LOGINลู่หยางกลับไปหาลูกน้องที่ซ่อนตัวอยู่ ทั้งสองพอเห็นหน้าเขาก็ไม่ได้ถามคำใด แม้ใบหน้าจะดูสงบนิ่งทว่า
อย่างที่รู้กันว่าสายใยของลู่หยวนกับจื่อหลิงยังเชื่อมติดกันโดยไม่มีเสื่อมคลาย ครั้นได้พบหน้ากันอีกครั้ง ลู่หยวนก็ออกอาการหนัก ขอร้องให้จื่อหลิงอยู่ต่อที่เมืองหลวงอีกสักเดือน ส่วนบุตรชายตัวดีของเขาก็ตอบรับทันที โดยไม่ปรึกษาบิดามารดาสักคำ อ้างเหตุผลว่าขนมในวังอร่อย และมีของเล่นมากมาย จึงอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อยดังนั้นเขาจึงอนุญาตให้ลูกอยู่ต่อ เพราะอยากให้ลู่หยวนได้มีเวลาอยู่กับจื่อหลิงมากขึ้น แม้ในฐานะอาของลูกชายเขาก็ตามระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้น ประตูห้องทำงานก็ค่อยๆ เปิดออก สตรีรูปร่างเพรียวบางในชุดสีแดงปักดิ้นทองลวดลายห่านป่าเดินเข้ามาในห้องท่าทางอ่อนช้อยของนางทำสองคนพ่อลูกจ้องมองด้วยสายตาลุกวาว แต่คนที่ออกอาการชัดเห็นจะเป็นผู้เป็นบิดา" ท่านแม่ "" กำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ " หมู่ตานคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้สองคนพ่อลูกจื่อหลิงรีบยัดขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ก่อนลุกขึ้นยืน " ลูกเพิ่งนึกได้ว่าท่านอาจารย์สั่งให้ไปหาไม้ไผ่มาทำดาบ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อน " จื่อหลิงยกมือขึ้นมาประสานทำความเคารพบิดามารดา ก่อนรีบวิ่งออกไป
หมู่ตานหัวเราะออกมาเสียงดัง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตนี้จะบุรุษสูงศักดิ์มาขอเป็นเพื่อนกับนาง ทั้งที่เขาสามารถใช้กำลังและอำนาจของเขาบีบบังคับนางได้ แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ทำ นั่นก็เพราะว่าอยากให้เกียรตินาง หมู่ตายรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตารื้นขอบตา นางหันหน้าไปมองเขาอีกรอบ พร้อมกล่าวว่า" เช่นนั้นหม่อมฉันจะลองดูอีกครั้งเพคะ หากครั้งนี้ยังผิดพลาดซ้ำอีก ต่อไปหม่อมฉันก็คงไม่กล้ามีใครแล้ว "ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มดีใจ มือแกร่งยื่นไปกุมมือเรียวเล็ก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า" ไม่มีทางผิดพลาดหรอก เพราะข้าจะดูแลพวกเจ้าสองแม่ลูกให้ดี ไม่มีทางทำให้เจ้าเสียใจที่เลือกข้าแน่นอน "" เช่นนั้นหม่อมฉันจะตั้งตารอเพคะ " หมู่ตานกล่าวด้วยรอยยิ้มชายหนุ่มยกแขนโอบไหล่เล็ก จับศีรษะนางให้เอนซบแผ่นไหล่เขา ความหอมหวานจากเส้นผมนุ่มสลวยลอยปะทะปลายจมูกโด่ง คนร่างสูงสูดดมอย่างโหยหา ความสุขเอ่อล้นทั้งสองดวงใจ เขายิ้มให้นางก่อนโน้มจุมพิตขมับบางอย่างรักใคร่หมู่ตานหลับตาพริ้มซึมซับความอบอุ่นจากชายหนุ่ม ตอนนี้นางมีความรู้สึกที่ดีให้เขาก็จ
หลายวันผ่านไปทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างง่ายดาย เพราะได้รับการช่วยเหลือจากลู่หยาง โดยที่นางไม่จำเป็นต้องลงมือเองทรัพย์สินของสกุลเซี่ยถูกยึดเข้าท้องพระคลังทั้งหมด ส่วนทาสรับใช้ต่างถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ ทุกคนต่างได้สัญญาค้าทาสกลับคืน สามารถไปหางานอื่นหรือกลับบ้านเกิดได้ตามที่ต้องการไม่กี่วันก่อนหมู่ตานได้ยินมาว่า เยว่ฟางเฟยสิ้นใจที่เรือนนอกแล้ว เพราะตรอมใจที่สามีจากไป ส่วนเซี่ยรั่วซีนางได้ยินว่าอีกฝ่ายถูกสามีลงมือตบตี เพราะจับได้ว่าอีกฝ่ายแอบนอกใจไปกับคนค้าเกลือ ทั้งที่ตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ แม้รู้สึกสงสารกระนั้นนางก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ เพราะเส้นทางเหล่านั้นล้วนเป็นอีกฝ่ายที่เลือกเดินเองหมู่ตานเงยหน้ามองท้องฟ้าสดใส แสงแดดสาดกระทบใบหน้างดงาม สายลมพัดเอื่อยพัดเส้นผมเงางามให้พลิ้วไหว หญิงสาวเผยยิ้มพลางคิดในใจว่า ในที่สุดท้องฟ้าของนางก็สดใสเหมือนคนอื่นเสียที" เจ้าหลบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหมู่ตายมานั่งเล่นตรงขอนไม้ข้างริมธารคนเดียวใบหน้างามหันกลับไปมองเสียงนั้น ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า " ก็ตรงนี้เย็นสบายนี่เพค
บอกตามตรงว่านางรู้สึกเข็ดขยาดกับความรักไม่หาย จนไม่กล้ามอบใจให้ผู้ใดอีก ทว่าความรู้สึกที่นางมีต่อเขาในตอนนี้มันเรียกว่าอะไรกัน จะบอกว่ารู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือก็ไม่ใช่ หรือจะบอกว่าเป็นความรักก็ไม่ใช่อีกนางไม่รู้เลยว่าความรู้สึกที่ตนมีอยู่นั้นมันคืออะไร" หม่อมฉันยังไม่พร้อมเพคะ "ลู่หยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ " ข้าคงกดดันเจ้าเกินไปสินะ แต่ช่างเถิด พวกเรายังมีเวลาอีกมาก หากถึงตอนนั้นแล้วเจ้ายังปฏิเสธข้า ข้าก็ไม่รบเร้าเจ้าอีก "ลู่หยางฝืนยิ้ม เพื่อทำให้หญิงสาวสบายใจ เขาไม่อยากทำให้นางอารมณ์มัวหมองเพียงเพราะคำขอของเขาเพียงคำเดียวกลางดึกคืนนั้น ลู่หยางพาทหารหลายสิบนายไปจับกุมตัวอู๋ซานกับภรรยา อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจมากเมื่อรู้ว่าภรรยาสั่งสังหารมารดาของตน อู๋ซานไม่อยากจะเชื่อว่าสตรีที่มีภาพลักษณ์เรียบร้อย ดูไม่มีพิษมีภัยเช่นฮุ่ยเอ๋อร์จะกล้าทำเรื่องเช่นนี้" เจ้าทำเช่นนั้นกับท่านแม่ของข้าได้อย่างไร " เขาตำหนิภรรยาเสียงดังลั่นขณะถูกจับกุมตัวฮุ่ยเอ๋อร์สะดุ้งด้วยตกใจ ใบหน้าอาบนองไปด้วยหยาดน้ำตา " ท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ
แม้เซี่ยหรงเจี๋ยจะถูกประหารไปแล้ว ทว่าการสืบสวนเรื่องฉ้อราษฎร์บังหลวงยังไม่จบลง ราวกับเหตุการณ์ครั้งนี้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงระบบครั้งใหญ่ มีขุนนางหลายคนต้องโทษ บางคนถูกประหาร บางคนถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองหินอันห่างไกล" จะทำเช่นไรดี " อู๋ซานเดินวนไปวนมา ท่าทางดูกลัดกลุ้มใจไม่น้อยสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้เพราะเขื่อนที่เขารับผิดชอบมีการโก่งราคาค่าวัสดุก่อสร้าง โดยที่เขารับสินบนเหล่านั้นมา ทั้งยังแสร้งทำเป็นไม่เห็น ยามเห็นพวกคนงานใช้วัสดุไม่ได้คุณภาพตามแบบแผนที่วางไว้เพราะเขาเคยยากจนมาก่อน จึงเกิดความโลภยามเห็นหีบใส่เงินมากมายมาวางไว้ตรงหน้า ไม่ทันยั้งคิดว่าอาจเดือดร้อนเพราะมันก็เป็นได้" ท่านพี่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ " ภรรยาของอู๋ซานเดินเข้ามาในห้องทำงานของสามี เพื่อนำของว่างและน้ำชามาเติมให้เขา" ฮุ่ยเอ๋อร์ " ครั้นเห็นภรรยาท้องแก่เดินข้ามธรณีประตูเดินเข้ามา ชายหนุ่มก็รีบเข้าไปประคองอีกฝ่ายทันที " เหตุใดเจ้าไม่ปล่อยให้พวกคนรับใช้ทำเล่า จะเดินถือของหนักเช่นนี้มาเองทำไม "หญิงสาวฉีกยิ้มสดใส " ไม่เจ้าค่ะ ข้าอยากมาดูแลท่านเองเสีย
" แต่นั้นลูกข้านะ " น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างโกรธจัด" เขาก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน " หมู่ตานเถียงกลับ" ถ้าเจ้าไม่ยอม เช่นนั้นข้าป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเจ้าสวมรอยมาเป็นนาง " เขาข่มขู่หมู่ตานไม่ทันได้ตอบโต้กลับไป จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาว่า " เสี่ยวหยวน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ "ทั้งสองคนหันหน้าไปมองผู้มาใหม่ คนที่ดูตกตะลึงเห็นจะเป็นชายผู้นั้น ส่วนหมู่ตานมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าคุ้นชินกับการเจอลู่หยางไปแล้ว" พี่รอง ท่านรู้จักนางงั้นหรือ " ลู่หยวนถามผู้เป็นพี่ชายลู่หยางพยักหน้า " นางเป็นของข้าเอง "" คนของท่าน " ลู่หยวนรู้สึกหนักอึ้งในใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าสตรีสองหน้าผู้นี้เป็นว่าที่พี่สะใภ้ของตน " แต่นางสวมรอยเป็นคนอื่นนะ ท่าน...."" เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว " ลู่หยางพูดแทรกขึ้น" หมายความว่าท่านร่วมมือกับนางงั้นหรือ "" ก็ไม่เชิงหรอก ข้าแค่มีหน้าที่เก็บกวาดให้นางก็เท่านั้น " ลู่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม ยามเผลอสบตากับสตรีที่ยืนเงียบอยู่" เช่นนั้นลูกของข้า " ลู่หยวนก้มหน้าอย่างคิดไม่ต







