ตอนที่ 2-1 : ภัยซ่อนเร้น

ตอนที่ 2-1 : ภัยซ่อนเร้น

เวลาผ่านไป 1 เดือน

ในห้องทำงานประธานบริษัทบุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ พิมมาลาและพิกุลต่างตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างขมักเขม้นจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ จางลง

“เฮ้ออออออ… เหนื่อยจังเลย”

พิมมาลาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลา 18.00 น.

พิกุลเดินมาพร้อมถ้วยชา

“คาโมมายล์ค่ะคุณพิม”

“แก้ความเหนื่อยล้าได้ดีนะคะ”

พิกุลวางแก้วชาร้อนข้างพิมมาลา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ผสมกับควันที่ลอยจาง ๆ ทำให้เธอละสายตาจากงานทันที

พิมมาลารับชามาสูดกลิ่นอย่างสบายใจ

“ขอบคุณค่ะพิกุล… หอมชื่นใจจริง ๆ”

พิกุล ผู้เป็นเลขานุการและเพื่อนสนิท ผู้อยู่เคียงข้างพิมมาลามาหลายปี

หากเปรียบการบริหารบริษัทเป็นกองทัพ พิมมาลาคือแม่ทัพผู้ยืนอยู่แนวหน้า คอยนำพาองค์กร ฝ่าฟันอุปสรรค และตัดสินใจในทุกสถานการณ์

ส่วนพิกุลคือเสนาธิการผู้วางแผน คอยจัดการรายละเอียด สนับสนุนทุกภารกิจ และเป็นกำลังสำคัญที่ทำให้แม่ทัพสามารถเดินหน้าได้อย่างเต็มที่

ทั้งสองเปรียบเสมือนเหรียญคนละด้านที่ไม่อาจแยกจากกัน คนหนึ่งนำทัพเดินหน้า อีกคนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง จนทำให้บริษัทบุปผาเติบโตและก้าวมาถึงจุดนี้ได้

“คุณพิมเลิกงานได้แล้วนะคะ” พิกุลพูดพลางเก็บเอกสารบนโต๊ะให้เข้าที่ “งานที่เหลือเดี๋ยวพิกุลจัดการต่อเองค่ะ”

“ขอบคุณนะพิกุล” พิมมาลายิ้มกว้าง

“พิมขอทำเองอีกนิดนึงค่ะ”

พิกุลมองไปทางเจ้านายสาวแล้วยิ้มมุมปากเล็ก ๆ เธอรู้ดีว่านายของเธอกำลังมีไฟในการทำงาน การจะให้เธอยอมวางงานคงเป็นเรื่องยาก พิกุลจึงไม่พูดอะไรต่อ เพียงดันแว่นเล็กน้อย แล้วหยิบชาอู่หลงขึ้นมาจิบ

ผ่านไปครู่หนึ่งนายสาวเงยหน้ามองพิกุล

“พิกุล…”

“ค่ะ…คุณพิม”

“ช่วงนี้รู้สึกว่าสองพ่อลูกนั้นเงียบไปเลยนะ”

พิกุลหยุดคิดครู่หนึ่ง

“นั่นสินะคะ” พิกุลตอบเสียงเรียบ

“ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่สองคนนั้นเงียบไป”

หญิงสาวเงยหน้าจากเอกสาร

“ก่อนหน้านี้โทรหาเราแทบทุกวัน แต่หลังจากวันประชุม”

พิกุลเว้นช่วงเล็กน้อย

“ก็เงียบไปเลยค่ะ”

“นั่นสินะไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่” พิมมาลายกชาขึ้นมาจิบ

พิกุลถอนหายใจเบา ๆ

“คุณพิมระวังตัวไว้บ้างก็ดีนะคะ” พิกุลดันแว่นเล็กน้อย

“พิกุลรู้สึกว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรอยู่”

พิมมาลาหัวเราะเบา ๆ

“เอาน่า อย่างน้อยก็เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน”

“เขาคงไม่ทำอะไรพิมหรอก”

พิกุลนิ่งไปครู่หนึ่ง

พิกุลรู้จักสองพ่อลูกดี โดยเฉพาะมาวิน เพราะทั้งสามเคยเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันมาก่อน มาวินเคยจีบพิมมาลาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง เหตุผลง่าย ๆ คือพิมมาลาไม่ได้ชอบมาวิน และพิกุลก็คอยกันเขาให้ห่างจากพิมเสมอมา

พิกุลพยักหน้า

“ค่ะ… คุณพิม พิกุลคงคิดมากไปเอง”

สองสาวยิ้มให้กันก่อนจะกลับมาจัดงานกับงานของตัวเองต่อ

20.30 น.

“เสร็จแล้วววววว” พิมมาลาเหยียดแขนขาบิดขี้เกียจอย่างสุดแรง

“เหนื่อยไหมคะคุณพิม”

“คุณพิกุลคะ” พิมมาลาทำเสียงเข้ม

“งานเสร็จแล้วค่ะ หมดเวลาเป็นเจ้านายลูกน้องแล้วนะคะ” เธอพูดพร้อม ยืนขึ้นเท้าเอว ตีหน้าดุ

พิกุลยิ้มและหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นั่นสินะ พิกุลทำงานเพลินไปนิดนึง”

“ว่าแต่พิมจะกลับหรือยังล่ะ”

พิมมาลายิ้มกว้าง

“กลับสิ พิมหิวจะแย่แล้ว” พิมมาลาพูดพร้อมยื่นกุญแจรถให้กับพิกุล

——-

รถยุโรปหรูสีบรอนซ์เงินวิ่งไปตามถนนย่านชานเมืองอย่างเงียบเชียบ

สองข้างทางมีแต่ทุ่งนามืดสนิท มีเพียงแสงไฟริมถนนที่ส่องสว่างเป็นช่วง ๆ แม้ข้างทางจะเปล่าเปลี่ยว แต่เป็นเส้นทางที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เพื่อความสะดวกในการทำงานพิมมาลาและพิกุลได้ตัดสินใจอยู่บ้านเดียวกัน ซึ่งบ้านของพิมมาลากว้างขวางพอสำหรับทั้งคู่ พิกุลจึงย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ด้วย ส่วนบ้านของตัวเองนั้นจะกลับไปดูแลเป็นครั้งคราว

บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีแค่เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ ดังอย่างเป็นจังหวะ

พิมมาลาทอดสายตาไปยังนอกหน้าต่างก่อนที่จะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“พิกุล”

พิกุลชายตามองผ่านกระจกมองหลัง มือจับพวงมาลัยนิ่ง แล้วตอบอย่างแผ่วเบา

“ค่ะ… พิมมีอะไรเหรอ”

น้ำเสียงพิมมาลานุ่มลงกว่าปกติ

“ขอบคุณนะ… ที่คอยช่วยเหลือพิมมาตลอด”

“พิมคงมาไม่ถึงจุดนี้ ถ้าไม่มีพิกุล”

พิกุลขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนหัวเราะในลำคอ

“วันนี้มาแปลกนะพิม… เกิดอะไรขึ้นล่ะ?”

เจ้านายสาวยิ้มบาง

“ไม่รู้สิ อยู่ดี ๆ วันนี้พิมก็รู้สึกขอบคุณพิกุล”

พิมมาลามองไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดอีกครั้ง

“ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งพิมไปไหนนะ”

พิกุลยิ้มบาง

“เราเป็นเพื่อนกันนะ… เพื่อนต้องดูแลกันเป็นเรื่องธรรมดานี่นา”

เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

“อีกอย่างพิมให้เงินเดือนพิกุลเยอะด้วยไง พิกุลเลยดูแลพิมเป็นพิเศษ”

“ถ้าดูแลไม่ดีเดี๋ยวโดนหักเงินขึ้นมาพิกุลจะลำบาก” พิกุลยิ้มแหย่พิมมาลา

“บ้า” เสียงตอบสั้น ๆ ของเจ้านายสาวแต่คนพูดกลับหน้าแดงยิ้มไม่หุบ

แล้วทั้งสองก็หัวเราะพร้อมกัน

พิมมาลายิ้มกว้าง แล้วขยับมาพิงกระจกข้างหลับตาลงช้า ๆ

สีหน้าผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยเห็นในเวลาทำงาน ราวกับว่าตอนที่อยู่กับพิกุลเท่านั้นที่เธอยอมปล่อยตัวเองให้พักได้อย่างแท้จริง

สิ่งที่พิมมาลาพูดล้วนออกมาจากใจ ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ผ่านทั้งเรื่องสุขและทุกข์มาด้วยกัน การที่บริษัทบุปผาเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะพิกุลคอยสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลังเสมอ

พิกุลจึงไม่ได้เป็นเพียงเลขานุการ แต่เป็นเพื่อนที่คอยประคองพิมมาลามาตลอดหลายปี

พิกุลเหลือบมองคนที่กำลังหลับตาพักอยู่ข้าง ๆ ก่อนหันกลับไปมองถนน

รถยังคงแล่นไปตามถนนอย่างราบเรียบ

—----