LOGIN“กูไม่อยากพูดเรื่องนี้”วายุยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด“…”เฟยมองเขาอย่างเงียบ ๆ คราวนี้เขาไม่ได้แย้งทันที เพราะรู้ว่าบางครั้งการบีบบังคับให้คนคนหนึ่งยอมรับความรู้สึก อาจทำให้อีกฝ่ายยิ่งถอยหนีมากกว่าเดิม เขาจึงเปลี่ยนคำถาม“ถ้าไอ้เหนือไม่ได้คบกับฟ้า มึงจะทำอะไร?”คำพูดนั้นทำให้วายุชะงักไปครู่ใหญ่ เหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผืนน้ำสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในใจอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง หรืออาจเคยคิดเพียงแต่ไม่เคยยอมให้ตัวเองคิดจนจบถ้าเหนือฟ้าไม่ได้เป็นแฟนของเพียงฟ้า…ถ้าไม่มีคำว่าแฟนมาขวางระหว่างพวกเขา…เขาจะทำอะไร?วายุจะยังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้เธอเดินผ่านไปโดยไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดอะไรหรือเปล่า“กูไม่รู้”วายุหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น นั่นเป็นคำตอบที่ตรงที่สุดเท่าที่เขาจะให้ได้“อย่างน้อยมึงก็เริ่มตอบตามจริงแล้ว” เฟยพยักหน้า“อย่าทำเหมือนมึงรู้จักกูดีนัก”“กูเป็นเพื่อนมึงนี่”“นั่นไม่ได้แปลว่ามึงรู้ทุกอย่าง”“ก็จริง” เฟยยอมรับ “แต่กูรู้ว่ามึงเปลี่ยนไปจริง ๆ ”“กูไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน” ประโยคนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา “คนอื่นที่ว่ามันหมายถึงใคร?”วายุไ
ไม่นานนัก เสียงวุ่นวายก็เริ่มดังขึ้นทั่ววิลล่า เพียงฟ้าออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขาสั้น เธอสวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิมและสะพายกระเป๋าใบเล็กไว้ข้างตัว โดยมีเหนือฟ้าเดินตามมาติด ๆ พร้อมกุญแจรถในมือ ส่วนฟงก็ถือถุงผ้าหลายใบเตรียมพร้อมราวกับรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะต้องรับภาระอะไรบ้าง“ฟง นายถือเยอะเกินไปหรือเปล่า?” เพียงฟ้าถามเมื่อเห็นถุงในมือเขา“ไม่เยอะหรอก” ฟงตอบด้วยรอยยิ้ม “ฉันแข็งแรง”“ในนั้นมีอะไร?” เหนือฟ้าหันไปมองถุงเหล่านั้น“ขนม”“กูบอกให้ซื้อของ ไม่ได้ให้มึงเอาขนมบ้าบอของมึงไปขายที่ตลาด”“เออน่า เผื่อฟ้ามันหิวระหว่างทาง”“ไอ้ฟง”“เออ ๆ กูไม่เอาไปแล้ว!”ในขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะเดินออกไป แต่จู่ ๆ เหนือฟ้าก็ยื่นมือมาคว้ากระเป๋าของเธอไปถือเองตามใจชอบ“เหนือ เค้าถือเองได้”“กูถือให้”“ไม่ได้หนักขนาดนั้นนะ”“กูรู้ว่าไม่หนัก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “แต่อยากถือให้ ใครจะปล่อยให้เมียลำบากวะ”“ก็…ตามใจแล้วกัน”เพียงฟ้าชะงักไปก่อนจะหลุบตาลงด้วยความเขินอาย ปล่อยให้วายุยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ พร้อมความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบผ่านอก เมื่อเห็นเหนือฟ้ารับกระเป๋าของเพียงฟ้าไปโดยไ
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวของวิลล่าหรูริมทะเล ละอองแสงสีทองทอดตัวลงบนพื้นภายในห้องนั่งเล่น เสียงคลื่นยังคงดังแว่วอยู่ไกล ๆ สลับกับเสียงนกทะเลที่บินผ่านหลังคาบ้านพักหลังจากมื้ออาหารเย็นที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนต่างนอนหลับกันอย่างเต็มอิ่ม เว้นแต่บางคนที่ยังคงตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดวุ่นวาย ที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหลับสนิทตลอดคืนวายุยืนอยู่ริมหน้าต่างตั้งแต่ก่อนที่คนอื่นจะตื่น แก้วกาแฟสีดำในมือยังคงมีไอร้อนลอยขึ้นจาง ๆ ดวงตาคมทอดมองผืนทะเลเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องงาน และไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนไหนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต แม้แต่ฟ้าที่เคยเป็นคู่นอนของเขาแต่เขากลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพของเพียงฟ้าที่นั่งอยู่ข้างเหนือฟ้า อีกฝ่ายคอยแกะกุ้ง ป้อนอาหาร และเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้เธอจนแนบชิด ภาพทั้งหมดมันยังคงติดอยู่ในความคิดของเขาจนน่ารำคาญทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของเขา และเพียงฟ้าก็มีสิทธิ์จะรับความใส่ใจจากคนรักของตัวเอง ทุกอย่างล้วนถูกต้องตั้งแต่แรกแล้วเขาจะหงุดหงิดไปทำไมกัน...“ตื่นเช้าจังนะ”ในขณะที่วายุกำลังขมวดคิ้วเมื่อพบว่ากาแฟในแก้วเริ่มเย็นลงแล้ว เสียงของฟงพ
“เห็นฟ้าชอบ” ตอบเพียงสั้น ๆ“ขอบคุณนะวายุ” เพียงฟ้ายิ้มทันทีคำขอบคุณธรรมดา ๆ กลับทำให้ปลายนิ้วของวายุที่วางอยู่บนโต๊ะชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่ได้ยินเสียงเธอพูดคำว่าขอบคุณ ถึงได้รู้สึกใจเต้นแปลก ๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เขาคุ้นเคย และไม่ใช่ความพอใจแบบที่เกิดขึ้นเวลามีผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มให้เพราะถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาคงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชอบกินอะไรแต่กับเพียงฟ้าเขากลับจำได้แทบทุกสิ่ง“มึงไม่ป้อนฟ้าด้วยเลยล่ะ?”เสียงของเฟยดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนมือที่กำลังถือแก้วน้ำของวายุหยุดนิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบพุ่งตรงไปเพื่อนตัวดีของตนทันที ใบหน้าของเฟยยังคงนิ่งแทบไม่เปลี่ยนไปจากทุกที มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นนิด ๆ ราวกับคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจี้ถูกจุดสำคัญของอีกฝ่าย“อะไรของมึง” วายุเอ่ยขึ้น“ก็เห็นมึงเอาใจฟ้าจัง” เฟยพูดต่ออย่างใจเย็น “เลื่อนจานให้แล้ว ป้อนด้วยเลยดิจะได้ครบสูตร”“เออว่ะ! กูก็ว่าอยู่” ฟงที่กำลังดูดน้ำอัดลมอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะ“ป้อนเหี้ยไร เดี๋ยวกูตบเรียงตัว” เหนือฟ้าเงยหน้าทันที“เอาไงดีคุณชายหุ่นยนต์” เฟยเริ่มยั่วยุเบา ๆ“เสือก”“อืม” เฟยพยักหน้าร
แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า บริเวณริมสระน้ำของวิลล่าหรูถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นมื้ออาหารค่ำแบบง่าย ๆ โต๊ะไม้ตัวยาวถูกลากมาตั้งใกล้ขอบสระ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารทะเลสด ๆ ที่พวกเขาช่วยกันเตรียมตั้งแต่ช่วงเย็น ทั้งกุ้งเผาตัวโต ปลาหมึกย่าง หอยนางรม ปูม้านึ่ง และน้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัดที่เพียงฟ้าชอบนักชอบหนากลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอทะเลอ่อน ๆ ชวนสดชื่น เหนือศีรษะมีไฟประดับดวงเล็ก ๆ แขวนอยู่ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นและสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้“โอ๊ย ร้องฉิบหาย!”ฟงร้องขึ้นขณะที่ยกถาดกุ้งเผามาวางบนโต๊ะ เขารีบชักมือกลับเพราะถาดร้อนจนแทบลวกนิ้ว“โง่หรือเปล่าวะ ทำไมไม่ใช้ถุงมือ” เหนือฟ้าถามเสียงเรียบจากอีกฝั่ง“กูก็คิดว่ามันเย็นแล้วนี่หว่า”“โง่”“ไอ้เหี้ยเหนือ”ท่ามกลางสงครามน้ำลายระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง เพียงฟ้าหัวเราะจนไหล่สั่นพลางนั่งแกะกุ้งแม่น้ำตัวโตไปด้วย“พวกนายสองคนเนี่ยนะ ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ ”“มันหาเรื่องกูก่อน” ฟงชี้ไปทางเหนือฟ้า“กูแค่บอกให้มึงระวัง”“นั่นไง! น้ำเสียงมึงหาเรื่อง!”“พอเลยทั้งคู่”เพียงฟ้าส่ายหน้า ก่อนจะก้มกลับไปสนใจกุ
“หืม?” เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ“แค่ไม่อยากต้องพาใครไปโรงพยาบาลระหว่างเที่ยว”วายุเบือนหน้าหนีท่ามกลางความเงียบเล็ก ๆ ที่กำลังก่อขึ้นระหว่างพวกเขา เพียงฟ้ามองมือของตัวเองที่เพิ่งถูกปล่อย เมื่อครู่ฝ่ามือของวายุยังจับเธอไว้แน่น จนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดผ่านผิวบาง แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความเย็นจากน้ำทะเลที่ไหลผ่านข้อมือ“โอเค ๆ รู้แล้ว” เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ หญิงสาวยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ “ยุไม่ต้องเป็นห่วงเค้าก็ได้”“ยุไม่ได้---” วายุหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมไหววูบเล็กน้อย“รู้แล้วน่า” เพียงฟ้าตัดบทด้วยรอยยิ้ม “ยุแค่ไม่อยากพาใครไปโรงพยาบาล”เธอพูดซ้ำคำของเขาอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหันไปทางเหนือฟ้าและฟง“เมื่อกี้เค้าเกือบล้มด้วย!”“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม”เหนือฟ้ารีบเดินเข้ามาหาทันทีที่ตั้งสติได้ เขามองเพียงฟ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหันไปมองวายุ“ขอบใจ”“อืม” วายุตอบสั้น ๆ“นี่ยัยลูกหมู มึงเจ็บตรงไหนไหม เลือดออกหรือเปล่า”“ไม่เจ็บ”“แน่ใจ?”“อื้อ เค้าโอเคจริง ๆ ” เพียงฟ้าพยักหน้า“งั้นกลับขึ้นไปนั่งในร่มก่อน”“แต่เค้ายังอยากเล่นน้ำอยู่เลยนี่”“เล่นตรงนี้พอ” เหนือฟ้าชี้ไปยังบริเวณน้ำตื้นใกล้







