MasukShare
บทที่ 26 [2/2]
Tanggal publikasi:
2026-09-23 16:57:52
Bab terbaru
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 28 [2/2]
หลังจากนั้นเวลาก็ลาวงเลยไปช่วงบ่าย ทั้งคู่ตัดสินใจเช่าจักรยานของวิลล่าออกไปปั่นรอบบริเวณใกล้ ๆ ท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติของคลื่นทะเลและสายลม เพียงฟ้าปั่นนำหน้าอย่างสนุกสนานพลางหัวเราะคิกคักไม่หยุด“วายุ! เร็ว ๆ สิ!”“ค่อย ๆ ปั่นสิฟ้า เดี๋ยวก็หอบหรอก” เขาเอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ“เดี๋ยวตามเค้าไม่ทันหรอกน่า”“เธอนั่นแหละจะล้ม”“เค้าไม่ล้มหรอกน่า ว้าย!---”ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ ล้อจักรยานของเธอก็สะดุดกับก้อนหินเล็ก ๆ บนถนน หญิงสาวร้องลั่นด้วยความตกใจพลางหลับตาปี๋ วายุไม่รอช้าเขารีบเบรกจักรยานของตัวเองแล้วคว้าจักรยานของเธอไว้ก่อนที่มันจะเสียหลัก ส่วนมืออีกข้างจับแขนของเธอประคองไม่ให้ล้มพับไปบนพื้น“เป็นอะไรไหม” เสียงของเขาเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย“เค้าไม่เป็นไร...แค่ตกใจ” เพียงฟ้ายืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง“แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” วายุยังไม่ปล่อยมือ เขาก้มมองข้อเท้าของเธอก่อนเงยหน้าขึ้น “ไม่เจ็บ” เธอส่ายหน้า“แน่นะ?”“แน่”เมื่อเห็นว่าเพียงฟ้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ เขาจึงค่อย ๆ ปล่อยมือเธออย่างระวัง แต่ก่อนที่จะปล่อยจนหมด เขากลับเผลอใช้นิ้วแตะหลังมือเธอเบา ๆ เพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงฟ้ารู้สึกได้อย่าง
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 28 [1/2]
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวต้มลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัวของวิลล่าในช่วงสาย แสงแดดจากด้านนอกลอดผ่านกระจกบานใหญ่พาดทับบนกระเบื้องขาวสะอาด เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งสม่ำเสมอชวนผ่อนคลาย แต่ทว่าวันนี้กลับเงียบผิดปกติ เพราะสมาชิกที่เหลือออกไปเที่ยวกันหมดแล้วหลงเหลือเพียงวายุที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ครัว และเพียงฟ้าที่กำลังยืนคนข้าวต้มอยู่หน้าเตาชายหนุ่มมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธออยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่ตื่นมาเขาก็พยายามห้ามตัวเองไม่ให้เหลือบมองเธอบ่อยครั้งแต่ทว่ายิ่งพยายามห้าม สายตาเจ้ากรรมกลับยิ่งเผลอมองเธอ เขามองมือเล็ก ๆ ที่กำลังถือทัพพี ไล่ขึ้นไปมองผมยาวที่ถูกรวบขึ้นลวก ๆ จนมีปอยผมตกลงข้างแก้มเนียน เขาไม่อาจละสายตาจากท่าทางตั้งอกตั้งใจของคนที่กำลังทำอาหารธรรมดา ๆ ให้เขาหากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่เคยคิดว่าเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ จะทำให้ใจเต้นแรงได้ แต่วันนี้เขาไม่อยากหักห้ามใจตัวเองอีกแล้วไม่อยากบอกตัวเองว่าเธอเป็นเพียงเพื่อนสนิท และไม่อยากหลอกตัวเองว่า สิ่งที่เขาทำทั้งหมดเป็นเพียงความห่วงใยแบบเพื่อนเพราะเมื่อคืนเขายอมรับมันไปแล้วเขาชอบเพียงฟ้า และในเมื่อยอมรับกับตัวเองแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้อง
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 27 [2/2]
“…”คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้วายุพูดไม่ออก“อีกอย่าง เค้าไม่อยากปล่อยยุไว้คนเดียว” เพียงฟ้าหันไปจัดหมอนให้เขา“ยุดูแลตัวเองได้”“รู้” เธอพูดพร้อมยิ้ม “แต่วันนี้ให้เค้าดูแลบ้างไม่ได้เหรอ?”ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเพียงฟ้า ทำเอาวายุชะงักไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ“โอเคครับ แล้วแต่ฟ้า” เขาพยักหน้าช้า ๆ“งั้นนอนลงเลย”“แต่ยุ---”“คนป่วยไม่มีสิทธิ์เถียงค่ะ นอนลงเลย”เพียงฟ้าแสร้งดุเบา ๆ แต่รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าสวย วายุถอนหายใจอย่างยอมแพ้พลันยอมเอนตัวลงบนเตียง ปล่อยให้เพียงฟ้าดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างแกร่ง“นอนไปก่อนนะ เดี๋ยวเค้าไปหาอะไรอุ่น ๆ มาให้กิน”“เพียงฟ้า” วายุเหลือบมองเธอ“หืม?”“อยู่ตรงนี้ก่อน”“ได้สิ” เพียงฟ้าชะงัก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เธอขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงกว่าเดิม “เค้าอยู่ตรงนี้”ดวงตาคู่คมเริ่มปรือเล็กน้อยจากฤทธิ์ยา เขาค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้าโดยมีเพียงฟ้านั่งอยู่ข้าง ๆ เขาได้ยินเสียงเธอเปิดโทรศัพท์เบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของเขาและเธอดังขึ้นพร้อมกัน คงดังมาจากแชตกลุ่มที่พวกบ้านั่นส่งรูปมาอวดพวกเขาเป็นแน่แต่ทว่าดวงตาทั
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 27 [1/2]
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวทาบลงบนพื้นห้องนอน เสียงคลื่นทะเลยังคงดังสม่ำเสมอ ราวกับเป็นเสียงปลอบประโลมของธรรมชาติ ที่พยายามปลุกผู้คนในวิลล่าให้ตื่นขึ้นจากค่ำคืนอันยาวนานแต่สำหรับวายุ เช้านี้ไม่ได้มีความสดชื่นเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งแรกที่เขารู้สึกเมื่อลืมตาคืออาการหนักอึ้งบริเวณขมับ ราวกับมีใครใช้ค้อนเล็ก ๆ เคาะอยู่ภายในหัวไม่หยุด“เชี่ย…”เสียงแหบพร่าหลุดออกมาเบา ๆ วายุหลับตาลงอีกครั้ง พยายามข่มอาการปวด ก่อนจะนึกย้อนกลับไปว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แก้วเหล้า ระเบียง ทะเล เฟยและเพียงฟ้าเพียงเท่านนั้นดวงตาคมพลันเปิดขึ้นทันที เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาชัดเจนเกินกว่าที่เขาต้องการเสียอีก เขาจำบทสนทนาได้ทุกอย่างและจำได้ว่าตัวเองยอมรับกับเฟยว่าชอบเธอ“กูพูดอะไรออกไปวะ…”วายุสบถเล็กน้อย เขาไม่ได้เมาจนจำอะไรไม่ได้ ตรงกันข้ามเขาจำได้ทุกประโยค ทุกความรู้สึก แม้กระทั่งตอนที่เพียงฟ้าเดินออกมาหาเขาที่ระเบียง และถามว่าเขาดื่มเยอะหรือเปล่าจำได้แม้กระทั่งคำพูดเล็ก ๆ ที่เธอบอกว่า“ถ้านายอยากไปด้วยกันก็บอกได้”“แม่งเอ๊ย…”วายุถอนหายใจยาว เขาหันไปมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า เขาเคยคิดว่าการยอ
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 26 [2/2]
“ฟังดูเหี้ยฉิบหาย” เขาหัวเราะเบา ๆ พลางก้มหน้าลง“ไม่เหี้ย” เฟยตอบ “ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้”“แต่เธอไม่เคยมองกูแบบนั้นด้วยซ้ำ”“มึงรู้ได้ไง?”“เพราะเธอพูดกับกูเหมือนพูดกับพวกมึงทุกคน” วายุเงยหน้าขึ้น “เธอเรียกชื่อกู เธอยิ้มให้กู เธอไว้ใจกู แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะกูเป็นเพื่อน”“…” เฟยยังคงเงียบ“กูไม่เคยเป็นคนที่เธอเขินเวลาเข้าใกล้ ไม่เคยเป็นคนที่เธอรอให้โทรหา ไม่เคยเป็นคนที่เธอเลือกก่อน” เสียงของเขาเริ่มแหบต่ำนัยน์ตาคมภายใต้กรอบแว่นของเฟย จับจ้องไปยังวายุที่กำลังระบายความอัดอั้นภายในใจ เขารู้ว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ได้เกิดจากความต้องการเอาชนะเหนือฟ้า และวายุไม่ได้อยากแย่งเพียงฟ้ามาเป็นของตัวเองอย่างเห็นแก่ตัวอีกฝ่ายเพียงอยากรู้ว่า หากไม่มีคำว่าเพื่อนคอยกำหนดขอบเขตระหว่างพวกเขา หญิงสาวจะสามารถมองเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งได้หรือไม่“มึงอยากให้เธอเลือกมึง?”“กูไม่รู้” วายุส่ายหน้า“ไม่รู้จริง ๆ หรือไม่กล้ายอมรับ?”คำถามนั้นทำให้วายุเม้มริมฝีปาก เขายกแก้วขึ้นดื่ม แต่คราวนี้ไม่ได้ดื่มเพราะต้องการรสชาติของเหล้า เขาเพียงต้องการเวลาคิด“กูไม่ได้อยากให้เธอต้องเลือก” วายุพูดหลังจากเงียบไปนาน “กูไ
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 26 [1/2]
“กูบอกแล้วว่าให้ซื้อแค่สองถุง! แล้วนี่อะไร ทำไมมีตั้งหกถุงวะ?”“ก็ของมันน่ากินนี่!”เพียงฟ้าตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะ ขณะที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมถุงขนมเต็มสองมือ เหนือฟ้าเดินตามหลังเธอมาไม่ห่าง กระเป๋าสะพายใบเล็กของหญิงสาวอยู่ในมือเขา ส่วนอีกข้างถือถุงของใช้ที่เพิ่งซื้อจากตลาด ส่วนฟงรับหน้าที่แบกถุงอาหารทะเลจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าตัวเองเฟยที่นั่งอยู่บนโซฟาเงยหน้าจากแล็ปท็อปขึ้นมอง ก่อนจะเหลือบไปทางวายุซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างเช่นเดิม ชายหนุ่มยังคงอยู่ในท่าเดิมตั้งแต่ช่วงสาย แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าวิลล่า เขาก็วางโทรศัพท์ลงและเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นเพียงฟ้าปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มสดใส เขาจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเงียบงันกลับมาแล้วสินะความคิดนั้นผุดขึ้นโดยอัตโนมัติวายุขมวดคิ้วทันที เขาไม่ชอบที่ตัวเองรู้สึกโล่งใจเพียงเพราะเห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งที่เธอออกไปกับคนอีกสองคน และเหนือฟ้าก็อยู่ข้างเธอตลอดเวลาไม่มีเหตุผลอะไรให้เขาต้องเป็นห่วงไม่มีเลยสักนิด“วายุ!”เพียงฟ้าหันมาเห็นเขาในที่สุด เธอจึงเดินตรงเข้ามาหา“เค้าซื้อขนมมาให้ด้วยนะ” เธอยื่นถุงกระดาษเล็ก
Anda juga akan menyukai
เศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.5K Dibacaมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ144.5K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน100.5K Dibacaเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.9K Dibacaเมียเก็บที่ไร้ค่า
พัดลดา42 Dibacaสะกดใจ นายฮอตเนิร์ด
Poinsettia20 Dibacaสปาลับเร้นรัก
อลิซาเบธ ลี1.4K Dibacaเพลิงรักวันไร้ใจ
ภัสสพิชชา132 Dibaca
