บทที่ 4.2 อย่าเอาถ่านร้อนมาให้ข้า! อุ้ย!! ถ่านร้อนหนักเหลือเกิน รับไว้ก็ได้ (´･ᴗ･ ` )

"อะแฮ่ม" เถ้าแก่กระแอมไอ ด้วยนิสัยเดิมขี้คุยโวโอ้อวด การที่คุยแบบนี้ก็แสดงให้เห็นว่าตนนั้นเป็นร้านผ้าขึ้นชื่อที่เหล่าสนมชื่นชอบผ้าร้านเขาขนาดไหน ทำให้หลงลืมไปแล้วว่าแม่นางตรงหน้ากำลังรีบร้อนอยู่ "ระหว่างทางคนของพระสนมที่นำทางให้ข้าก็ดันปวดท้องเข้าห้องน้ำ จึงให้ข้ายืนรอก่อน แต่ขันทีผู้ดูแลวังในที่ผ่านมาพอดีก็กลับเข้าใจผิด เขาเจอข้าเข้าและคิดว่าข้านำผ้าอีกส่วนมาส่งตามวันที่ได้นัดหมายกัน ข้าเองก็เข้าใจผิดไปในตอนแรก คิดว่าเขาจะนำทางข้าเอาผ้าไปเก็บในคลังของพระสนมพระนางนั้น แต่เขากลับพาไปที่คลังเก็บผ้าของของวังหลวงแทน สิ่งที่ข้าเจอในห้องเก็บผ้าของวังหลวงก็คือผ้าจากแคว้นจ้าว! ผู้ดูแลเห็นข้ามองอย่างสนใจก็ยิ้มเยาะข้า! เหอะ! ก็ข้าไม่เคยเห็นนี่... "

"..." เจียง‍เยี่ยน‍ฟางจ้องมองนิ่ง เขาคิดจะออกนอกเรื่องอีกแล้ว? 

เถ้าแก่ถูกสายตาด่าแทนการพูดส่งมาถึง ก็รีบกระแอมไอกลบเกลื่อน กลับเข้าเรื่องสำคัญต่อ "อะแฮ่ม ขันทีผู้ดูแลก็เลยบอกว่า แคว้นจ้าวเพิ่งนำมาส่งมอบเป็นของบรรณาการเมื่อหกวันก่อน แต่เหมือนฮ่องเต้ดูจะไม่ทรงชอบสีและลวดลาย จึงให้จัดไว้ในคลังผ้าสำหรับตัดเย็บให้คนในวังทั่วไป..." เถ้าแก่มองซ้ายมองขวาเหมือนระวัง ทั้งที่ในห้องมีกันแค่สองคน เขาขยับเข้าไปด้านหน้าอีกนิด เอาหลังมือป้องปากกระซิบเสียงเบากว่าเดิมว่า "คนเล่าลือกันว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ทรงเอาแต่ใจ หากมีคนบอกว่าม้าของแคว้นซ่งองอาจและสง่างามกว่าของแคว้นตน พระองค์ก็จะรู้สึกด้อยกว่า ปีก่อนที่ได้ม้าจากแคว้นซ่งมาเป็นของบรรณาการ ไม่นานม้าก็ตายยกคอก ถูกไฟเผาทั้งเป็น 

ดังนั้นพอแคว้นจ้าวที่มีดีด้านการทอผ้าได้ส่งผ้าชั้นดีที่ใช้ได้แค่ในราชวงศ์เท่านั้นมาให้ ฮ่องเต้ก็ไม่ใส่ใจ สั่งคนเก็บเข้าคลังไปทั้งหมด คงเพราะก่อนหน้านี้ทรงได้ยินข่าวเรื่องผ้าของแคว้นจ้าวเป็นที่เรื่องลือมาไม่ผิดแน่ ถึงได้ทิ้งได้แม้กระทั่งผ้าที่งดงามขนาดนั้น แถมผ้าที่ถูกส่งมาขันทีผู้นั้นยังบอกอีกว่าเป็นผ้าที่ถูกทอเป็นสีพิเศษเพื่อส่งมาให้ฮ่องเต้โดยเฉพาะด้วย เฮ่อ... ผ้าชั้นดีกลับถูกทิ้งไว้ในคลังให้เน่าเปื่อย น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดาย..." 

เถ้าแก่รำพึงรำพันเสร็จก็เพิ่งจะนึกได้ว่าผ้าที่ตนเพิ่งบอกว่าเป็นของหายาก ดันตกมาอยู่ในมือของสตรีที่แต่งตัวธรรมดา มิหนำซ้ำยังปิดหน้าปิดตา แถมผ้าก็คล้ายถูกเฉือนด้วยของมีคมขาดออกมาอย่างไร้แบบแผน นอกเหนือจากนั้นผ้าชิ้นนี้ก็ยังถูกย้อมเป็นสีอื่นไปแล้วด้วยรอบหนึ่ง 

เถ้าแก่ที่คราแรกถูกกลิ่นหอมของเงินทำให้เลอะเลือนไปก็เพิ่งจะได้สติขึ้นมา ณ ตอนนี้นี่เอง จึงรีบร้อนจะส่งแม่นางตรงหน้าให้จากไป "แม่นางได้ไขข้อสงสัยแล้วก็รีบไปเถิด เมื่อครู่ท่านดูเหมือนมีเรื่องต้องไปทำนี่ เชิญ เชิญ ๆ"

เจียง‍เยี่ยน‍ฟางพอถูกเชิญออกมาแล้วก็ไปนั่งพักที่ร้านน้ำชากลางเมือง ซึ่งเป็นร้านเดิมกับที่นางเคยมานั่งหลังจากรอนแรมมาไกลเพื่อมาเข้าพิธีมงคลกับเจ้าบ่าวที่ตนไม่เคยเห็นหน้า ซึ่งนางได้แวะพักที่นี่ก่อนจะเดินทางกลับจวนตระกูลเจียงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา 

ร้านน้ำชาแห่งนี้เป็นร้านแบบปิด แม้ว่าจะเป็นในยามเช้า ด้านในก็ยังต้องจุดโคมส่องสว่างไว้ตลอดเวลา บรรยากาศคล้ายหอนางโรม คล้ายเหล่าสุรา ทว่ากลับขายเพียงแค่ชาและเป็นสถานที่ไว้ตั้งงานศิลปะแสดงให้ดูเท่านั้น แต่ค่าน้ำชาที่นี่นั้นก็ไม่ใช่ราคาที่คนทั่วไปจับต้องได้เช่นเดียวกันกับความโอ่อ่าของมัน

ครั้งนี้นางเลือกที่นั่งชั้นบนแทน เพราะคิดว่าด้านล่างคงมีเพียงชาวบ้านทั่วไปที่พอจะมีเงินทองเท่านั้น ข่าวคราวก็คงไม่ต่างจากเดิมมากนัก และก็เหมือนว่านางจะมีโชคด้านการสืบข่าวไม่น้อย ยังคิดอยู่ว่าหากเรื่องที่ค้างคาในใจสำเร็จลุล่วงไปแล้ว หากนางผันตัวไปทำหน้าที่เป็นหน่วยข่าวกรองก็คงจะเหมาะ!

เพราะเวลานี้ก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดถึงเรื่องที่นางต้องการจะฟังพอดี

"ขุนนางเจียงส่งบุตรสาวที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนไปเป็นพระ‍ชา‍ยาในจวนชินอ๋อง บิดาข้าบอกว่ายามนั้นฮ่องเต้กลับไม่ได้ตรัสสิ่งใดสักคำ" บุรุษข้างห้องเอ่ยถึงเรื่องที่ได้ยินจากบิดาให้คนในกลุ่มฟัง

เจียง‍เยี่ยน‍ฟางได้ทีจึงขยับเก้าอี้ไปนั่งติดผนังฝั่งที่ติดกับเสียงคนพวกนั้น นางลงทุนจ่ายเงินหลายตำลึงเพื่อการนี้ ต้องใช้ห้องนี้ให้คุ้มค่าถึงจะถูก และเพราะยกโต๊ะกลมตัวใหญ่กลางห้องมาด้วยไม่ได้ นางจึงใช้เก้าอี้อีกตัวมาวางกาน้ำชาและจอกชาของตนเองแทน ก็แก้ขัดไปได้เหมือนกัน 

ซ้ำยังมั่นใจไปแล้วเก้าในสิบส่วนว่า ข้างห้องคงมีบิดาเป็นขุนนางที่มีอำนาจใหญ่โตเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นคงไม่เอาเรื่องของราชวงศ์มาพูดถึงอย่างเสียงดังไม่กลัวหัวหลุดออกจากบ่าขนาดนี้

"ตอนแรกยังคิดว่าฮ่องเต้จะมีสิ่งใดต้องการ ที่แท้ก็แค่อยากทำให้จวนอ๋องวุ่นวายไปช่วงหนึ่งก็เท่านั้น ขุนนางเจียงก็วิ่งวุ่นไปด้วย เพราะจู่ ๆ ก็ถูกฮ่องเต้หาเรื่องมาให้จัดการ"

"คุณ‍หนู‍ใหญ่‍เจียงที่โผล่มากะทันหัน ก็ไม่รู้ว่าถูกเลี้ยงดูอบรมมาอย่างไร แต่จากที่ชินอ๋องประกาศลั่นวาจาไปนานแล้วว่าจะไม่ตบแต่งผู้ใดอีก ดูท่าแล้วคุณหนูใหญ่เจียงผู้นี้คงลำบากไม่น้อย"

"หึ เช่นนั้นมิสู้เรามาพนันกันหน่อยเป็นอย่างไร ว่าคุณ‍หนู‍ใหญ่‍เจียงจะถูกชินอ๋องโยนออกมาจากจวนเมื่อไร"

ไม่มีใครไม่รู้ถึงอำนาจในกาลก่อนของชินอ๋อง ก่อนที่พระองค์จะถอนตัวออกมาจากวังหลวง ต่างเข้มงวดและเป็นที่เคารพยำเกรง อำนาจทางการทหารล้นมือ และแม้ยามนี้ถึงเจ้าตัวจะพิการ ไม่มีเค้าโครงเทพสงครามดั่งวันวาน ดูคล้ายบัณทิตคงแก่เรียนมากกว่า แต่ความเด็ดขาดก็ยังคงอยู่ ด้วยเพราะก่อนหน้านี้เอง ฮ่องเต้ก็เคยพระราชทานมงคลสมรสไปให้อยู่สามสี่ครั้ง แต่ก็ถูกชินอ๋องต่อต้านเรื่อยมา ดังนั้นไม่แปลกที่ชินอ๋องจะทำเรื่องอย่างเช่นการไล่พระ‍ชา‍ยาพระราชทานออกมาโดยไม่สนใจว่าฮ่องเต้จะทรงพิโรธหรือไม่

แม้นช่วงสองสามปีก่อนยังจะยังมีข่าวลือออกมาตลอดว่าชินอ๋องผู้นี้แต่งงานทีไร เจ้าสาวมีอันเป็นไปทุกที จากเทพสงครามกลับกลายเป็นเทพมารแห่งความตาย เป็นผีสามีกลืนกินเจ้าสาว แต่พอตบแต่งกู่‍เยว่‍ชิงที่ตนหมายปองแล้ว หลังจากนั้นข่าวลือก็จางหายไป พาให้ผู้คนที่มีเรื่องราวมากมายผ่านเข้ามาในชีวิตแต่ละวันต่างก็หลงลืมเรื่องราวเหล่านี้ไปแล้ว

อีกทั้งครานี้คุณ‍หนู‍ใหญ่‍เจียงก็ยังปกติสุขดี สามารถแต่งชุดแดงก้าวข้ามผ่านธรณีประตูของจวนชินอ๋องได้สำเร็จ ดังนั้นพวกเขาเลยไม่กล่าวถึงชื่อเรียกอีกฝ่ายที่ว่าเทพมารแห่งความตายอีกเลย

แต่เรื่องตระบัดสัตย์รักมั่นสตรีนางเดียวกลับยังคงจดจำได้ไม่ลืม หรือไม่ก็คงไม่รู้ตัวว่ามีคนคอยปล่อยข่าวเรื่องนี้อยู่เป็นประจำ จนมันฝังเข้าไปในหัวของพวกเขา เวลานี้จึงนึกสนุก หวังเอาเรื่องเดือดร้อนของผู้อื่นมาเดิมพัน

"ข้าเอาด้วย!" คนแรกที่เห็นด้วยก็เริ่มวางเดิมพันแล้ว ถุงเงินหนัก ๆ  ถูกปาลงบนโต๊ะอย่างแรง

ปัง! 

ทว่าจังหวะเดียวกันนั้น เสียงตบโต๊ะก็ดังขึ้นตามมาติด ๆ กัน