LOGINShare
ไฟไหม้อารามป่าไผ่แล้ว!!
publish date:
2026-04-27 21:05:11“อื้อ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวรับคำอีกฝ่ายขึ้นมาในใจ พร้อมใช้น้ำล้างเท้าเทราดรดลงบนศีรษะแม่ชีไป๋จิ้งจนหมด
“เจ้าๆๆ?” แม่ชีไป๋จิ้งทำได้เพียงส่งเสียงร้องคำรามขึ้นในลำคอ หลังจากเห็นว่าสมุนของแม่ชีไป๋จิ้งทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว จิ้นกั๋วรั่วซีจึงยอมปล่อยพวกนางไป ทั้งสองคนต่างนั่งทำสมาธิและสวดมนต์กันอยู่คนละมุมห้อง เมื่อเห็นว่าดวงตะวันตกดินไปแล้วพักใหญ่ จิ้นกั๋วรั่วซีจึงได้ละจาก
การทำสมาธิสวดมนต์เอ่ยขึ้นมาว่า
“พวกเราเข้านอนกันเถอะแม่นมฮั่ว”
หลังจากเรื่องราวมากมายผ่านพ้น จิ้นกั๋วรั่วซีก็ชวนแม่นมฮั่วเข้านอนต่อ แต่ด้วยท่าทีอ้ำอึ้งปนความสงสัยที่ส่งมาจากสายตาคู่นั้น ก็ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินมาข้างหูว่า
“ท่านแม่ของข้าเป็นบุตรีจวนแม่ทัพ ตอนยังเล็กข้าเคยฝึกวิชาการต่อสู้มาก่อน เช่นนี้เจ้าพอจะเข้าใจหรือยัง ว่าเพราะเหตุใด ข้าจึงพอมีวรยุทธ์ติดตัวมาอยู่บ้าง ที่ผ่านมาข้ายอมให้พวกนางข่มเหงรังแกอยู่เนิ่นนานแล้ว แต่ทว่านับจากนี้ไป ข้าจะมิยอมอีก”
คำกล่าวของจิ้นกั๋วรั่วซีทำให้แม่นมฮั่วได้ย้อนความทรงจำไปยังวัยเด็ก ที่นางเคยเห็นมารดาของจิ้นกั๋วรั่วซีสอนวิชาการต่อสู้และการใช้อาวุธให้กับคุณหนูตัวน้อยมาอยู่บ้าง แม่นมฮั่วจึงยอมคลายความสงสัยลงไปแต่โดยดี ทั้งคู่จึงยอมที่จะ
เข้านอนไปพร้อมกัน
แต่แล้ว..ในช่วงกลางดึกอันเงียบสงัดนี้กลับมีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้น เมื่ออาศรมของจิ้นกั๋วรั่วซีถูกไฟไหม้ อีกทั้งพวกนางยังถูกขังไว้ให้อยู่แต่ในอาศรมด้วย
“แย่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู พวกเราทั้งคู่ต้องถูกไฟคลอกตายเป็นแน่เจ้าค่ะ”
แม่นมฮั่วพูดพร้อมมีน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความหวาดกลัว
“มิเป็นไร แม่นมฮั่วพวกเราจะต้องปลอดภัยแน่”
จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวให้กำลังใจ พร้อมพยายามเพ่งมองฝ่าทะลุเปลวไฟออกไปข้างนอก อีกทั้งยังเงี่ยหูฟังว่าข้างนอกนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไรอีกบ้าง
จิ้นกั๋วรั่วซีมองเห็นแม่ชีไป๋จิ้งและลิ่วล้อของนางกำลังพากันหัวเราะอยู่อย่างลำพองใจ สาวงามก็คิดแผนการร้ายบางอย่างออกมาเช่นกัน นางใช้เท้าถีบผนังอีกฝั่งตรงข้ามพวกเขาออก ก่อนจะดันเตียงนอนเข้ามาใช้เป็นทางเดินพากันเดินทะลุกองไฟนั้นออกมาได้เพียงมินานเตียงไม้ก็ถูกเผาจนมอดไหม้
“แม่นมฮั่วถึงคราวที่พวกเราต้องเอาคืนแล้ว จงใช้ไม้นี่ฟาดไปที่ตำแหน่งทัดดอกไม้ของพวกนางแล้วลากพวกนางเข้าสู่กองไฟใหญ่นี้แทนพวกเราเถิด”
จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมเดินย่างก้าวเข้าไปหาพวกนางจากทางด้านหลังและฟาดท่อนไม้ในมือเข้าใส่พวกนางอย่างแรงจนพวกนางพากันล้มลง ก่อนจะตีซ้ำไปอีกคนละครั้งสองครั้งป้องกันมิให้ฟื้นขึ้นมาได้อีก หลังจากนั้นแม่นมฮั่วและจิ้นกั๋วรั่วซีจึงได้ลากพวกนางทุกคนเข้าไปในกองเพลิงจนหมด ทั้งสองนายบ่าวยืนดูเหตุการณ์ไฟไหม้โหมโชติช่วงอยู่สักพัก ก่อนจิ้นกั๋วรั่วซีจะเอ่ยถามออกไปว่า
“นอกจากกลุ่มแม่ชีชั่วนี่ อารามป่าไผ่นี่ยังมีผู้ใดอยู่อีกบ้าง”
“แม่ชีไท่ไท่เจ้าค่ะคุณหนู นางอายุมากแล้ว
อีกทั้งยังพักอยู่ทางท้ายสุดของอารามป่าไผ่แห่งนี้เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นพวกเราไปเถอะ ไปหาพยานและหลักฐานของพวกเรากัน”
จิ้นกั๋วรั่วซีว่าพลางลงมือเผาอารามป่าไผ่ฝากฝั่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองเพื่อทำลายหลักฐานอื่นๆ โดยก่อนที่จะลงมือเผานั้น นางได้เข้าไปค้นหาสิ่งของและหลักฐานอื่นๆ จากที่พักของไป๋จิ้งมาไว้กับตนเสียก่อนแล้วจึงลงมือเผา
ในขณะที่เดินทางไปยังอาศรมที่พักของแม่ชีไท่ไท่ จิ้นกั๋วรั่วซีก็ได้เปิดอ่านเอกสารและจดหมายลับทุกอย่างของแม่ชีไป๋จิ้งเรียบร้อยแล้ว เมื่อพบว่าในนั้นล้วนมีแต่คำสั่งอันโหดร้ายทารุณให้แม่ชีไป๋จิ้งปฎิบัติต่อนาง จิ้นกั๋วรั่วซีก็ฉีกยิ้มออกมาเต็มใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะมุ่งหน้าเดินทางไปยังอาศรมของแม่ชีไท่ไท่ด้วยประกายสายตามีความหวัง
ทางด้านแม่ชีไท่ไท่เอง ที่ในตอนนี้กำลังนั่งขัดสมาธิตัวตรงหลับตาพริ้มพร้อมสวดบริกรรมคาถาบทสวดมนต์อันศักดิ์สิทธิ์และนับลูกประคำไปด้วยนั้น ก็ได้แย้มยิ้มพรายออกน้อยๆ ทางสีหน้าพร้อมกล่าวต่อไปว่า
“หลานสะใภ้ของข้า นางได้เดินทางมาถึงแล้วสินะ”
.....................................................................................
Latest chapter
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด (ตอนพิเศษ)
หลังกลับจากทำบุญ จิ้นกั๋วรั่วซีก็นั่งหลับตาพิงไหล่สามีมาเรื่อยๆ นางกอบกุมมือของเขาเอาไว้ พร้อมเอ่ยให้กำลังใจเขาขึ้นมาว่า“ท่านโหวเจ้าคะ ถึงเวลาแล้วที่พวกเราควรปล่อยวางจากอดีต และอยู่กับปัจจุบันพร้อมทำมันให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”“ข้าเองก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น วันที่ไม่ต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องราวในอดีตตามมาหลอกหลอนอีกต่อไปแล้ว เพราะนับจากนี้ไป ข้าจะมีฮูหยินและลูกของเราอยู่เคียงข้างกายข้าตลอดไป ฮูหยินข้ารักเจ้านะ” เขาเอ่ยคำรักให้นางได้ฟัง“เจ้าค่ะ ข้าเองก็รักท่านโหวมากมายเช่นกัน ท่านโหวดูแลปกป้องข้ามานานมากแล้ว นับจากนี้ไปให้ข้าได้ดูแลและปกป้องท่านโหวนะเจ้าคะ”ไม่พูดเปล่า จิ้นกั๋วรั่วซียังได้จัดแจงให้เขามานอนหนุนตักของเธอเอาไว้อีกด้วย“ข้าอยากให้ท่านโหวได้นอนหลับสบายไร้ซึ่งความกังวลใด ท่านโหวหลับตานอนเถิดเจ้าค่ะ เมื่อถึงบ้านของเราแล้วข้าจะปลุกท่านโหวเอง”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงนุ่ม ก่อนจะนวดคลึงขมับทั้งสองข้างให้กับเขาและจับมือของเขาเอาไว้“ขอบคุณมากฮูหยิน”ฉู่จวินเหยียนพูดขึ้นด้วยความเบาสบายใจ พร้อมก้มหน้าลงจุมพิตเข้าที่หลังมือเล็กแผ่วเบาด้วยความรักทั้งคู่อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข จนกร
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด (ตอนจบบริบูรณ์)
จนกระทั่งเวลาแห่งการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ การเข้าหออันแสนหวานผ่านไปได้สองเดือนเต็ม จิ้นกั๋วรั่วซีก็มีอาการแพ้ท้องให้ได้เห็น แม้ว่าในชาติภพปัจจุบันเธอจะเป็นพยาบาลสาวผู้มากล้นไปด้วยความรู้ เปี่ยมไปด้วยความสามารถมากมายหลากหลาย แต่ในยุคจีนโบราณนี่เธอก็ยังต้องได้รับการตรวจวินิจฉัยยืนยันจากหมอหลวงที่ฉู่จวินเหยียนหามาจนได้ เธอไม่ได้บอกให้เขาได้รับรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ขึ้นมาแล้ว เพราะคิดว่าหากให้หมอหลวงที่มาตรวจอาการเป็นผู้แจ้งข่าวดีอันเป็นมงคลนี้ให้เขาทราบ น่าจะเป็นเรื่องที่เหมาะสมมากกว่าจนกระทั่ง หมอหลวงได้มาตรวจดูชีพจรของนางแล้ว เขาจึงได้กล่าวถ้อยคำแสดงความยินดีออกมาว่า“ขอแสดงความดีใจด้วยท่านโหว ขณะนี้ฮูหยินของท่านตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว”นั่นแหล่ะจึงทำให้ฉู่จวินเหยียนใบ้กินไปชั่วขณะก่อนในเบื้องต้น หลังจากนั้นเขาจึงฉีกยิ้มกว้างขวางให้ประดับอยู่บนใบหน้า หลังจากนั้นจึงได้หัวเราะสลับกับยิ้มร่าอย่างคนที่ดีใจเกินเหตุแล้วจึงสั่งตบรางวัลอย่างงามให้หมอหลวง และตบรางวัลให้ข้ารับใช้ในจวนโหวต่อ เรื่องราวอันเป็นมงคลนี้เขาและจิ้นกั๋วรั่วซียังไม่ได้แจ้งให้ผู้ใดทราบ ด้วยถือคติต้องรอให้ทารกในครรภ์แข็งแ
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด ความหลังบนหลังม้า2
“เดิมทีข้าต้องได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากเสด็จพ่อ แต่ด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวดบอบช้ำของข้าที่มิอาจต้านรับต่อความสูญเสียได้ไหว ข้าจึงยอมสละราชบัลลังก์ให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต่อ วันที่เสด็จแม่ของข้าจากข้าไปนั้น ข้าคิดโทษตัวเองมาตลอดว่าข้ามิดี มิมีความสามารถมากพอที่จะปกป้องเสด็จแม่ได้ เช่นนั้นเสด็จแม่คงมิถูกพวกมันฆ่าตาย ข้ามันแย่อาเจียว อาคนนี้มันแย่มากเหลือเกิน หรือในตอนนี้ข้าควรที่จะต้องถึงเวลาติดตามเสด็จแม่ไปแล้ว อีกทั้งเสด็จพ่อของข้าเองก็กำลังรอคอยข้าอยู่ใช่หรือไม่ ยามนี้”ฉู่จวินเหยียนตัดพ้อถึงอดีตที่แสนเจ็บปวดของเขาด้วยน้ำเสียงปวดร้าวระกำใจ“ท่านโหวเจ้าคะ อดีตที่เจ็บปวดมันผ่านไปแล้วเจ้าค่ะ นับจากนี้ไปจะมิมีผู้ใดมาทำร้ายท่านโหวได้อีกแล้วนะเจ้าคะ ท่านโหวยังมีข้า มีสกุลฉู่ สกุลเมิ่ง และสกุลเจิ้งที่พร้อมจะเคียงข้างท่านโหวไปตลอด อีกทั้งลูกของเราที่กำลังจะลืมตามาเกิดในอนาคตนั้นเล่าเจ้าคะ ท่านโหวอยากจะให้ลูกกำพร้าบิดาอย่างที่ท่านโหวเคยพบเจอและเป็นมาหรือเจ้าคะ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวให้กำลังใจ และให้สติสามี“ใช่แล้วอาเจียว ข้ายังมีเจ้าและลูกของเราอีกด้วย”“ท่านโหวต้องเข้มแข็งเพื่อข้ากับลูกนะเจ้าคะ หา
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด ความหลังบนหลังม้า1
แต่ก็นับได้ว่ายังดี ที่ท่านโหวผู้นี้ยังเมตตาให้นางได้พัก หลังจากการร่วมรักกันครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นไป จิ้นกั๋วรั่วซีก็สลบไปคาอกของเขา จนกระทั่งดวงดาราพร่างพราวประกายเต็มฟ้า เธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นอยู่บ้าง“ฮูหยินเจ้าฟื้นแล้ว” ฉู่จวินเหยียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ แววตาของเขาสั่นระริกราวกับคนได้พบเจอของรักที่ตามหามานานแสนนานอย่างไรก็อย่างนั้น“ท่านโหวเองก็ตื่นนอนนานแล้วหรือเจ้าคะ?”จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวถามพร้อมระบายรอยยิ้มน้อยๆ ส่งไปให้กับเขา“เหตุใดข้าจึงต้องพัก ข้าหาได้เหนื่อยล้าอะไรเลยแม้แต่เพียงนิด อีกทั้งยังรู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้นอีกด้วย ฮูหยินในเมื่อตื่นแล้วก็มากินอาหารเลิศรสพวกนี้ก่อนเถิด ข้าสั่งให้พ่อครัวปรุงอย่างสุดฝีมือเพื่อเจ้าเลยนะ”เขากล่าวเชื้อเชิญพร้อมรินชาใส่ลงจอกให้จิ้นกั๋วรั่วซีด้วยความเอาใจใส่ ซึ่งในยามนี้เองจิ้นกั๋วรั่วซีก็รู้สึกหิวมากจนจะกินม้าลายเข้าไปได้ทั้งตัวได้แล้วกระมัง นางจึงลุกขึ้นเดินไปกินอาหารด้วยกันกับเขาด้วยความเอร็ดอร่อย หลังจากกินอาหารจนรู้สึกอิ่มแปล้ไปด้วยกัน ฉู่จวินเหยียนจึงพานางออกไปเดินเล่นชมบรรยากาศภายนอกและย่อยอาหารเขาตั้งใจซื้อเสื้อผ
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด ท่านโหวเบามือหน่อย
“ท่านโหว เจ้าคะ แต่นี่มันยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ อยู่นะเจ้าคะ”จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวแย้งขึ้นด้วยสีหน้าแววตาตื่น“กลางวันแล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อเราสองได้แต่งงานเข้าหอกันแล้ว อีกทั้งข้ายังได้รับการปูนบำเหน็จอย่างเต็มขั้นให้หยุดทำงานได้เต็มที่ครึ่งปีเป็นอย่างน้อย ข้าจะร่วมรักกับเจ้าที่ใด เมื่อใด เวลาใดก็ได้ทั้งนั้น”เขาก้มหน้าลงมาบอกกล่าวอยู่ข้างริมใบหูเล็กของจิ้นกั๋วรั่วซีน้ำเสียงนุ่ม อีกทั้งยังฉีกยิ้มหล่อเหลาให้ประดับอยู่บนใบหน้า ยั่วยวนจิ้นกั๋วรั่วซีอยู่อย่างนั้น ทำเอาเธอนึกหมั่นเขี้ยวถึงขั้นแอบยกมือเล็กขึ้นไปบิดแก้มเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แล้ว“โอ๊ย ฮูหยินแกล้งข้า รังแกข้า เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าคนนี้ใจร้าย ใจดำก็แล้วกันนะ”หลังกล่าวจบเขาก็ฟาดแส้ใส่ก้นม้า เพื่อให้มันวิ่งไวขึ้นอีก พาเขาและเธอไปแวะที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ที่มีผู้คนเยอะแยะมากมายอยู่ในนั้น บ้างก็กำลังนั่งจิบชา บ้างก็กำลังดูการแสดงงิ้วอยู่ด้วยความตื่นตาตื่นใจเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเองเมื่อเห็นว่ามีผู้ใดมาเยือนเขาก็เร่งรีบมาให้การต้อนรับโดยเร่งด่วน กู่ว่านโหวสั่งความไปแต่เพียงสั้นๆ ว่า ขอห้องที่ดีที่สุดและราคาแพงที่สุด พร้อมด้วยอาหารแล
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด ว่านกู่โหวโรคจิตจริงๆ
“อะนั่น มีหญิงบ้าเข้ามาป่วนขบวนของเจ้าสาวแล้ว” เสียงของชาวบ้านพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่ ก่อนจะมีผู้กล่าวต่อไปว่า“ทหารองครักษ์ พึงฆ่านางตายไปแล้วเมื่อครู่นี้เอง”จิ้นกั๋วรั่วซีได้ยินอย่างนั้นจึงเปิดผ้าม่านรถม้าออกมาดูสถานการณ์ภายนอก เมื่อเห็นว่าเมิ่งหนี่ฮวาในสภาพน่าสงสาร ถูกทหารแทงตายอยู่ที่หน้าขบวนเกี้ยวเจ้าสาวของตน นางจึงไหว้วานให้เหล่าทหารบางส่วนช่วยจัดการฝังศพให้เมิ่งหนี่ฮวาด้วยหลังจากนั้นจึงได้เดินทางต่อไปอย่างมิมีอะไรเกิดขึ้นกู่ว่านโหวขี่ม้ามาหยุดอยู่ข้างเกี้ยวเจ้าสาว พร้อมถามดูอาการของจิ้นกั๋วรั่วซีด้วยความเป็นห่วง เมื่อนางตอบว่าไม่เป็นอะไร ขบวนเจ้าสาวจึงเดินหน้าเข้าสู่วังหลวงไปทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเป็นลำดับถัดไปเมื่อถึงช่วงเวลาส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ จิ้นกั๋วรั่วซีก็ได้มานั่งรอเจ้าบ่าวอยู่บนเตียงนอนแล้วหัวใจดวงน้อยเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก ก่อนนางจะถูกเจ้าบ่าวใช้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก พร้อมจ้องมองนางด้วยประกายสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักอย่างล้นเหลือก่อนเขาจะมอบจุมพิตอันแสนหวานเข้าให้พร้อมลงมือถอดชุดของจิ้นกัวรั่วซีออกด้วยความไวขั้นสูง หลังจากนั้นจึงกล่าว
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด จุดจบคือจุดเริ่มต้น (ตอนปลาย)
จนกระทั่ง“ฮือๆๆๆ” เสียงร้องไห้ปริ่มคนจะขาดใจตายที่ดังขึ้นอยู่ข้างริมใบหู ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีในตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวและค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ“ที่นี่คือที่ไหน แล้วคุณเป็นใครกันคะ?”จิ้นกั๋วรั่วซีพึมพำกล่าวถามน้ำเสียงแหบแห้ง ทำให้หญิงสาวแปลกหน้าที่เธอไม่คุ้นตาถึงขั้นปล่อยโฮออกมาอีกระลอกใหญ่ ร
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด จุดจบคือจุดเริ่มต้น (ตอนต้น)
แต่ทว่า ไม่ว่าจิ้นกั๋วรั่วซีจะพยายามข่มตาให้นอนหลับมากเพียงไร เธอกลับมิอาจที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ลงเลยแม้แต่เพียงนิด เนื่องจากเนื้อหาในนิยายเรื่องพรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งจะอ่านจบไปหมาดๆ นี้ มาคอยตามรังควาน รบกวนเธอตลอด ทุกคราที่หลับตาลงเธอก็จะมองเห็นว่าท่านอ๋องจิ้นชายหนุ่ม
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด นิยายเรื่องโปรด แต่โคตรชังนักเขียน
จิ้นกั๋วรั่วซีเดินลงมาจากรถด้วยท่าทีเบาสบายไม่รีบร้อน ก่อนจะสวมหมวกแก๊ป สวมแมสปิดบังใบหน้า และสวมแว่นตากรองแสงหนาเตอะก้าวเข้าไปในร้านหนังสือต่อ สาเหตุที่เธอต้องแต่งกายรัดกุมแบบนี้ ก็เพราะเธอมีความสวยที่สะดุดตามากเกินไป ทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเท่าใดนักหากต้องเปิดเผยหน้าตาออกมาสู่สายตาผู้อื่น“อ่ะน
สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด สลัดผู้ชายเลวไม่พ้น (ตอนปลาย)
“อย่าส่งเสียงร้องดังไป”เมื่อเห็นจิ้นกั๋วรั่วซีพยักหน้าลงน้อยๆ เขาจึงยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี หลังจากนั้นจึงจับหมุนร่างงามให้มาเผชิญหน้ากับเขาต่อ ก่อนจะลงมือปลดกระดุมชุดทำงานของจิ้นกั๋วรั่วซีออกด้วยประกายสายตาอันหวามไหว เธอรีบจับมือของเขาเอาไว้มั่น นับวันเขาก็ยิ่งอาการหนักไปหน้า จนไม่รู้ว่าเป็นโรคจิต
