LOGINแต่คืนนี้... เธอเพียงแค่อยากจะดื่มเพื่อลืมความหวาดกลัวที่มีต่อนายทหารหน้ายักษ์คนนั้น
“ขอ... ขอเครื่องดื่มที่แรงที่สุดให้ฉันแก้วหนึ่งค่ะ”
แก้วค็อกเทลสีเข้มถูกเลื่อนมาตรงหน้า หญิงสาวที่ไม่เคยแตะต้องของมึนเมากลั้นใจยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติบาดคอและร้อนผ่าวไหลบาดลงไปในกระเพาะ
เธอไอสำลักเล็กน้อย แต่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นำเข้าก็เริ่มแผ่ซ่านเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้พ่วงแก้มที่เคยซีดเซียวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงปลั่งราวดอกท้อ
ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที โลกทั้งใบของไป๋หลานก็เริ่มหมุนคว้าง ร่างบอบบางโอนเอนไร้ทิศทาง
เธอพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อหาทางกลับห้องพัก ทว่าส้นรองเท้ากลับสะดุดเข้าหากันเอง ร่างระหงเซถลาล้มลงไปด้านข้างอย่างไม่อาจทรงตัวไว้ได้
ทว่าแทนที่ร่างของเธอจะกระแทกกับพื้นพรม ลำแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของใครบางคนกลับตวัดรวบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที
“ระวังหน่อยสิ”
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจและมีสำเนียงแปร่งหูอย่างชาวต่างชาติดังขึ้นเหนือศีรษะ
ไป๋หลานแหงนใบหน้าที่แดงซ่านจากฤทธิ์ไวน์และแอลกอฮอล์ขึ้นสบตา นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนที่สะท้อนแสงไฟจนดูคล้ายสีอำพันกำลังจ้องมองเธออยู่ ชายหนุ่มตรงหน้ามีโครงหน้าเหลี่ยมคมคาย สันจมูกโด่งจัดแบบชาวยุโรป และมีเส้นผมดกหนาสีน้ำตาลเข้มอมแดงคล้ายเปลวไฟ
เขาคือ 'นิโคไล วอสเครสเชนสกี้' มหาเศรษฐีชาวรัสเซีย บอสใหญ่ผู้กุมบังเหียนธุรกิจโรงแรมร่วมทุนและเรือสำราญที่กำลังขยายฐานอำนาจลงสู่เขตเศรษฐกิจพิเศษทางตอนใต้ของจีน
ไป่หลานในคราบสาวเปรี้ยวหรี่ปรือดวงตากลมโตที่หวานซึ้งหยาดเยิ้ม เธอยกมือเล็กขึ้นแตะแนวกรามแกร่งสากระคายของคนแปลกหน้าอย่างลืมตัว สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปกับความเมามาย มืออีกข้างเลื่อนไปเกาะเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แน่น แล้วซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง สูดดมกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นซิการ์ชั้นดี
“คุณหอม... ตัวคุณหอมจังเลย” เสียงหวานนุ่มหลุดปากพึมพำอย่างไร้เดียงสา
นิโคไลก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ซุกหน้าเข้ากับอกเขา รอยยิ้มมุมปากจุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
เขาเคยพบเจอผู้หญิงมามากมายที่พยายามเข้าหาเขาด้วยสารพัดวิธี แต่ผู้หญิงเอเชียตรงหน้ากลับมีบางอย่างที่ขัดแย้งกันอย่างประหลาด เสื้อผ้าและสีลิปสติกเธอดูเป็นสตรีหัวก้าวหน้า ทว่าใบหน้าที่เกลี้ยงเกลากับดวงตาดั่งกวางน้อยตื่นภัยนั้นกลับดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ราวกับเด็กสาวที่เพิ่งเคยออกนอกบ้านเป็นครั้งแรก
“เรากำลังจะไปไหนกันคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นพร่าเมื่อถูกเขารวบเอวพาเดินออกจากหน้าบาร์
“ไปห้องผม” ชายชาวรัสเซียตอบเสียงพร่ากระหึ่มในลำคอ
ลิฟต์โดยสารส่วนตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นเพนต์เฮาส์ที่หรูหราที่สุดของโรงแรม ท่ามกลางความเงียบงัน ไป๋หลานยังคงเกาะเกี่ยวลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น กลิ่นอายบุรุษเพศของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ผิดกับรังสีคุกคามน่าอึดอัดของผู้บังคับการฮั่วอย่างสิ้นเชิง
“คุณเมามากไหม” นิโคไลกระซิบถามขณะประคองเธอออกจากลิฟต์
“คนเมาที่ไหนจะบอกว่าตัวเองเมาล่ะคะ” เธอตอบกลั้วหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีจนคนร่างโตต้องหัวเราะตามในลำคอ
ติ๊ด... เสียงปลดล็อกประตูเพนต์เฮาส์ดังขึ้น ทันทีที่บานประตูเปิดออก นิโคไลก็ดันร่างระหงเข้าไปด้านในและทาบทับร่างกักขังเธอไว้กับผนังห้องทันที มือใหญ่เริ่มปลดกระดุมเสื้อโค้ตสีแดงของเธอออกอย่างใจร้อน
“คุณชื่ออะไร... ผมจะเรียกคุณว่าอะไร” เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบาง
ในเสี้ยววินาทีนั้น ไป๋หลานนึกถึงตั๋วรถไฟและชื่อในเอกสารของน้องสาวที่ตนเองกำลังสวมรอย
“เรียกฉันว่า... ไป๋อวี้... ค่ะ”
“ไป๋อวี้...” เสียงทุ้มพึมพำเรียกชื่อนั้นก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงร้องของเธอ
จูบของนิโคไลทั้งร้อนแรงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดชิมความหวานละมุนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์
ไป๋หลานสะดุ้งเฮือก ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องยกสองแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้เพื่อพยุงตัว เธอไม่เคยถูกบุรุษใดแตะต้องมาก่อน ประสบการณ์แปลกใหม่นี้ทำให้สติของเธอเตลิดเปิดเปิง
นิโคไลช้อนร่างบางขึ้นอุ้มจนตัวลอย ขาเรียวของเธอตวัดเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
เขาพาเธอเดินตรงไปยังเตียงคิงไซส์กลางห้องนอนใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดดั่งน้ำนมยามที่เขาถอดเสื้อโค้ตของเธอออก
แต่แล้วคิ้วเข้มของมหาเศรษฐีรัสเซียก็ต้องขมวดเข้าหากัน เมื่อพบว่าภายใต้เสื้อโค้ตทันสมัย หญิงสาวกลับสวมกระโปรงบานทรงโบราณและชุดชั้นในลูกไม้ที่ดูมิดชิดอนุรักษ์นิยมขัดกับภาพลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง
“ไป๋อวี้... คุณอายุเท่าไหร่” เขาหยุดมือชั่วครู่ จ้องมองใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ราวกับทารกเมื่อลบเครื่องสำอางออก
“ยี่สิบสองค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พ่วงแก้มแดงซ่าน
“ผมสามสิบห้า... แต่นั่นคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเรา ใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอออก
เมื่อความแข็งแกร่งของบุรุษเพศจดจ่ออยู่ที่ปากทาง ไป๋หลานก็เริ่มได้สติขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตน่าหวาดหวั่นของชายชาวตะวันตก เธอขยับถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ทว่ามือใหญ่กลับยึดสะโพกมนของเธอไว้แน่น
“คุณแคบมาก... ทำไมแคบแบบนี้” นิโคไลสบถครางในลำคอเมื่อพบกับความคับแน่นที่ไม่คุ้นเคย
“ฉัน... ฉันเจ็บ อื้อ... ค่อย ๆ นะคะ” เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้าง น้ำตารื้นขึ้นมาที่หางตา
นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่าง
“คุณไม่เคย... คุณยังบริสุทธิ์ ?”
“ค่ะ... คุณเป็นคนแรก” เธอสารภาพเสียงสั่น เอื้อมมือไปโน้มท้ายทอยเขาลงมาเพื่อหาที่พึ่งพิง
คำสารภาพนั้นราวกับเชื้อไฟที่โหมกระพือสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความหวงแหนในตัวบุรุษ
นิโคไลไม่รอช้า เขาส่งแรงทะลวงผ่านปราการแห่งความบริสุทธิ์ในคราวเดียว เสียงหวีดร้องของไป๋หลานถูกกลืนหายไปในรสจูบอันดุดัน ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านรัญจวนใจเมื่อเขาเริ่มขยับขับเคลื่อนจังหวะรักที่ทั้งหนักหน่วงและเร่าร้อน
เขตเศรษฐกิจพิเศษ เซินเจิ้นค่ำคืนเดียวกันนั้น ในขณะที่ทางเหนือกำลังเฉลิมฉลองงานวิวาห์ตามแบบฉบับทหาร แสงสีศิวิไลซ์ของเมืองท่าทางตอนใต้ก็กำลังเจิดจรัสไม่แพ้กันณ ห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมร่วมทุนระดับห้าดาวที่หรูหราที่สุดในเซินเจิ้น งานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์เพื่อฉลองความสำเร็จทางธุรกิจของเครือข่ายวอสเครสเชนสกี้กำลังถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ นักธุรกิจระดับแนวหน้า ข้าราชการระดับสูง และสื่อมวลชนต่างมารวมตัวกันอย่างเนืองแน่นทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกสายตาในงานต้องจับจ้องจนแทบลืมหายใจ ไม่ใช่ความยิ่งใหญ่ของงานจัดเลี้ยง แต่เป็นการปรากฏตัวของบอสใหญ่ชาวรัสเซียและสตรีที่เดินเคียงข้างเขาต่างหากนิโคไลอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทสั่งตัดพอดีตัว ขับเน้นความสูงใหญ่และกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีอำพันคมกริบกวาดมองผู้คนในงานด้วยท่าทีทรงอำนาจและเย่อหยิ่งทว่าเมื่อสายตาของเขาตวัดกลับมามองสตรีที่ควงแขนอยู่ข้างกาย แววตาดุดันนั้นพลันอ่อนโยนและทอประกายรักใคร่อย่างลึกซึ้งไป๋หลานกุลสตรีแฝดพี่ผู้เคยหวาดกลัวโลกกว้าง บัดนี้เจิดจรัสราวกับราชินี หญิงสาวสวมชุดราตรียาวเ
กองบัญชาการทหารแดนเหนือ บรรยากาศอันเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยกฎระเบียบของค่ายทหารแดนเหนือ บัดนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงมงคลตระการตา ป้ายอักษร 'ซวงสี่' สีสดถูกติดไว้ตามประตูอาคารบ้านพักทุกบาน เสียงเพลงบรรเลงเฉลิมฉลองดังแว่วมาตามสายลมหนาวที่พัดโชยวันนี้คือวันสำคัญที่สั่นสะเทือนไปทั้งกองบัญชาการ วันลั่นระฆังวิวาห์ของผู้บังคับการจอมเผด็จการแห่งแดนเหนือ และสตรีหัวก้าวหน้าผู้สยบพยัคฆ์ร้ายให้อยู่หมัดภายในห้องพักรับรองที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องแต่งตัวชั่วคราว ไป๋อวี้นั่งทอดถอนใจมองเงาของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่หญิงสาวสวมชุดกี่เพ้าสีแดงสดที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป อวดทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ เส้นผมสีดำขลับที่เคยดัดลอนคลายถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยระหง ประดับด้วยปิ่นปักผมทองคำฝังทับทิม ริมฝีปากอวบอิ่มถูกแต้มด้วยสีแดงชาดขับผิวให้ดูขาวกระจ่างใสดั่งหิมะแรกแม้จะพยายามปั้นหน้าให้ดูหงุดหงิด ทว่าดวงตากลมโตกลับทอประกายแห่งความสุขและขัดเขินอย่างปิดไม่มิดใครจะไปคิดว่าแผนการป่วนค่ายทหารเพื่อหนีการคลุมถุงชน จะจบลงด้วยการที่เธอต้องมานั่งสวมชุดเจ้า
เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างกดตรึงไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงมาบดขยี้กลีบปากสีสดอย่างดุดันและหิวกระหายจุมพิตของนายทหารกล้าเปี่ยมไปด้วยพละกำลังและการครอบครอง เขาบดเบียดเรียวปาก บังคับให้เธอเผยอรับเรียวลิ้นร้อนจัดที่สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจไป๋อวี้พยายามขัดขืนในคราแรก ทว่าความร้อนแรงที่เขาสาดซัดเข้าใส่ราวกับพายุไฟ ทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวย หลอมละลายลงในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก“อื้อ...”เสียงครางหวานใสเล็ดลอดออกมาเมื่อเขาถอนจุมพิตออก เพื่อไล้ริมฝีปากลงมาตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงกุหลาบไว้บนผิวเนื้อนุ่ม เพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบฝ่ามือร้อนผ่าวของฮั่วถิงเลื่อนลงมาปลดกระดุมชุดกระโปรงทรงสอบของเธอออกอย่างชำนาญ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมทว่าแฝงความหนักแน่น ทำให้ไป๋อวี้สั่นสะท้านไปทั้งร่างเธอไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใดมาก่อนในชีวิต แต่กับผู้ชายตรงหน้า อสูรร้ายแห่งแดนเหนือผู้นี้ กลับทำให้เธอเต็มใจที่จะก้าวเข้าสู่กรงขังสีโอลีฟของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน“จำไว้
“ไม่มีแต่” ฮั่วถิงตัดบท ดึงร่างพยศให้หันมาเผชิญหน้ากับตนเอง “พี่สาวเธอเจอคนที่พร้อมจะดูแลและปกป้องเธอด้วยชีวิตแล้ว ส่วนหน้าที่ของเธอตอนนี้ คือเตรียมตัวเป็นภรรยาผู้บังคับการทหารให้ดี เพราะงานแต่งงานของเรา จะไม่มีการยกเลิก หรือสลับตัวเจ้าสาวอีกเป็นอันขาด”คำประกาศิตของนายทหารผู้ทรงอำนาจแห่งแดนเหนือ ถือเป็นที่สิ้นสุดนิโคไลช้อนร่างบอบบางของไป๋หลานขึ้นอุ้มแนบอกด้วยความทะนุถนอม หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไปเธอซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้มหาเศรษฐีชาวรัสเซียพาเธอก้าวขึ้นรถเบนซ์คันหรู ก่อนที่ขบวนรถของชาวต่างชาติจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากค่ายทหารไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและตำนานรักข้ามพรมแดนที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นไป๋อวี้ยืนมองขบวนรถที่แล่นจากไปจนลับสายตา เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่ช่วยพี่สาวไว้ไม่ได้ทว่าความโกรธก็ต้องสะดุดลง เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวของผู้บังคับการฮั่วที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางของเธออย่างฉวยโอกาส“เอาล่ะ เรื่องวุ่นวายของแฝดพี่จบลงแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาเรามาสะสางบัญชีกันบ้างสหายไป๋อวี้”ฮั่วถิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ รอ
“ดูเหมือนว่า คุณจะพาพี่ภรรยาของผม มาส่งถึงที่เลยสินะ”การเผชิญหน้าของสองราชสีห์ ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จแห่งแดนเหนือ และ มหาเศรษฐีมาเฟียแห่งแดนใต้ ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางความตกตะลึงและความลับที่พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีสายลมเย็นยะเยือกแห่งแดนเหนือพัดกรรโชกผ่านลานกว้างหน้ากองบัญชาการ ทว่ากลับไม่อาจดับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากการปะทะกันของสองขั้วอำนาจได้เลยแม้แต่น้อยดวงตาสีอำพันของนิโคไลเบิกกว้างค้างเติ่ง ความจริงที่กระแทกเข้ากลางแสกหน้าทำเอามหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งแดนใต้ถึงกับก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวภาพของสตรีสองคนที่มีใบหน้างดงามราวกับแกะสลักมาจากหยกก้อนเดียวกัน รูปร่างทรวดทรงที่เท่าเทียมกันทุกกระเบียดนิ้ว ยืนยันคำสารภาพทั้งน้ำตาของไป๋หลานเมื่อคืนนี้ได้อย่างไร้ข้อกังขา!'ฉันพูดความจริงนะคะ! ฉันไม่ใช่ไป๋อวี้... เราเป็นฝาแฝดกัน!'เสียงสะอื้นไห้ที่เขาเคยปัดทิ้งและมองว่าเป็นเพียงคำโกหกปลิ้นปล้อน บัดนี้กลับกลายเป็นหอกแหลมคมที่ทิ่มแทงทะลุกลางหัวใจของหมีขาวผู้เย่อหยิ่ง เขาบีบคั้น รังแก และย่ำยีเกียรติของหญิงส
ไป๋อวี้ในชุดกระโปรงทรงสอบที่ถูกรั้งขึ้นมาจนเหนือเข่า ดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของนายทหารร่างยักษ์ฮั่วถิงรวบเอวคอดกิ่วของแม่เสือพยศมากดตรึงไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยไม่สนใจเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ“เวลางานแล้วยังไง ในเมื่อว่าที่ภรรยาของผม สวยสะกดตาจนผมไม่มีสมาธิอ่านรายงานการฝึก” ฮั่วถิงกระตุกยิ้มร้ายกาจ โน้มใบหน้าลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนตั้งแต่ค่ำคืนที่เขาบุกเข้าไปเผด็จศึกจับเธอกินถึงในบ้านพัก ผู้บังคับการจอมเผด็จการก็ยิ่งติดใจรสชาติอันเผ็ดร้อนของสตรีหัวก้าวหน้าคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเขาจัดการเปลี่ยนชื่อเจ้าสาวในใบอนุมัติแต่งงานเป็นไป๋อวี้อย่างลับๆ และป่าวประกาศข่าวลงในหนังสือพิมพ์กองทัพ เพื่อมัดมือชกไม่ให้เธอหนีไปไหนได้อีก“อื้อ... คุณมันหน้าไม่อาย”ไป๋อวี้หน้าแดงก่ำ ทุบแผงอกกว้างดังอั้ก ทว่าในใจกลับเต้นรัวกระหน่ำอย่างปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเองก็พ่ายแพ้ต่อความดุดันและเอาแต่ใจของเขาเช่นกันก๊อก ๆ ๆ“รายงานผู้บังคับการ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”เสียงทุบประตูดังสนั่นพร้อมกับเ







