Masukตอนที่ 4. ของเล่นชิ้นใหม่ของรุ่นพี่ปี4
กลุ่มสาว ๆ เดินมาถึงหน้าตึกคณะวิศวกรรม แต่บรรยากาศค่อนข้างเงียบกว่าที่คิด รุ่นพี่หลายคนเริ่มทยอยกลับกันแล้ว
เชอลีนมองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามทันที “พี่วายุอยู่ไหมคะ”โซ่ที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันมาเห็นพอดี เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่ทันแล้วล่ะ มันออกไปตั้งนานแล้ว เห็นบอกว่าจะไปทำสีรถ”
เชอลีนขมวดคิ้วทันที “ทำที่ไหนคะ อู่ไหน เดี๋ยวหนูตามไป” ประโยคตรงไปตรงมาของเธอ ทำให้กลุ่มผู้ชายมองหน้ากันเงียบ ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่ กระทิง จะเป็นคนพูดขึ้น
“พรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่า ตอนนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมันเลย เชื่อพี่”
น้ำเสียงนั้นจริงจังจนเชอลีนชะงักไปเล็กน้อย
ด้าน ใบหม่อน ที่ยืนฟังอยู่ก็รีบหันมาพูดกับเพื่อน
“เชอลีน กลับก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยมาว่ากัน” สาว ๆ คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย บรรยากาศกำลังจะเงียบลง แต่จู่ ๆ แทนไท ก็พูดขึ้นพลางยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ไม่แนะนำตัวทำความรู้จักกันหน่อยเหรอ”
เขามองไปรอบ ๆ กลุ่มสาว ๆ ก่อนพูดต่อ
“หรือว่าจะรอแนะนำตัวพรุ่งนี้ ตอนประชุมเรื่องน้องใหม่”
ได้ยินแบบนั้น นัทตี้ ก็รีบพยักหน้า
“ก็ดีเหมือนกันนะคะ รู้จักรุ่นพี่ไว้ไม่เสียหาย”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นทันที ฝ่ายผู้ชายเริ่มแนะนำตัวกันทีละคน ทั้ง โซ่ กระทิง แทนไท และ นะโม
ส่วนฝั่งผู้หญิง เชอลีนก็แนะนำเพื่อนของตัวเองบ้าง
“เชอลีนค่ะ นี่ใบหม่อน แตงกวา นัทตี้ แล้วก็ เนเน่”
ทุกคนพยักหน้าทักทายกัน บางคนยิ้ม บางคนแซวเล่นเหมือนรู้จักกันมานาน แต่ในใจของเชอลีนตอนนี้ กลับมีอยู่เรื่องเดียวเธอยังไม่ได้เคลียร์กับวายุ และไม่รู้เลยว่าคนที่เธอกำลังตามหาอยู่ตอนนี้ กำลัง เตรียมแผนเอาคืนเธออยู่หรือเปล่า
หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ แทนไทแกล้งพูดขึ้นว่าปีนี้คณะต้องการ “ตัวแทนน้องใหม่ผู้หญิง” มาช่วยงานรับน้องแล้วทุกสายตาก็มองไปที่เชอลีน จากนั้นกระทิงก็พูดเสริมขึ้นมา
“ไอ้วายุมันเป็นประธานสายรุ่นพี่ เห็นมันบ่นเมื่อเช้าว่าขาดคน พี่ว่าถ้าน้องเชอลีนลองเปิดใจช่วยงานมันละก็ บางทีไอ้วายุมันอาจจะใจอ่อนก็ได้”
นัทตี้รีบเชียร์ “เชอลีนทำก็ได้นี่”
โซ่แอบยิ้ม เพราะรู้ว่านี่คือ แผนวายุ ความจริงคือ วายุฝากเพื่อนมาหาคนซวย 1 คน และคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้า
กระทิงพูดกับเชอลีนแบบมีนัย “แต่ถ้าน้องจะไปยุ่งกับไอ้วายุ พี่เตือนไว้ก่อนนะ”
เชอลีนขมวดคิ้ว “ทำไมคะ”
แทนไทหัวเราะ “มันไม่เคยปล่อยใครที่มาหาเรื่องมันก่อน”
ทุกคนเริ่มเล่า วีรกรรมวายุที่เคย เอาคืนคนแบบโหด ๆ ของวายุให้เชอลีนฟัง แต่เชอลีนไม่กลัว เธอยิ้มแล้วพูดว่า
“งั้นก็ดีสิ หนูจะรอดูเหมือนกันว่าเขาจะทำอะไรได้”
โซ่มองเชอลีนแล้วถาม “น้องอยากเจอวายุจริง ๆ เหรอ”
เชอลีนพยักหน้า โซ่ยิ้มบาง ๆ “งั้นพรุ่งนี้มาที่ลานเกียร์ตอนห้าโมง”ทุกคนเงียบ เพราะจริง ๆ แล้ว วายุเป็นคนฝากคำนี้มา
“เข้าใจแล้วค่ะ งั้นพวกหนูกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันใหม่ค่ะ”
เชอลีนหันมาหาเพื่อน ๆ และพยักหน้าชวนกันกลับ
“เจอกันพรุ่งนี้นะทุกคน” โซเฟียโบกมือลาเพื่อน ๆ สี่สาวเดินคอตกออกมาจากคณะวิศวะเหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมาเชอลีนถอนหายใจยาวจนแก้มป่อง
“โอ๊ย…ชีวิตมหาลัยวันแรกของฉัน ทำไมมันเริ่มต้นด้วยการโดนขู่แจ้งความเนี่ย”
เนเน่ที่เดินข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอามือไปคล้องแขนเพื่อน
“อย่าไปเครียดกับเรื่องที่มันยังมาไม่ถึงเลยน่า ไปหาอะไรกินกันดีกว่า หิวจะตายอยู่แล้ว” แตงกวาที่เดินนำอยู่หันกลับมาอย่างมีแผนในหัว
“เออ พูดถึงเรื่องกิน…ฉันมีร้านแนะนำ” ทุกคนมองเธอทันที
“ร้านอะไร” แตงกวายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“ผับเปิดใหม่ย่านมหาลัย ชื่อกำลังดังเลยนะ เพลงดี คนหล่อเพียบ” ใบหม่อนทำตาโตทันที “จริงดิ!”
นัทตี้หัวเราะ “นี่แกจะพาพวกเราไปปลดปล่อยหรือไปล่าผู้ชายกันแน่” แตงกวายักไหล่แบบไม่คิดปิดบัง
“ทั้งสองอย่างแหละ ชีวิตต้องบาลานซ์”
เชอลีนที่ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าเครียดอยู่ เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมา
“เออ ดีเหมือนกัน ฉันต้องการอะไรแรง ๆ ลืมเรื่องไอ้พี่วายุบ้า ๆ นั่นซะที”
เนเน่ยกนิ้วเห็นด้วยทันที “งั้นสรุป เย็นนี้ไปตื๊ด!”
ใบหม่อนปรบมือเบา ๆ “โอเค สามทุ่ม เจอกันหน้าผับ ใครสายเลี้ยงทั้งโต๊ะ”
นัทตี้ชี้หน้าเพื่อนทันที “โดยเฉพาะแกเลยนะเชอลีน วันนี้แกเป็นสปอนเซอร์”
เชอลีนทำหน้ามุ่ย “โห ยังไม่ทันเข้ามหาลัยก็โดนรีดเงินแล้วเหรอ”
ทุกคนหัวเราะลั่น
หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพื่อเตรียมตัวสำหรับคืนที่ดูเหมือนจะสนุกสุดเหวี่ยง
ตอนที่5. ผับของรุ่นพี่เชอลีนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอนแสงไฟสีอุ่นสะท้อนให้เห็นหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางที่กำลังสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมยาวสีน้ำตาลเข้มมีไฮไลท์สีน้ำน้ำเงินสองสามช่อด้านหน้าถูกม้วนลอนอ่อน ๆ ปล่อยสบายลงมาถึงกลางหลังคืนนี้เธอเลือกใส่เสื้อเกาะอกสีดำเข้ารูป กระโปรงหนังเอวสูงสีดำแนบกับสะโพกพอดี รองเท้าบูทส้นสูงทำให้ขาเรียวยาวยิ่งดูโดดเด่นลุคคืนนี้ของเธอทั้งสวย ทั้งดุ และเซ็กซี่แบบไม่ตั้งใจเชอลีนมองตัวเองในกระจกครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ“คืนนี้จะไม่คิดถึงไอ้พี่วายุบ้านั่นแล้ว เชอะแล้วบอกไม่เดือดร้อนเรื่องเงินแต่ดันจะไปแจ้งความเอาซะได้”หญิงสาวคว้ากระเป๋าสะพายก่อนจะเดินออกจากห้องคืนนี้เธอตั้งใจมาสนุกเท่านั้น ไม่มีเรื่องรุ่นพี่และไม่มีเรื่องผู้ชายกวนประสาทคนนั้น…อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้นสามทุ่มตรงลานจอดรถหน้าผับเปิดใหม่ใกล้มหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรถยนต์และบิ๊กไบค์จอดเรียงราย เสียงเพลง EDM ดังทะลุออกมาจากด้านใน ไฟนีออนขนาดใหญ่ส่องชื่อร้านอย่างโดดเด่นBLACK RUSHใบหม่อนมาถึงก่อน เธอยืนพิงรถเล่นมือถือรอเพื่อน ไม่นานรถของแตงกวาก็เลี้ยวเข้ามาจอดข้าง ๆ กระจกฝั่งคนขับลดลง
ตอนที่ 4. ของเล่นชิ้นใหม่ของรุ่นพี่ปี4กลุ่มสาว ๆ เดินมาถึงหน้าตึกคณะวิศวกรรม แต่บรรยากาศค่อนข้างเงียบกว่าที่คิด รุ่นพี่หลายคนเริ่มทยอยกลับกันแล้วเชอลีนมองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามทันที“พี่วายุอยู่ไหมคะ”โซ่ที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันมาเห็นพอดี เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ทันแล้วล่ะ มันออกไปตั้งนานแล้ว เห็นบอกว่าจะไปทำสีรถ”เชอลีนขมวดคิ้วทันที “ทำที่ไหนคะ อู่ไหน เดี๋ยวหนูตามไป” ประโยคตรงไปตรงมาของเธอ ทำให้กลุ่มผู้ชายมองหน้ากันเงียบ ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่ กระทิง จะเป็นคนพูดขึ้น“พรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่า ตอนนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมันเลย เชื่อพี่”น้ำเสียงนั้นจริงจังจนเชอลีนชะงักไปเล็กน้อยด้าน ใบหม่อน ที่ยืนฟังอยู่ก็รีบหันมาพูดกับเพื่อน“เชอลีน กลับก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยมาว่ากัน” สาว ๆ คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย บรรยากาศกำลังจะเงียบลง แต่จู่ ๆ แทนไท ก็พูดขึ้นพลางยิ้มเจ้าเล่ห์“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ไม่แนะนำตัวทำความรู้จักกันหน่อยเหรอ”เขามองไปรอบ ๆ กลุ่มสาว ๆ ก่อนพูดต่อ“หรือว่าจะรอแนะนำตัวพรุ่งนี้ ตอนประชุมเรื่องน้องใหม่”ได้ยินแบบนั้น นัทตี้ ก็รีบพยักหน้า“ก็ดีเหมือนกันนะคะ รู้จักรุ่นพี
ตอนที่ 3. ตามยันคณะหลังจากอ่านแชตของเด็กปีหนึ่งจบ วายุ ก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหินหน้าตึกวิศวะ รอยยิ้มบาง ๆ กระตุกขึ้นที่มุมปากแก๊งเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันเริ่มสังเกตทันทีกระทิง เลิกคิ้ว “ยิ้มอะไรของมึงวะ น่ากลัวฉิบหาย”แทนไท วางหนังสือในมือลง “ใครโทรมา”วายุเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโยนเล่น“เด็กปีหนึ่ง” เพื่อนทั้งโต๊ะเงยหน้าพร้อมกัน นะโม ทำหน้าตกใจเว่อร์ “เฮ้ย! ปีหนึ่งที่ไหนกล้าโทรหามึง”วายุหัวเราะในลำคอ “ปีหนึ่งที่ขับรถชนบิ๊กไบค์กูเมื่อเช้า”ทันทีที่พูดจบ ทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะทันที กระทิงถึงกับตบโต๊ะ“ไอ้เหี้ย! น้องมันยังกล้าโทรมาหามึงอีกเหรอ”วายุเล่าคร่าว ๆ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าและบทสนทนาในแชต ตั้งแต่ที่เชอลีนทักมา“สวัสดีค่ะ ใช่พี่วายุไหมคะ”จนถึง “จะให้หนูทำอะไรก็ยอมค่ะ” นะโมหัวเราะจนเกือบสำลักน้ำ“เด็กมันไม่รู้จริง ๆ ว่ากำลังคุยกับใคร”แทนไทส่ายหน้าเบา ๆ “แล้วมึงตอบว่าไง”วายุยักไหล่ “ยังไม่ได้ตอบ”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนออกผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ โซ่ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนมองวายุ“มีคนโทรหามึงยัง”
ตอนที่ 2. แผนตามหาคนโหดของคณะหลังจากเหตุการณ์ชนรถที่ลานจอดรถ เชอลีน ก็ถูกเพื่อนลากกลับมานั่งรวมกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะเธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที“ซวยตั้งแต่วันแรกของชีวิตมหาลัยเลยอ่ะ…” รอบโต๊ะมีเพื่อนตัวดีนั่งล้อมเหมือนกำลังประชุมวิกฤตใบหม่อน ถอนหายใจเบา ๆ “งั้นก็ปล่อยไปสิ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”เชอลีนเงยหน้าขึ้นทันที “ปล่อยได้ยังไง เขามองเหมือนจะฆ่าฉัน!”แตงกวา ยกคางถามตรง ๆ “งั้นก็เคลมประกัน จบ”เชอลีนเงียบไปครู่หนึ่ง เพื่อน ๆ หรี่ตามอง แตงกวาถามต่อ“เดี๋ยวนะ…แกมีใบขับขี่ไหม”เชอลีนส่ายหน้าช้า ๆ ทั้งโต๊ะเงียบกริบเนเน่ อ้าปากค้าง “อย่าบอกนะว่า....”“ไม่มี…” แตงกวาเอามือตบหน้าผากทันที “แล้วรถใคร”เชอลีนยิ้มแหย “…รถแม่” คราวนี้ทั้งโต๊ะพร้อมใจกันกุมขมับนัทตี้ พูดเสียงเรียบ “งั้นทางเดียวคือไปขอโทษพี่เขา”เชอลีนทำหน้าเหมือนคนหมดหวัง “แล้วจะไปยังไง”เธอกอดอกพิงพนัก “ยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาอยู่คณะไหน”แตงกวาหันมามองเหมือนจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ เนเน่ก็ดีดนิ้ว“ง่ายจะตาย” ทุกคนหันไปมอง เนเน่ยักไหล่“พวกเรารวยนี่ ใช้เงินแก้ปัญหาสิ”เชอลีนเลิกคิ้ว “หมายถึง?”ไม่ถึงห้านาทีต่อมา แตงกวาหยิบกระ
ตอนที่ 1. ชนกันวันแรกเช้าอันเงียบสงบของ คฤหาสน์เวหานนท์ ลอว์แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงตกกระทบโต๊ะอาหารยาวกลางห้อง กลิ่นกาแฟหอมเข้มลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่หัวโต๊ะ เซบาสเตียน เวหานนท์ ลอว์ เจ้าของอำนาจตัวจริงของตระกูล นั่งจิบกาแฟอย่างสุขุม สายตาคมกริบไล่อ่านข่าวในแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆถัดมาไม่ไกลชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกำลังนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ มือหนึ่งเลื่อนอ่านข่าวในแล็ปท็อป วินเซนโซ่ เวหานนท์ ลอว์ มาเฟียลำดับหนึ่งแห่งฮ่องกงและทายาทคนโตของตระกูลทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นบน ทำให้สองพ่อลูกหยุดการกระทำทุกอย่างและหันไปมองคนที่กำลังเดินกึ่งวิ่งตามทางเดินชายหนุ่มร่างสูงเดินลงบันไดมาในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ธรรมดา และมีเสื้อช็อปพาดไว้ที่ไหล่ ผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่น ทันทีที่เห็นภาพนั้นวินเซนโซ่ก็เงยหน้าจากแล็ปท็อปก่อนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้“พ่อดูสิ…” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความขำ“นี่นะเหรอสภาพของมาเฟียลำดับสองของตระกูล”ชายหนุ่มที่เพิ่งลงบันไดมา…ชะงักเล็กน้อยวายุ เวหานนท์ ลอว์ เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนถอนหายใจ“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้อยากเดินตามรอยพ่อกับพี่”
แนะนำตัวละครวายุ เวหานนท์ ลอว์ พระเอก ทายาทมาเฟียลำลับที่ 2 (มาเฟียฮ่องกง)พี่ชายของวายุก็คือ วินเซนโซ่ ลอว์ ทายาทมาเฟียลำดับที่ 1 (จากเรื่อง มาเฟียเมียประมูล อ่านแยกได้ไม่งง)ปี 4 วิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมเครื่องกลหัวหน้าสายรหัส ฉายาในคณะ: “Bad Evil”นิสัย:โหด ดุ หน้านิ่ง เย็นชา คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ต้องขึ้นเสียง กวนส้นตีนแบบสุภาพ (ยิ่งทำให้โมโห)ไม่ค่อยยิ้ม แต่ถ้ายิ้ม = มีคนซวยจุดอ่อน: แพ้คนไม่กลัวเขาบุคลิกเวลาอยู่กับคนอื่น “มีปัญหาหรืออยากมีเรื่อง?”บุคลิกเวลาอยู่กับนางเอก “กล้าเถียงพี่อีกคำเดียว ลองดูสิ”👊 แก๊งเพื่อนพระเอกกระทิงสายบู๊ ตัวใหญ่ พูดตรงเป็นคนเดียวที่กล้าด่าวายุโซ่ปากกวนที่สุดในกลุ่มชอบยุให้วายุเสียอาการแทนไทสุขุม ฉลาด เป็นสายคิดแผนมักเป็นคนเตือนวายุนะโมสายขำ ตัวตึงของแก๊งชอบแซวเรื่องผู้หญิง💕นางเอก⚙ เชอรีน ปี 1 วิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมอุตสาหการเด็กกิจกรรม ร่าเริง พลังล้นนิสัย: สดใส ปากไว คิดไว ตอบไวไม่ชอบความอยุติธรรม กล้ากวนรุ่นพี่แบบไม่ตั้งใจ จุดอ่อนใจเต้นแรงเวลาโดนวายุมองนิ่ง ๆประโยคประจำตัว“รุ่นพี่ทำหน้าดุแบบนี้ เพราะหล่อไม่สุดหรือเ







