ชายของเพื่อนสนิทเข้าออกห้องเธอราวกับห้องตัวเอง แต่ตัวเธอก็ขี้เกียจเปลี่ยนรหัสด้วยเพราะครอบครัวเธอก็รู้รหัสเข้าห้องเลยรู้สึกว่ามันยุ่งยาก

เท้าเล็กก้าวผ่านช่องว่างระหว่างห้องน้ำกับห้องแต่งตัวตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบกางเกงผ้าขาสั้นสีขาว กับเสื้อเปิดไหล่ผ้าบางสีดำออกมาสวมโดยไม่ลืมใส่เกาะอกสีขาวข้างในให้สีตัดกันเพื่อความสวยงาม ก่อนจะก้าวออกมายืนตรงหน้าโซฟาด้วยใบหน้าหงิกงอ

เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไร มือคว้าโน้ตบุ๊คที่กำลังเปิดพิมพ์งานอยู่ปิดหน้าจอลงแล้วเอามาถือไว้ เดินนำหน้าเจ้าของห้องสาวออกไปโดยไม่หันกลับมา

ญารินดายืนถอนหายใจกับความเอาแต่ใจตัวเองของพี่ชายเพื่อน เธอคว้ากระเป๋าสะพายที่เพิ่งโยนลงบนโซฟาตอนเดินเข้ามาขึ้นมาสะพายบ่าแล้วเดินตามร่างสูงออกไป