SECRET 8

บนชั้น VIP ที่มีแสงไฟนุ่มสลัวเล็กน้อย เสียงเบสก็ไม่ได้ดังกระแทกจนหูชาเหมือนข้างล่าง วิเวียนกับมินตราขึ้นมาเจอฟลอร์เต้นรำก็กรี๊ดกร๊าดกันอย่างตื่นเต้น จนเผลอทิ้งใบหยกให้นั่งเฝ้าโต๊ะเพียงคนเดียว เพื่อที่จะไปออกสเต็ปกันอย่างเมามัน

ใบหยกถึงกับส่ายหัวให้กับความรักสนุกของเพื่อน ๆ ถึงเธอจะไม่ได้ออกไปแจมกับทั้งสองสาว แต่ก็เลือกที่จะนั่งดูและยิ้มออกมาเบา ๆ อย่างมีความสุข

พักใหญ่ ๆ ที่สองสาวสนุกสนานกับการเต้นจนลืมกลับโต๊ะ ใบหยกจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูเพื่อฆ่าเวลา

~ อย่าอดทนกับความสัมพันธ์ที่ทำให้เรารู้สึกอึดอัด เพราะคำว่ารักที่เท่าเทียมกัน จะไม่ทำให้เราต้องอดทนจนเกิดความอึดอัดใจ ~

รอยยิ้มบาง ๆ ฉาบเคลือบบนมุมปากสวย เมื่อข้อความในโพสต์ของเพจที่เธอติดตามมานานอย่างเพจ...เมื่อลมหนาวมาเยือน ซึ่งใบหยกรู้ดีว่าเจ้าของเพจและโพสต์นี้คือใคร แม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอเป็นหนึ่งในแฟนคลับก็เถอะ แต่สำหรับเธอ...เธอรู้แค่ว่าทุกครั้งที่เธอเหนื่อยและกำลังลำบากใจ เธอได้รับการเยียวยาและได้พลังงานบวกจากเพจนี้มาโดยตลอด มันทำให้ใบหยกผ่านช่วงแย่ ๆ ในทุกบททดสอบของชีวิต แต่โชคดีที่เธอได้รับกำลังใจจากเจ้าของเพจนี้

สนใจหน้าจอได้เพียงไม่นาน ใบหยกก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงทุ้มต่ำของใครคนหนึ่งดังขึ้นมารบกวนสมาธิของเธอจากโต๊ะข้าง ๆ

“ไม่คิดเลยว่า จะได้มาเจอเด็กเรียนอย่างเธอ...อยู่ในที่แบบนี้”

เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาคนนั้นทันที และในจังหวะที่หันไปเจอสายตาคมกริบของเขาเข้า ใบหน้าสวยก็ซีดเผือดราวกับเจอผี ในความมืดที่สลัวด้วยไฟตกแต่งสีน้ำเงิน ทำให้ใบหยกได้เห็นเค้าโค้งใบหน้าของเขาคนนั้นได้อย่างชัดเจน

“วสุพล...” ใบหยกสบถชื่อเขาในลำคอ

“หึ...เรียกชื่อทางการเลยเหรอ...เวกัสก็พอมั้ง...” เขากล่าว

“นายมาที่นี่ได้ยังไง?”

“นั้นไม่น่าจะใช่เรื่องที่แปลก คำถามนั้นควรเป็นของฉัน...เพราะฉันไม่น่าจะเคยเจอเธอที่นี่...”

“เจอฉันที่นี่แล้วยังไง?” เธอถามกลับเสียงแข็ง แต่เขายักไหล่ยียวน และเกือบจะกลั้วหัวเราะออกมา

“ก็แค่สงสัย เพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้ามาในสถานที่แบบนี้ เธอควรอยู่ที่ห้องหนังสือหรือไม่ก็...สถานปฏิบัติธรรม”

ใบหยกเม้มปากแน่น เมื่อรู้สึกถึงอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นจนร้อนผ่าวไปทั้งแก้ม เธอรู้ว่าเขาจงใจจะมาหาเรื่องเธอ และกำลังยั่วประสาทเธออยู่

“ฉันจะอยู่ที่ไหนก็ย่อมได้ แต่ไม่ควรเป็นที่ที่มีนายอยู่ เพราะฉันไม่อยากแชร์อากาศหายใจกับคนอย่างนาย...” ใบหยกเชิดใบหน้าราวกับไม่อยากสนใจเขา

“ถ้าลำบากขนาดนั้น ก็หยุดหายใจซะสิ...ปากดีอวดเก่งอย่างเธอ อย่าหายใจเลย เสียดายอากาศบริสุทธิ์เปล่าๆ”

"นี่นาย..."

ใบหยกเริ่มรู้สึกโมโห ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามีอคติกับเธอมากแค่ไหน แต่เธอไม่ได้อยากจะเสวนากับเขาจึงหยิบกระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เพื่อที่จะพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“เฮ้! พูดแค่นี้ถึงกับจะเดินหนีเลยเหรอ...เก่งให้ถึงที่สุดก่อนสิ จะได้รู้ไงว่าเก่งเหมือนปากไหม”

“ประสาท! อยากคิดอะไรก็คิดไปเหอะ...ฉันไม่เสียเวลามานั่งให้ค่ากับคนอย่างนายหรอก นายไม่ได้มีค่าหรือมีความหมายกับฉันขนาดนั้น อย่าหลงตัวเองให้เสียเวลา”

เวกัสเหมือนถูกตอกกลับจนเกือบหน้าหงาย ได้แต่ขบกรามแน่น มองเธอหมุนตัวเดินหนีไปทางห้องน้ำ ท่ามกลางเสียงเพลงที่ยังคงดังกระหึ่ม

"บ้าจริง...ทำไมต้องมาเจอกับคนแบบนี้ด้วย" ใบหยกทั้งล้างมือทั้งบ่นกระแทกกระทั้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

แต่ในระหว่างนั้นเอง ที่ใบหยกมัวแต่หัวร้อนกับคำพูดของเวกัส จนไม่รู้เลยว่าในห้องน้ำหญิงที่มีแต่เธอเพียงคนเดียวในตอนนี้ ได้มีร่างกำยำของใครอีกคนเดินตามเข้ามา

“มาอยู่นี่เองเหรอครับ…คนสวย”

ใบหยกเงยหน้าขึ้นมามองผ่านกระจกเงาที่สะท้อนภาพของบุคคลที่เข้ามาใหม่ เธอจำได้ในทันที...ผู้ชายคนนี้ที่เขามาวอแวเพื่อหวังจะจีบเธอนั่นเอง

“นายเข้ามาได้ไง...นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะ...”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...นี่มันชั้นVIP ไม่มีใครสนใจพวกเราหรอก มีแต่เราที่สนใจเธอจริง ๆ คบกับเราเถอะนะ...นะ”

ชายคนนั้นพยายามเข้าหาเธออย่างถึงเนื้อถึงตัว จนใบหยกเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

“ปล่อยนะ!” ใบหยกพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการโอบรัดด้วยลำแขนของเขา แต่แรงของผู้ชายบวกกับลำแขนที่โอบกระชับมันทำให้เธอขยับไม่ได้ ดิ้นเท่าไหร่ก็เหมือนจะเสียแรงเปล่า

“ปล่อย!!!”

“ฮ่า ๆๆๆ”

เสียงหัวเราะน่ารังเกียจดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่พยายามจะก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอของเธอ ใบหยกเกิดความรังเกียจในสัมผัสนั้น จนต้องพยายามเบือนหน้าหนีสุดชีวิต

“ปล่อยนะ! อื้อ...”

ปึง! ผลัวะ! 

“โอ๊ย!!!!”

แต่ทันใดนั้น ลำแขนแข็งแรงของใครอีกคนก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของชายคนนั้น ก่อนจะออกแรงดึงจนไอ้สารเลวนั่นกระเด็นไปอัดเข้ากับกำแพงของอีกฝั่ง ตามด้วยขายาว ๆ ที่ตามมากระทืบซ้ำจนไอ้คนที่มันไม่ทันได้ตั้งตัวรีบยกมือขึ้นป้องหน้าอย่างยอมแพ้