LOGINShare
ตอนที่ 3-3 : พิมมาลา อุบลสารภี
publish date:
2026-09-09 23:09:32ตอนที่ 3-3 : พิมมาลา อุบลสารภี
จากนั้นไม่นานพิมมาลาได้ทำตามความฝันสำเร็จ เธอได้เปิดบริษัท บุปผาแฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ได้สำเร็จ โดยเริ่มต้นมีพนักงานเก้าคน
หลังพิธีเปิดบริษัทพิกุลได้มาหาพิมมาลาเพื่อแสดงความยินดี พิกุลยื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้เจ้าของบริษัทคนใหม่
“ยินดีด้วยนะพิม”พิมมาลารับช่อดอกไม้ด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะ แล้วก็ขอบคุณที่มาร่วมพิธีเปิดบริษัทนะ”
พิกุลยิ้มอย่างอ่อนโยน “พิมเปิดบริษัททั้งที พิกุลจะไม่มาได้ยังไงกันล่ะ”
พิมมาลายิ้มหน้าบาน ก่อนที่จะชวนพิกุลไปชมส่วนต่าง ๆ ของบริษัทด้วยความภาคภูมิใจ
ทั้งสองคนเดินชมแผนกต่าง ๆ เช่น ฝ่ายออกแบบ ฝ่ายตัดเย็บ ฝ่ายประสานงานลูกค้าเป็นต้น จนมาหยุดที่หน้าห้องประธานบริษัท
“นี่ไงห้องทำงานของพิม”
น้ำเสียงของพิมมาลาเต็มไปด้วยความภูมิใจจนพิกุลสัมผัสได้ และเธอก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนจากใจจริง
พิมมาลาค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป
ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายเน้นบรรยากาศโปร่งสบาย ไม่อึดอัด ภายในห้องมีมุมกาแฟ ตู้เก็บเอกสาร โต๊ะทำงานประธานบริษัท และโต๊ะทำงานของเลขานุการ
พิมมาลาหันมามองพิกุลยิ้มกว้าง “เป็นไงห้องสวยดีไหม”
พิกุลกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนพยักหน้า “สวยดีนะ ห้องโปร่ง การจัดวางลงตัวดี ดูแล้วทำงานสบาย”
พิมมาลายิ้มมุมปาก เธอเดินไปลากเก้าอี้ทำงานชั้นดีตรงโต๊ะเลขานุการออกมา “นั่งก่อนนะพิกุล”
พิกุลหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตามคำชวน “ขอบคุณค่ะพิม” “อุ๊ย…เก้าอี้นั่งสบายจัง” พิกุลเอ่ยปากชื่นชมทันทีที่นั่งบนเก้าอี้
“พิกุลชอบเหรอ” พิมยักไหล่ถาม“ชอบนะ เบาะนิ่มดี ดีไซน์ก็สวย อยากได้ไว้สักตัวบ้างจัง”
พิมมาลายิ้มอย่างเจ้าเลห์ ก่อนเดินมายืนตรงหน้า สูดลมหายใจยาวลึก ราวกับว่ากำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี“งั้น…”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “พิกุลมานั่งทำงานที่นี่เลยสิ”
พิกุลตกตะลึงกับคำพูดของพิมมาลา “หมายความว่ายังไงนะพิม”
ยังไม่ทันได้คำตอบ พิมมาลาค่อย ๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ก่อนจะยื่นมือทั้งสองออกไปประคองมือของพิกุลไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับอัศวินผู้กำลังยื่นคำสัตย์ต่อแม่หญิงผู้สูงศักดิ์
พิกุลหน้าแดงลามจนถึงใบหู “พะ..พิม… ทำอะไรน่ะ”
พิมมาลาเห็นจังหวะดีจึงรีบรุกต่อ
“ด้วยเกียรติแห่งอัศวินข้าพเจ้า นางสาวพิมมาลา อุบลสารภี ขอความเมตตาให้แม่หญิงพิกุล ศรีอาภรณ์ ได้โปรดมาทำงานกับข้าพเจ้า ในตำแหน่งเลขานุการประธานบริษัท บุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ด้วยเถิด”
กล่าวจบอัศวินพิมมาลาก้มลงจุมพิตที่หลังมือแม่หญิงพิกุลหนึ่งครั้งอย่างอ่อนโยน พร้อมเงยหน้ายิ้มกว้าง “หากแม่หญิงพิกุลไม่ตอบรับ ข้าพเจ้าขอสาบานว่าจะตามตื้อต่อไป จนกว่าแม่หญิงจะยอมรับตำแหน่งนี้”
พิกุลหน้าแดงบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย ก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบา “พิมคนบ้า… เล่นอะไรนี่…”
พิกุลหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ยังหน้าแดงอยู่“ชวนดี ๆ ก็ได้นี่นา” “เล่นซะใหญ่โตเชียว”
พิมมาลายิ้มกว้าง โน้มหน้าเข้าหาพิกุลอย่างมีความหวัง “งั้น…หมายความว่า…”
พิกุลยังเขินอาย เธอเม้มริมฝีปากก่อนยิ้มบาง ๆ “อื้ม…” “ขอดี ๆ ก็ยอมแล้ว” “ทำพิกุลเขินไปหมด”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ พิมมาลากระโดดลุกขึ้นกอดพิกุลด้วยความดีใจ “ขอบคุณนะพิกุล… พิมกลัวพิกุลจะไม่ยอมรับเสียอีก”
พิกุลหัวเราะเบา ๆ โอบกอดพิมตอบ ทั้งที่อยู่ในท่านั่งบนเก้าอี้“พิกุลต่างหากที่ลุ้นอยู่…” “ว่าพิมจะมาชวนพิกุลไหม” “พิกุลลาออกจากบริษัทเก่ารอพิมแล้วล่ะ”
พิมมาลาตาเบิกกว้าง “งั้นหมายความว่า…”
พิกุลยิ้มมุมปาก หัวเราะเบา ๆ “ใช่ค่ะ… นางสาวพิกุล ศรีอาภรณ์ พร้อมทำงานตั้งแต่วันนี้ วินาทีนี้เลยค่ะ”
พิมมาลาตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ขอบคุณนะพิกุล” “พิมดีใจมากเลย ดีใจที่สุดในโลกเลย” “แค่พิกุลอยู่ข้างพิม พิมก็อุ่นใจมากเลยล่ะ”
ทั้งสองคนค่อย ๆ คลายอ้อมกอดพิกุลยืนขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจังปนขี้เล่น “แต่พิกุลขอเพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่งนะคะ”
พิมมาลาเอียงคอทำหน้างง “ตำแหน่งอะไรอะ”
พิกุลดันแว่นเล็กน้อยพร้อมยิ้มกว้าง “ขอตำแหน่งเลขานุการ ควบกับตำแหน่งแม่นมประธานบริษัทค่ะ” “อนุมัติไหมคะ… ท่านอัศวิน”
พิมมาลายิ้มกว้างจับมือพิกุล “จัดไปค่ะ ตำแหน่งเลขาควบตำแหน่งแม่นม พิมมาลาอนุมัติเจ้าค่ะ”
จากนั้นเจ้านายสาวและเลขาสาวก็คุยกันอีกนานด้วยรอยยิ้ม มิตรภาพ และความดีใจที่ไม่อาจบรรยายได้ว่ามากมายขนาดไหน
—---
จากวันนั้นด้วยฝีมือการบริหารงานของพิมมาลาและการสนับสนุนของพิกุลทำให้ บริษัท บุปผาแฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ เจริญเติบโตจากพนักงานเก้าคนในวันนั้น กลายเป็นพนักงานนับร้อยคนในวันนี้
หญิงสาวสองคนยืนอยู่หน้าบริษัท ทั้งสองคนยิ้มให้กันด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ “ช่างยาวนานจริง ๆ นะ” พิมพูดยักไหล่ยิ้มให้พิกุล
พิกุลขยับแว่นเบา ๆ “นั่นสินะเหนื่อยแทบขาดใจ”
พิกุลมองพิมมาลาด้วยสายตาอ่อนโยน“พิกุลสัญญา…” “พิกุลจะปกป้องบริษัทที่เราร่วมกันสร้างมา”
เธอหยุดเล็กน้อย“และสัญญาว่าจะดูแลพิมอย่างดีในฐานะแม่นมค่ะ”
พิมมาลายิ้มกว้าง “อื้ม…” “พิกุลสัญญาแล้วนะ”
พิกุลยิ้มตอบ “แน่นอน พิกุลสัญญา”“พิกุลสัญญาว่าจะดูแลปกป้องพิมและบริษัทบุปผาตลอดไป”
ปัจจุบัน
ปัง!
พิกุลดันแว่นขึ้นช้า ๆ เธอมองไปยังผิวหนังของพิมมาลาที่เบาะหลัง ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
"ไปกันเถอะค่ะ... คุณพิมมาลา"
รถยุโรปสีบรอนซ์เงิน ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากไหล่ทาง ก่อนกลืนหายไปกับความมืดยามค่ำคืน
Latest chapter
สวมร่าง แปรจิต คุยกันท้ายเล่ม
คุยกันท้ายเล่ม ก่อนอื่นขอขอบคุณผู่อ่านทุกท่านที่อ่านมาถึงตอนจบของเรื่องนี้ นิยายเรื่องนี้ผมเขียนด้วยความตั้งใจอย่างมากเพื่อให้ทุกท่านได้สนุกกับการเดินทางของพิมและพิกุล ซึ่งเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนจบ ในเรื่องสำนวนจึงอาจจะไม่นิ่งเท่าไรในจุดนี้ผู้เขียนต้องขออภัยครับ ส่วนที่อยากจะคุยจริง ๆ คอที่มาของชื่อตัวละครในเรื่อง ทุกคนมีที่มาที่ไปของชื่อ จึงอยากแชร์ในจุดนี้ให้ผู้อ่านได้ทราบจะได้เข้าใจตัวละครได้มากขึ้นครับที่มาของชื่อ ผู้อ่านคงสังเกตเห็นว่าแกนเรื่องหลักจะเกิดขึ้นใน 2 บริษัท คือ บริษัท ศิลา เทกซ์ไทล์ เอ็กซ์พอร์ต บริษัท บุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ซึ่งเป็นเรื่องราวการต่อสู้ของดอกไม้(บุปผา) และก้อนหิน(ศิลา) หรือความนุ่มนวลสู้กับความแข็งกร้าว ชื่อตัวละครฝ่ายหญิงมาจากชื่อตำรับยาสมุนไพรไทย เกสรทั้งห้า ซึ่งเป็นตำรับยาที่ประกอบด้วยดอกไม้ห้าชนิด ซึ่งประกอบด้วย มะลิ พิกุล บุนนาค สารภี เกสรบัวหลวง พิมมาลา อุบลสาภี ชื่อ พิมมาลาเป็นชื่อที่เหมาะกับบริษัทบุปผา คำว่ามาลา ในที่นี้หมายถึงพวงมาลัยดอกไม้นั่นเอง ส่วนนามสกุล อุบลสารภี จะเป็น ชื่อดอกไม้ 2 ชนิด คือ อุบล แปลว่าบัว ในที่นี้
สวมร่าง แปรจิต ตอนที่ 15-2 ฉากจบที่ 1-2 วันเบา ๆ ของเหล่าผู้มีบาดแผล
ตอนที่ 15-2 ฉากจบที่ 1-2 วันเบา ๆ ของเหล่าผู้มีบาดแผล18.00 น. “ชากุหลาบค่ะคุณพิม” พิกุลยื่นถ้วยชาอุ่น ๆ กลิ่นหอมละมุนให้พิมมาลา “ขอบคุณค่ะ” พิมรับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะยกจิบไปหนึ่งอึก จากนั้นเธอกวักมือเรียกพิกุล “พิกุล… มานี่หน่อยสิ” “อะไรเหรอพิม” พิกุลโน้มตัวเข้ามาด้วยความสงสัย “ท้าาาาดาาา ~” พิมมาลาหยิบชานมคุณภาพดีห่อใหญ่ขึ้นมายื่นให้พิกุล ดวงตาพิกุลเบิกกว้าง ก่อนจะเกิดเรื่องราววุ่นวายที่ผ่านมา เธอและพิมดื่มแต่ชาใสมาตลอด ไม่มีใครดื่มชานมเลยสักคน ในห้องนี้จึงไม่มีชานมแม้แต่ซองเดียว แต่ช่วงนี้พิกุลมีพฤติกรรมดื่มชานมอยู่บ่อยครั้ง พิมมาลาจึงจัดชานมห่อใหญ่คุณภาพดีให้กับพิกุล การได้ชานมคุณภาพดีมาจึงเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของพิกุลอย่างมาก “ขอบคุณนะพิม” พิกุลพูดเสียงเบา แต่แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง บรรยากาศเงียบไปเล็กน้อย พิกุลมองชานมในมือ ก่อนสูดหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พิม…พิกุลขอถามอะไรหน่อย” “ได้สิ” “ถ้าพิกุลไม่ใช่พิกุลคนเดิม…พิมจะยังรับพิกุลได้ไหม?” พิมมาลากะพริบตาปริบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ยังไม่ทันที่พิกุลจะได้
สวมร่าง แปรจิต ตอนที่ 15-1 ฉากจบที่ 1-2 วันเบา ๆ ของเหล่าผู้มีบาดแผล
ตอนที่ 15-1 ฉากจบที่ 1-2 วันเบา ๆ ของเหล่าผู้มีบาดแผลฉากจบที่ 1-2 เป็นเรื่องราวต่อจากตอน : การโต้กลับของเลขาสาว—----------------หลายวันผ่านไป หลังจากที่ทั้งสองคนนำปืนไปทิ้งลงทะเล ยามเช้าอันสดใส หญิงสาวคนหนึ่งตื่นขึ้นมา เช้านี้เธอตั้งใจทำภารกิจลับบางอย่าง เธอค่อย ๆ ย่องไปหน้าประตูห้องนอนของตนเองอย่างเงียบเชียบ พร้อมเอาหูแนบบานประตูเหมือนดักฟังอะไรบางอย่าง ตึก… ตึก… ตึก… “มาแล้ว… มาแล้ว” หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนเริ่มนับถอยหลัง “5.. 4.. 3..” ตึก… ตึก… ตึก… เสียงนั้นค่อย ๆ ดังขึ้น “ 2..” ตึก… เสียงนั้นหยุดลงหน้าประตู “1.. เอาล่ะ” หญิงสาวเลิกแนบหูแล้วเปิดประตูอย่างแรง ปังงงงง!! ภาพหน้าประตูคือหญิงสาวสวมแว่น ในชุดนอนสวมผ้ากันเปื้อน ทำหน้าตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ตื่นแล้วค่ะคุณแม่นมขาาาา” หญิงสาวคนนั้นตะโกนลั่นบ้าน พิกุลกะพริบตาปริบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู “แปลกนะวันนี้พิมตื่นเช้า” ที่จริงแล้วพิกุลตั้งใจมาปลุกพิมมาลาเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่เธอกลับต้องแปลกใจเมื่อสาวน้อยขี้เซาตื่นขึ้นมาเองโดยไม่ต้องปลุก แถมยังแอบมาดักรอเปิดประตูแกล้งเธอเสียอีก “แหะ.. แหะ…
สวมร่าง แปรจิต ตอนที่ 14-3 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้น
ตอนที่ 14-3 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้น18.00 น. เวลาเลิกงาน พิมกับพิกุลออกมาที่ลานจอดรถ ทันทีที่มาถึง พิมมาลาก็เห็นรถตู้คันคุ้นเคยจอดรออยู่ไม่ไกล ใบหน้าของหญิงสาวสดใสขึ้นในทันที เธอรีบเดินตรงไปหาเจ้าของรถด้วยท่าทีราวกับเด็กน้อยที่เห็นผู้ปกครองมารับหลังเลิกเรียน “มาวิน… ดีใจจังที่มาวินมารับพิม…” มาวินยิ้มก่อนยกมือลูบหัวเธอเบา ๆ “งานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม” พิมมาลาเงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงแววตาเศร้าสร้อย “พิมเหงา… พิกุลไม่กอดพิมเหมือนแต่ก่อนเลย พิกุลคุยกับพิมเหมือนคนไม่เคยสนิทกันมาก่อน” มาวินมองไปทางพิกุล หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง มาวินถอนหายใจ เขารู้ดีว่าพิมมาลายังคงผูกพันกับพิกุลมากเพียงใด ตราบใดที่พิมมาลายังคงยึดติดกับพิกุล เธอก็ไม่มีวันหันมามอบหัวใจให้เขาอย่างสมบูรณ์ และสำหรับมาวินแล้ว… พิกุลกำลังกลายเป็นสิ่งกีดขวางที่เขาต้องตัดออกไปจากชีวิตของพิมมาลาให้ได้ “พิม” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป“พิมรักผมไหม” “พิมรักมาวินที่สุดค่ะ” มาวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าอย่างนั้น พิมฟังผมให้ดี...” “จากนี้ไป
สวมร่าง แปรจิต ตอนที่ 14-2 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้น
ตอนที่ 14-2 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้นหลังจากพิกุลคุยกับพิมมาลาเสร็จแล้ว เธอก็ทำการอ่านอีเมลอย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก ตรู้ดดด… แกร๊ก เสียงปลายทางรับสาย “หมิวจัดการได้เลย… เก็บคนลูกไว้” พิกุลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งงานทั่วไป ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น “รับทราบค่ะ… ให้ใครผสานดีคะ” น้ำเสียงของหมิวฟังดูร่าเริงราวกับได้รับมอบหมายงานที่เธอรอคอยมานาน พิกุลเงียบไปครู่หนึ่ง “เป็นคนในบริษัท… เดี๋ยวส่งข้อมูลไปให้” “ให้เวลา… สามวัน” ปลายสายหัวเราะคิกคัก “รับทราบค่ะ” หมิวตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับเด็กที่กำลังวางแผนทำเรื่องสนุก จากนั้นสายถูกตัดไปทันที…สามวันต่อมา เช้าวันนั้นพิกุลมาทำงานตามปกติ บนโต๊ะทำงานมีกล่องพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าทึบสีน้ำตาลวางอยู่หนึ่งใบ บนกล่องไม่มีข้อความหรือเครื่องหมายใด ๆ แต่พิกุลรู้ดีว่ามันมาจากใคร เธอดันแว่นเล็กน้อยแล้วชายตาไปยังกล่องนั้น ก่อนที่จะเปิดอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มจางปรากฏขึ้นบนใบหน้า ในกล่องนั้นมีวัสดุสีเนื้อถูกพับไว้อย่างประณีต ลักษณะคล้ายผิวหนังมนุษย์ พ
สวมร่าง แปรจิต ตอนที่ 14-1 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้น
ตอนที่ 14-1 : ฉากจบที่ 2-2 สายใยที่ขาดสะบั้น ฉากจบที่ 2-2 เป็นเรื่องราวต่อจากตอน : จุดสิ้นสุดของคำสัญญา------------สองเดือนหลังจากมาวินแต่งงานกับพิมมาลา นับตั้งแต่วันที่แผนควบคุมพิมมาลาสำเร็จ มะลิก็ได้ย้ายออกมาอยู่บ้านหลังเดิมของพิกุล เนื่องจากบ้านของพิมมาลาได้กลายเป็นเรือนหอของเธอกับมาวินไปแล้ว เลขาสาวตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น เธออาบน้ำ แต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว ในตอนนี้เธอสามารถใช้ร่างพิกุลได้อย่างชำนาญ ยิ่งไปกว่านั้น ภายในวิญญาณยังมีพิกุลคอยอยู่เคียงข้าง คอยช่วยวิเคราะห์ วางแผน ให้คำปรึกษา ราวกับผู้ช่วยที่สมบูรณ์แบบที่พร้อมทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มะลิกินข้าวเช้าและขับรถไปทำงานตามปกติ ระหว่างทางก็มีพนักงานหลายคนเข้ามาทักทายเธออย่างเป็นมิตร และเธอก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับที่พิกุลเคยทำ ภาพที่ทุกคนเห็นยังเป็นพิกุลคนเดิม แต่ภายในนั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ทุกคนที่เดินผ่านสายตาของมะลิ ล้วนถูกประเมินคุณค่าอย่างรวดเร็ว ‘นายปรีชา บริหารงานเก่ง เหมาะสมที่จะเลื่อนขั้น’ ‘ใบเฟิร์น ต้องการชื่อเสียงและความก้าวหน้า ไว้เอาไปแทรกซึมคนในบริษัทคู่แข่ง’ ‘อารยา อายุงานมากแต่คว
You May Also Like
หัวใจรัตติกาล
[ นางอาย ]1.5K viewsสองยามเถื่อน
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ8.5K viewsคลินิกเร่าร้อน - คุณหมอและน้องสาวดาวมหาลัย
เงาดาวตก5.8K viewsห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ
พริมริน1.5K viewsคุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว
มัสยา บุรินทร์477 viewsระหว่างที่เราหายไป
Wanderer356 viewsใต้เงารักศัตรู
Bosskerr749 viewsนักสะสมความเศร้า
โลกใบกลม809 views
