บทที่ 6 ฝากฝังภาระ

“ลียา...” ร่างบางที่กำลังเดินย่องผ่านโถงบ้านอันมืดสลัวถึงกับสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ทันทีที่เสียงเรียบนิ่งนั้นดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟสีส้มสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

“หม่ามี้!” ลียาอุทานเรียกคนเป็นแม่หรือคาราเมล อดีตตัวแสบเบอร์หนึ่งที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นภรรยาผู้น่ารักของเลออน โดยเธอกำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่ที่โซฟากลางบ้านด้วยท่าทางผ่อนคลาย

“กลับมาแล้วทำไมไม่เปิดไฟล่ะคะลูกสาว” คาราเมลเอียงคอถามพลางส่งยิ้มหวานให้ ใบหน้าสวยสะพรั่งไม่ได้ดูเหมือนกำลังคาดโทษแม้แต่นิด ทั้งที่ลูกสาวเพิ่งไปก่อเรื่องใหญ่ชนิดที่ถึงกับควักปืนออกมาขู่คนกลางไนต์คลับมาหยก ๆ

“ปะป๊าล่ะคะ?” ลียารีบถามหาคนที่เธอเกรงใจที่สุดทันที เธอแปลกใจจนเนื้อเต้นที่ไร้เงาร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพ่อ ทั้งที่ปกติสถานการณ์แบบนี้เธอจะต้องโดนเทศนาชุดใหญ่จนหูชา แต่นี่กลับมีเพียงความเงียบสงบที่ผิดวิสัย

“นอนแล้วค่ะ วันนี้ป๊าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว หนูเองก็รีบขึ้นไปอาบน้ำนอนสิ” คาราเมลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทุกอย่างดูปกติเสียจนลียารู้สึกขนลุกซู่ด้วยความระแวงหนักกว่าเดิม

“คะ นอนแล้วเหรอคะ?”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรืออยากให้หม่ามี้ขึ้นไปปลุกป๊าลงมาคุยกับหนูตอนนี้ล่ะ?”

“มะ ไม่ค่ะ อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของคุณเลออนเพราะหนูเลยค่ะ” ลียารีบปฏิเสธพัลวัน พลางโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน ไม่ลืมที่จะเข้าไปประจบประแจงโดยการหอมแก้มคนเป็นแม่เพื่อกลบเกลื่อนความผิดอีก

“งั้นหนูขอตัวขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ กู๊ดไนต์ค่ะคนสวยของหนู” ลียารีบสับเท้าวิ่งขึ้นบันไดมุ่งหน้าสู่ห้องนอนตัวเอง ราวกับกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้อีกนิด พ่อสิงโตดำจะตื่นขึ้นมาขย้ำคอเธอเสียก่อน

คาราเมลได้แต่มองตามแผ่นหลังของลูกสาวตัวแสบไปด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มหวานเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลงเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามสไตล์แสบรุ่นพี่ตัวแม่

และไม่นานหลังจากนั้นประตูหน้าบ้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง...

เลออนก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึมที่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง และคนที่เดินตามหลังเขาเข้ามาติด ๆ ด้วยนั่นก็คือฟิลิกซ์

“ตามสบายนะฟิลิกซ์ น้าขอตัวขึ้นไปนอนก่อนนะจ๊ะ” คาราเมลเอ่ยทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย ก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นชั้นบนตามลูกสาวไป

“ครับคุณน้า” ฟิลิกซ์ตอบรับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ทั้งที่ในใจแสนจะระอาใจตัวเองเหลือเกิน เมื่อครู่นี้เขากำลังจะเหยียบคันเร่งพ้นประตูคฤหาสน์ตระกูลแบล็อกอยู่แล้วเชียว ทว่ากลับถูกเจ้าบ้านอย่างเลออนดักทางไว้ได้ทันเวลาพอดีเสียอย่างนั้น

“นั่งสิ...” เลออนเอ่ยเสียงเรียบพลางเดินนำเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่แสนเคร่งขรึม มือใหญ่ผายออกเป็นเชิงเชื้อเชิญลูกชายเพื่อนรักให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ครับคุณอา” ฟิลิกซ์ทรุดตัวลงนั่งอย่างสุภาพ แม้แผ่นหลังจะตั้งตรงดูสง่างามทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ดื่มอะไรเย็น ๆ ก่อนไหม อาให้เด็กไปเตรียมมาให้”

“ไม่เป็นไรครับ คุณอาพูดธุระมาเลยดีกว่า” ชายหนุ่มตัดบทอย่างเข้าประเด็น เขาพอจะเดาทางได้ตั้งแต่เลออนเจาะจงให้เขาเป็นคนพาลูกสาวมาส่งบ้านแล้ว หลังจากนี้ต้องมีเรื่องลำบากใจมาวางตรงหน้าเขาแน่นอน

“อามีเรื่องอยากให้เราช่วยหน่อย...”

“เรื่องอะไรครับ?” ฟิลิกซ์ถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าประสาทสัมผัสกลับเริ่มเตือนว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าหา

“หน้างานที่สาขาใหญ่มีปัญหา อาจำเป็นต้องไปจัดการด่วน เพราะงั้นอาเลยต้องไปปักหลักอยู่ที่อิตาลีเป็นเดือน ๆ” เลออนเว้นจังหวะพลางจับสังเกตปฏิกิริยาของคนรุ่นลูก

“...” ฟิลิกซ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของภาระก้อนโตที่กำลังถูกหยิบยื่นมาให้ถึงมือ

“คุณอาครับ ผมว่าเรื่องนี้...” ชายหนุ่มขยับริมฝีปาก เตรียมจะออกปากปฏิเสธอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเลออนกลับไม่ได้เปิดช่องว่างให้เขาได้พูดจบประโยค

“อาฝากเราดูแลน้องแทนอาหน่อยได้ไหม?” น้ำเสียงขอร้องแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังของผู้นำ BLACK LION ดังคั่น ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าฟิลิกซ์จะปฏิเสธ

“...” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ฟิลิกซ์ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีดำขลับสั่นไหวเมื่อต้องเผชิญกับภารกิจที่เขาไม่อยากทำที่สุดในโลก

“ช่วยอาหน่อยนะ เรื่องที่เกิดขึ้นในคลับวันนี้ทำอาไม่สบายใจเลย อาเลยอยากให้ฟิลิกซ์ช่วยมาดูแลน้องแทนอาอย่างจริงจังสักที” เลออนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลใจของคนเป็นพ่อ

“แต่ปกติคุณอาก็ฝากฝังผมให้ดูน้องอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอครับ?” ฟิลิกซ์ทักท้วงพลางขมวดคิ้ว เขาเองก็ทำหน้าที่พี่ชายห่าง ๆ ที่คอยตามเช็ดตามล้างให้ยัยตัวแสบมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“มันไม่เหมือนกันสิ คราวนี้อาจะมอบสิทธิ์ขาดให้เราเสมือนเป็นผู้ปกครองของน้องเลย ทำยังไงก็ได้ให้ยัยตัวแสบหยุดก่อเรื่องวุ่นวายสักที แล้วกลับมาอยู่ในร่องในรอยเหมือนลูกบ้านอื่นเขาบ้าง”

“คือผม...”

“ฟิลิกซ์ก็รู้ว่าไม่มีใครรับมือกับลูกสาวอาได้อีกแล้ว แม้แต่อาเองหรือน้าเมลก็ยังเอาไม่อยู่ เห็นจะมีก็แต่เรานั่นแหละที่พอจะปราบพยศน้องได้” เลออนใช้ไม้ตายสุดท้ายคือการยกยอความสามารถของชายหนุ่มรุ่นลูกที่เห็นมากับตาตัวเอง

“น้องคงไม่ยอมง่าย ๆ หรอกครับ” ฟิลิกซ์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักอกหนักใจ การจะปฏิเสธผู้ใหญ่ตรง ๆ ก็เกรงจะกระทบความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองตระกูลที่มีมาเนิ่นนาน ทว่าการตอบตกลงก็เท่ากับก้าวขาเข้าหาขุมนรกชัด ๆ

“เรื่องนั้นอามีวิธี ฟิลิกซ์แค่รับปากอาก็พอ ถือว่าอาขอร้องนะหลานรัก เห็นแก่ความสัมพันธ์ของอากับพ่อเราเถอะ” เมื่อถูกยกเรื่องบุญคุณและความสัมพันธ์ขึ้นมาอ้าง ฟิลิกซ์ก็รู้ตัวทันทีว่าทางหนีของเขาถูกปิดตายเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามถึงจุดสิ้นสุดของภารกิจนี้

“เมื่อไหร่ที่ผมจะพ้นจากเงื่อนไขนี้ครับ?”

“ก็จนกว่าน้องจะเลิกมีเรื่องมีราว และพิสูจน์ให้เห็นว่า AMBER LION ประสบความสำเร็จด้วยตัวเองจริง ๆ ถึงตอนนั้นอาก็คงกลับมาจากอิตาลีพอดี” เลออนยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อเห็นว่าปลาเริ่มฮุบเหยื่อ

“งั้นถ้าผมจะใช้วิธีจัดการในแบบของผมเอง คุณอาก็คงไม่ว่าอะไรนะครับ?” ฟิลิกซ์เอ่ยเสียงเรียบ ก็ในเมื่อเลี่ยงจะปฏิเสธไม่ได้ เขาก็จะขอใช้อำนาจที่มีสั่งสอนยัยตัวแสบให้เข็ดหลาบอย่างที่เลออนต้องการ เพื่อให้ภารกิจเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อย่างนั้นเลออนก็คงไม่กลับมาแน่นอน

“ตามสบายเลยหลานรัก จะวิธีไหนอาก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น ขอบใจเรามากนะฟิลิกซ์” เลออนหัวเราะเบา ๆ อย่างพึงพอใจ โดยที่ฟิลิกซ์ไม่ได้รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิด

เช้าวันต่อมา

“กูสังเกตมานานละ ทำไมวันนี้มึงอารมณ์ดีผิดหูผิดตาจังวะ?” หลังสิ้นเสียงบอกเลิกคลาสเรียน เดียร์น่าก็รีบโพล่งถามเพื่อนสนิทที่นั่งฮัมเพลงยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี ผิดกับที่เธอคาดการณ์ไว้ว่าวันนี้ลียาต้องทำหน้าเบื่อโลก หรือบ่นกระปอดกระแปดเพราะโดนเลออนสั่งกักบริเวณจากวีรกรรมเมื่อคืน

“ก็เมื่อคืนป๊ากูมาแปลกน่ะสิ ไม่เห็นจะอยู่รอเทศนากูเหมือนทุกคืน แถมเมื่อเช้ายังเข้ามากอดมาหอมแก้มกูอีก ยอมให้กูอ้อนเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผับเลยสักนิด” ลียาเล่าพลางยืดอกอย่างผู้ชนะ เธอคิดว่าออดอ้อนนิดหน่อยพ่อสิงโตดำก็คงใจอ่อนเหมือนทุกที

“สงสัยป๊ามึงคงจะปลงแล้วมั้ง บ่นไปก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา มึงเคยฟังซะที่ไหนล่ะ”

“หึ...คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิดย่ะ” ลียายักไหล่อย่างมั่นใจ

ครืดดด... ครืดดด...

เสียงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะขัดจังหวะบทสนทนา ลียาปรายตามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ไม่เคยโผล่ให้เห็นเวลานี้ หากแต่การโทรมาของเขาคงไม่ใช่เรื่องดี

“ว่าไงคเชนทร์?” เธอรีบรับสายผู้จัดการร้านที่ไวใจที่สุด ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีที่ปลายสายเอ่ยประโยคแรกออกมา ร่างบางที่เคยนั่งทอดกายสบายใจก็เด้งตัวขึ้นจากเบาะนั่งทันที

“ฮ๊ะ…อะไรนะ!?” ลียาตะโกนลั่นห้องเรียนที่เพิ่งว่างลง ก่อนที่ปลายสายจะตอบอะไรไม่กี่คำ เธอก็รีบสวนแล้ววางสายทันที

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!” มือเรียวรีบกวาดของใส่กระเป๋าอย่างลนลาน ใบหน้าที่เคยแต้มรอยยิ้มเมื่อครู่ซีดเผือดลงจนเพื่อนทั้งสองต้องรีบถลาเข้ามาหาด้วยความสงสัย

“เกิดอะไรขึ้นวะลียา หน้ามึงดูไม่ดีเลย”

“ผแอมเบอร์ไลออนกำลังจะถูกสั่งปิด แล้วเปลี่ยนตัวเจ้าของใหม่!”

“ฮ๊ะ!?” ทั้งเดียร์น่าและฮันนี่อุทานออกมาพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อหู มันจะเป็นไปได้ไง ในเมื่อไนต์คลับแห่งนี้เธอตั้งใจปลุกปั้นเองกับมือ