LOGINยามค่ำคืนถูกปกคลุมด้วยม่านฝนหนาทึบ เสียงเม็ดฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างดังต่อเนื่องราวกับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด บรรยากาศที่ควรจะหนาวเหน็บ กลับแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นในทันตา
เมื่อเหนือฟ้าช้อนร่างอวบบนตักแกร่งขึ้นในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังเตียงขนาดคิงไซส์ก่อนวางเธอลงไม่เบานัก เขาปรายตามองยัยลูกแกะตัวอ้วน ที่ตอนนี้กำลังจะโดนพยัคฆ์อย่างเขากัดกิน ยิ่งเห็นท่าทีตื่นตระหนกเล็ก ๆ ยิ่งพาให้อารมณ์พลุ่งพล่าน จนแก่นกายที่เคยสงบเริ่มผงาดนูนคับเป้า
“ตาแป๋วจังนะ ทั้งที่กำลังจะโดนกูกินแท้ ๆ ”
ใบหน้าหล่อเหลาลอบเลียริมฝีปากอย่างกระหาย แทรกกายเข้าไปนั่งระหว่างขาของคนตัวอวบ ขณะเดียวกันมือหนาก็ซุกซนถลกชายเสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นบนเนินอก เขาซี๊ดปากออกมาทันทีเมื่อเห็นบราเซียลูกไม้สีอ่อน กำลังโอบอุ้มเต้ากลมกลึงที่แทบจะล้นทะลักออกมา
“เหนือ...อย่ามองนะ” ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความขวยเขิน “มันน่าอาย...”
“น่าอายตรงไหน นมมึงสวยขนาดนี้ แถมยังใหญ่จนล้นมือกูด้วยซ้ำ”
เหนือฟ้าไม่ว่าเปล่า เขาเริ่มลงมือบีบเคล้นเต้าอวบทั้งสองผ่านเนื้อผ้า จนเนื้อขาวล้นทะลักตามซอกนิ้ว ชายหนุ่มก้มลงซุกใบหน้ากับร่องอกอย่างกระหาย สูดดมกลิ่นหอมหวานจากร่างสั่นเทา
“กูเจอผู้หญิงมามากมาย แต่พอเป็นมึง...ใจกูเต้นแรงฉิบหาย”
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยพลางกุมมือขาวมาทาบบนอกข้างซ้าย หวังให้เพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขาจริง ๆ
“นะ เหนือ ตรงนั้นมันเบียดเค้าอยู่”
เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า ก้มมองท่อนลำอวบแข็งขืนเบียดร่องรักของเธอผ่านเนื้อผ้า เพียงได้มองก็รู้ว่าขนาดของมันทั้งใหญ่และยาวแค่ไหน
“สงสัยมันคงอยากมุดเข้าไปในตัวมึงแล้วอะดิ”
เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ พลางแกล้งกระแทกสะโพกอย่างหยอกเย้า เขาถอดเสื้อของเพียงฟ้าอย่างรวดเร็ว และใช้สองนิ้วเรียวปลดตะขอบราเซียอย่างชำนาญ จนหญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
“เชี้ย สวยฉิบหาย...”
ในจังหวะที่เต้าอวบทั้งสองเด้งออกมาจากบราเซีย เหนือฟ้าราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินไปชั่วขณะ เขามองภาพแสนยั่วยวนตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก อยากจะเข้าไปนวดเฟ้นให้ล้นทะลัก แล้วก้มลงตะโบมดูดดึงยอดอกสีหวานจนแข็งสู้ลิ้น
ไวกว่าความคิดเหนือฟ้าครอบริมฝีปากลงบนยอดอกชูชัน เขาห่อลิ้นวนเลียสลับกับดูดดึงอย่างแรงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังระงม มือหนาทั้งสองข้างรวบขยำเต้าอวบนุ่มนิ่มจนปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว เรียกเสียงครางหวานจากเพียงฟ้า
“เสียงก็หวาน นมก็หวาน หวานไปทั้งตัวจริง ๆ ว่ะ”
เหนือฟ้าพึมพำเสียงพร่าขณะที่ปากยังไม่ผละจากยอดอก พลางเปลี่ยนไปสลับดูดอีกข้างไม่ให้น้อยหน้า เขาทั้งดูดทั้งงับเบา ๆ และใช้นิ้วโป้งเขี่ยยอดอกให้แข็งเป็นไต
“อ๊ะ เหนือ แรงไปแล้ว อื้อ~”
“โดนกูดูดนมยังร้องลั่นขนาดนี้ ถ้าโดนกูกระแทกมึงไม่ดิ้นพล่านเลยเหรอวะฟ้า”
“เหนือทะลึ่ง!”
“ปากบอกกูทะลึ่ง แล้วทำไมตรงนี้แม่งแฉะฉิบหาย”
เพียงฟ้าสะดุ้งตัวโยน เมื่อปลายนิ้วเย็น ๆ ของเขาล้วงเข้าไปในแพนตี้สีหวาน พลางถูไถกลีบดอกไม้ฉ่ำเยิ้มจนเกิดเสียงเฉอะแฉะ เขาพรมจุมพิตตามเนินอกอวบอิ่ม ก่อนค่อย ๆ ไล่ลงมาที่หน้าท้องนุ่มนิ่ม ขบเม้มเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวจนขึ้นรอยสีกุหลาบ
เหนือฟ้าไม่รอช้า เขาถอดกางเกงขาสั้นบนตัวเพียงฟ้า และแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นทาง การกระทำนั้นทำเอาหญิงสาวหน้าแดงก่ำ ยิ่งตอนที่เขาแยกขาเธอออกกว้าง ก้มลงหยอกล้อกับกลีบเนื้อนุ่ม ยิ่งทำให้เขินอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
“สาบานเลย กูไม่เคยเจอใครสวยขนาดนี้มาก่อน”
เสียงทุ้มแหบพร่าครางงึมงำในลำคอ ก่อนที่ลิ้นร้อนจะเริ่มลากเลียจากโคนขาอวบ ๆ เข้าไปหาคริสตอริสสีหวานที่กำลังสั่นระริก เขาตวัดปลายลิ้นรัวเร็วสลับกับการดูดดึงอย่างหยอกล้อ จนเพียงฟ้าบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน
เสียงหวานที่ครางลั่น เหมือนเป็นการเติมเชื้อเพลิงในกองไฟ เหนือฟ้าห่อลิ้นแล้วแยงเข้าไปในร่องรัก ฝ่าความคับแน่นก่อนซอยเข้าออกถี่ ๆ สลับกับการคว้านลิ้นเป็นวงกลมหาจุดเสียวของเธอ โดยไม่สนว่าน้ำหวานจะไหลออกมาเปียกโชกทั้งใบหน้า เพราะเขาตั้งใจจะปรนเปรอให้เพียงฟ้าเสร็จคาปากเขาให้ได้
“อ๊ะ ดูดแรงเกินไปแล้ว อื้อ ไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ให้กูดูดแรง แต่แอ่นรับปากกูใหญ่เลยดิ”
เขาพ่นลมหายใจอุ่น ๆ รดเนินเนื้อสาว ก่อนจะก้มลงเพิ่มความแรงในการดูดมากขึ้น เร่งจังหวะซอยลิ้นเข้าออกโพรงร้อนคับแคบถี่รัว และใช้ปลายนิ้วขยี้คริสตอริสไปในเวลาเดียวกัน
ร่างอวบของเพียงฟ้าเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ผิวกายที่เคยขาวเนียนยามนี้กลับกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ จากความร้อนแรงของกามอารมณ์ ได้แต่นอนครางระงมขย้ำกลุ่มผมดำขลับของเหนือฟ้า ระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด
“เหนือ อื้อ เค้าไม่ไหวจริง ๆ อ๊าส์!”
เพียงฟ้าครางลั่นแข่งกับสายฝนที่ตกกระหน่ำนอกหน้าต่าง ขาอวบที่โดนยกบาดบ่าแกร่งในตอนแรก ตอนนี้กระตุกเกร็งแอ่นขึ้นหนีสัมผัสเรียวลิ้นร้อน และนิ้วทั้งสามที่กระหน่ำซอยเข้าออกร่องรักอ่อนนุ่ม จนน้ำหวานกระเด็นเปรอะเปื้อนทั้งใบหน้าหล่อเหลา
“เสร็จออกมา เสร็จคาปากกูเลย!”
“อ๊ะ เหนือฟ้า อร๊างง!”
เสียงหวานครางกระเส่าเรียกชื่อเขาอย่างโหยหาทำเอาเหนือฟ้าแทบคลั่ง เขาเร่งจังหวะซอยนิ้วทั้งสามในรูรักถี่ ๆ ราวกับเครื่องจักร เรียวลิ้นร้อนก็ยังทำหน้าที่เลียตามแคมอวบไปพร้อมกัน ส่วนมือที่ว่างก็บีบขยำเต้านมอวบแรง ๆ จนล้นตามซอกนิ้ว
ทันทีที่ร่างอวบกระตุกเฮือกและหวีดร้องออกมา พร้อมกับการเกร็งปลายเท้าค้างกลางอากาศ เป็นสัญญาณว่าหญิงสาวกำลังถึงจุดสุดยอด แทนที่เหนือฟ้าจะรีบผละออก เขากลับฝั่งหน้าลงไปขยับปากดูดกลืนน้ำรัก ที่เอ่อล้นออกมาทุกหยาดหยดอย่างตะกละตะกลาม
“เสร็จแล้วเหรอยัยตัวแสบ ตัวกระตุกเป็นลูกนกเลยนะมึง”
เหนือฟ้าเงยหน้ามองผลงานของตัวเองอย่างหลงใหล สายตาคมกริบจับจ้องไปยังใบหน้าสวยที่ยังคงหอบหายใจรวยริน และดวงตาคู่สวยที่ค่อย ๆ ปรือลงหลังโดนรังแกจนหมดแรง เขาใช้นิ้วโป้งปาดน้ำรักที่มุมปากก่อนส่งมันเข้าไปในริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหยอกล้อ
“เมื่อกี้กูกินมึงเสร็จแล้ว ต่อไปตามึงกินกูคืนบ้างนะคนสวย”
ชายหนุ่มเชยคางหญิงสาวขึ้นมารับจูบจากเขา จูบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและหยอกล้อ เรียวลิ้นเล็กถูกลิ้นหนาของเหนือฟ้าเกี่ยวกระหวัดวนไปมาในโพรงปาก
ขณะเดียวกันเสียงปลดเข็มขัดก็ดังขึ้น ตามมาด้วยร่างหนาของเหนือฟ้านอนราบไปบนเตียง โดยมีร่างอวบอัดนั่งทับบนท่อนเอ็นแข็งขืน ที่ดีดผึงออกมาจากอันเดอร์แวร์ที่ถูกถอดทิ้งข้างเตียง มือหนาบีบขย้ำก้นกลมที่เต็มไปด้วยเนื้อนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว
ทั้งที่เพียงฟ้าพึ่งเสร็จสมไป แต่ตอนนี้กลับดูยั่วยวนขึ้นเป็นกองในสายตาเขา...
“เหนือ ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้”
เพียงฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงหวั่น ๆ เมื่อก้มมองท่อนลึงค์อวบที่กำลังเบียดร่องรัก มันทั้งใหญ่และยาวจนอดไม่ได้ที่จะกังวล ทั้งยังต้องหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย เมื่อเหนือฟ้าแกล้งใช้นิ้ววัดความยาวของตัวเองแล้วค่อยมาทาบบนหน้าท้องนุ่มของเธอ ราวกับกำลังคาดคะเนความลึกที่จะสอดเข้าไปได้
“โห ลึกถึงนั่นเลยเหรอวะ”
“เหนือฟ้า!” เพียงฟ้าแหวใส่ พลางทุบลงบนแผงอกกว้าง
“เออ ๆ กูไม่แกล้งแล้ว”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมา ก่อนจะจับเพื่อนสาวตัวอวบมาฟัดแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว เขาเอื้อมมือไปหยิบถุงยางอนามัยบนหัวเตียง แล้วยื่นให้เพียงฟ้าที่นั่งทำหน้าเหลอหลา
“ใส่ให้หน่อยดิ”
“ทำไมต้องให้เค้าทำด้วยเล่า...”
“มึงจะได้คุ้นชินกับขนาดของมัน ก่อนที่มันจะเข้าไปทักทายในตัวมึงไง”
แน่นอนว่าเหนือฟ้าจงใจแกล้งคนตัวเล็ก ยิ่งเห็นท่าทีเขินอายของหญิงสาวยิ่งทำให้เขาอยากแกล้ง แต่ไม่นานรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อเหลาก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงซี๊ดปาก เมื่อการที่มือนุ่ม ๆ คว้าท่อนลึงค์ของเขาไปสวมคอนด้อมด้วยท่าทีเงอะงะ แม่งโคตรจะเสียว
“แบบนี้หรือเปล่า...” เพียงฟ้าเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“เออ แบบนั้นแหละ เรียนรู้ไวนะมึง เก่งฉิบหาย”
“เฮ้ยไอ้คุณชาย จะไปไหนวะ?” ฟงถาม“มีธุระ”“ธุระอะไรของมึง?”“เรื่องของกู” เขาตอบเสร็จก็เดินออกไปทันที“วายุเป็นอะไรหรือเปล่า?”เพียงฟ้าหันมองตามแผ่นหลังของวายุที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เหนือฟ้ากระชับแขนรอบไหล่เธอเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นไม่พอใจเมื่อเห็นวายุเดินหนีไป“มันก็เป็นแบบนั้นแหละ อย่าไปสนใจ”“แต่ช่วงนี้เขาดูเงียบ ๆ นะ”“มันก็เงียบมาตลอด”“ไม่เหมือนกันสักหน่อย”เพียงฟ้าพูดด้วยความเป็นห่วง สำหรับเธอวายุคือเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมานาน เป็นหนึ่งในคนที่คอยปกป้องและดูแลเธอเสมอ แม้จะไม่ค่อยแสดงออกเหมือนคนอื่นเมื่อเห็นท่าทีกังวลและใบหน้าหงอย ๆ ของเพียงฟ้า เฟยก็ลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปมองทิศทางที่วายุเดินจากไป“เดี๋ยวเฟยตามไปดูมันเอง”“มึงจะตามมันไปทำไม?” เหนือฟ้าเลิกคิ้ว“กลัวมันไปต่อยใคร”“ถ้ามันต่อยใครจริงก็สมควรโดนต่อยกลับ”เฟยไม่ได้ตอบ เขาเพียงลุกขึ้นแล้วเก็บชีทเรียนใส่กระเป๋า เดินตามหลังวายุไปอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งเห็นชายหนุ่มหยุดอยู่บริเวณทางเดินด้านหลังอาคารวายุยืนพิงกำแพงพลางล้วงมือทั้งสองข้างในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นเล็กน้อยจับจ้องไปยังท้องฟ้าที่มีเมฆก้อนโตลอย
แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านกิ่งไม้ลงมาที่ลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงหัวเราะของเพียงฟ้าดังคลอไปกับเสียงผู้คนที่เดินผ่านไปมา ความสดใสของเธอสว่างจ้าเสียจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม โดยเฉพาะกับเหนือฟ้าที่กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้มองแฟนสาวอย่างสบายอารมณ์“อร่อยเลยดิ”เสียงทุ้มของเหนือฟ้าดังขึ้น ในขณะที่เขาเอื้อมมือไปหยิบขนมชิ้นหนึ่งจากกล่องของเธอ เพียงเท่านั้นก็ทำให้เพียงฟ้าหันขวับกลับไปมองทันที“นั่นของเค้านะ!”“รู้”“รู้แล้วยังจะหยิบอีกเหรอ”“ขนมเมียก็เหมือนขนมผัวนั่นแหละ”คำพูดนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทของเหนือฟ้า เขาหยิบขนมเข้าปากอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะยื่นมือไปขยี้ศีรษะของเธอเบา ๆ จนผมที่เพิ่งจัดทรงมาอย่างดีฟูขึ้นเล็กน้อย ราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อ“เหนือฟ้า!” เพียงฟ้าร้องเสียงหลง พลางยกมือขึ้นปัดมือเขา “ผมเค้ายุ่งหมดแล้ว”“ยุ่งนิดเดียวเอง”“นิดเดียวบ้านเหนือสิ!”“เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนี่” เขาว่าพลางยกมือบีบแก้มของเธอจนปากจู๋“ใครใช้ให้เหนือชอบแกล้งเค้าล่ะ!”เสียงเถียงกันของทั้งคู่ทำให้ฟงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะถ่ายรูป ในขณะที่เฟยนั่งอ่านชีทเ
“ฟ้า” วายุมองตาม“อะไร?” เธอหยุด แต่ไม่หันกลับมา“เราเป็นแค่คู่นอน” คำพูดนั้นชัดเจนแฝงไปด้วยความเย็นชา และไม่มีพื้นที่ให้ตีความเป็นอย่างอื่น “เธอเองก็ตกลงตั้งแต่แรก”“ฟ้ารู้...” ฟ้ากำสายกระเป๋าแน่น“ถ้าเธอเริ่มรู้สึกมากกว่านั้น เราควรหยุด”“ฟ้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่ารักยุ”น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้มของฟ้า แต่เธอรีบเช็ดมันออกอย่างหงุดหงิด และพยายามโกหกออกมาหน้าตาเฉย“ฟ้าไม่รู้ว่ายุกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าไม่อยากให้อยู่ ฟ้าก็จะกลับ”ฟ้าพูดทิ้งท้ายไว้ด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินไปที่ประตูพลางแอบชำเลืองมองเขาเล็กน้อย หวังว่าเขาจะรั้งเธอไว้บ้าง ทว่าครั้งนี้วายุกลับไม่คิดจะรั้งเธอไว้แม้แต่น้อยวายุมองแผ่นหลังบางของฟ้าที่เดินฟึดฟัดออกไป เพราะเขาไม่ได้ตามไปง้ออย่างที่เธอคาดไว้ ทันทีที่ประตูถูกปิดลงความเงียบพลันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง วายุยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองประตูบานนั้นนิ่ง ๆ เขาไม่มีความรู้สึกอยากตามไป ไม่มีความรู้สึกเสียใจที่ปล่อยเธอกลับแต่กลับมีภาพของใครอีกคนชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆเพียงฟ้า...เขานึกถึงเธออีกแล้ว“แม่งเอ๊ย...”วายุแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสมเพชตัวเอง เขาเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนโซฟา มือ
ยามค่ำคืนอันมืดมิด เสียงสายฝนกระหน่ำโปรยปรายลงมา ท่ามกลางแสงไฟจากตึกสูงตระหง่านรอบทิศ ภายในห้องโถงของเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวแห่งหนึ่ง วายุนั่งอยู่บนโซฟาพลางทอดสายตาออกไปอย่างไร้จุดหมายภาพของเพียงฟ้ายังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวของเขา ใบหน้ากลมใสที่มักจะยิ้มกว้างเวลาได้กินของอร่อย ดวงตาคู่โตที่มักเป็นประกายเมื่อพูดเรื่องเรียน เสียงบ่นเล็ก ๆ เวลาโดนเขาแย่งขนม หรือเวลาที่อากาศเย็นแล้วเจ้าตัวมักจะดึงแขนเสื้อคลุมมือจนเหลือเพียงปลายนิ้วและชัดที่สุดคือสีหน้าของเธอในตอนที่อยู่กับเหนือฟ้า รอยยิ้มแสนหวานที่เคยมีให้เขา ตอนนี้มันกลับค่อย ๆ จางลงและแบ่งไปให้ชายอีกคนแทนวายุหลับตาลงช้า ๆ กรามถูกขบแน่นโดยไม่รู้ตัว เขายังไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่เห็นเหนือฟ้าอยู่กับเพียงฟ้า เขาถึงได้รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในอกทั้งที่เหนือฟ้ากับเพียงฟ้าคบกันแล้ว ทั้งที่มันควรเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่เธอเป็นเพื่อนของเขาเพื่อน...คำเดิม ๆ ที่เคยฟังแล้วไม่รู้สึกอะไร แต่ช่วงหลังกลับฟังแล้วหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล วายุถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆเขาต้องหยุดคิดเรื่องนี้ได้แล้ว เพียงฟ้ามีแฟนและเขาไม่
หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปจนกระทั่งเพียงฟ้าขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ส่วนสองแฝดก็ขอตัวไปทำธุระเช่นเดียวกัน ทิ้งไว้ให้วายุต้องจำใจนั่งร่วมโต๊ะกับเหนือฟ้าตามลำพัง“เรื่องวันนั้นกูยังไม่ได้ถามมึง” เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ“ไม่ต้องถาม”“ทำไม?”“ไม่มีอะไร” วายุตอบเสียงเรียบ “กูแค่โมโห”“มีอะไรก็พูด อย่าทำตัวเป็นเด็กอนุบาล”“…”สิ้นเสียงของเหนือฟ้าก็ทำเอาวายุเงียบไปทันที เขาไม่มีอะไรจะเถียงหรือแย้งอีกฝ่าย เพราะในตอนนี้เขาเองก็ยังหาเหตุผลมาประกอบไม่ได้หรือบางทีจริง ๆ แล้วเขาแค่ไม่อยากพูดกันแน่ เพราะถ้าพูดออกไป วายุอาจต้องยอมรับว่าตัวเองรู้สึกมากกว่าที่ควร“ช่างมันเถอะ”“เออ”เหนือฟ้าจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอนหลังเช่นเดิม ไม่มีใครพูดอะไรอีก มีเพียงความตึงเครียดที่ยังคงอยู่ จวบจนกระทั่งเพียงฟ้ากลับมาพร้อมรอยยิ้ม สถานการณ์จึงผ่อนคลายลงมาบ้างแต่ไม่ทั้งหมดหลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปตอนบ่ายของวัน กลุ่มเมฆสีเทาคลืบคลานปกคลุมท้องฟ้าจนไร้แสงอาทิตย์ สายฝนค่อย ๆ โปรยลงมาจวบจนกระทั่งตกลงมาห่าใหญ่อย่างไม่ทันตั้งตัว หลังเลิกคลาสนักศึกษาหลายคนทยอยออกจากอาคารพร้อมร่มในมือแต่ทว่าเพียงฟ้ากลับยังยืนอยู่ใต้ชาย
สามวันหลังจากเหตุการณ์ในห้องของเพียงฟ้า บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยยังคงดำเนินไปตามปกติ แต่สำหรับคนห้าคนที่เคยนั่งอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน กลับรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแสนอึดอัดได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะคนที่เป็นต้นเหตุอย่างวายุ ชายหนุ่มนั่งอยู่ปลายโต๊ะประจำของกลุ่มตั้งแต่เช้า เสื้อช็อปวิศวกรรมสีเข้มถูกสวมทับเสื้อนักศึกษาดูเย็นเยียบเข้ากับบุคลิกของเขา ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทในขณะที่ปรายดวงตาคู่คมจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่แสดงอารมณ์ทว่าโทรศัพท์ในมือกลับไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ เขาเปิดแชตของฟ้าที่ส่งข้อความมาออดอ้อนไม่หยุด แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก็พลันปิดลงอย่างรำคาญ แล้วเปลี่ยนไปไถฟีดโซเชียลแทนเขาเลื่อนผ่านไปสองสามครั้งก็ตัดสินใจปิดหน้าจอลง เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลยนอกจากเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อน ภาพประตูห้องที่เปิดออกโดยมีเหนือฟ้ายืนอยู่ในสภาพนั้น และภาพของเพียงฟ้าที่นอนหลับอยู่บนเตียงยับยู่ยี่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ความรู้สึกมากมายพุ่งขึ้นมาในอกจนเขาแทบไม่ทันตั้งตัว…รู้ตัวอีกทีหมัดของเขาก็พุ่งออกไปเสียแล้ว เสียงกระแทกของหมัดกับใบหน้าของเหนือฟ้ายังคงดังอยู่ในหูวันนั้นพวกเขาเกือบจะต่อยกันให้ตายไปข







