บทที่ 5

05 : ทำลายค่ายกล

“นี่คือตำหนักเก่าของข้า”

วิญญาณโปร่งแสงลอยนำหน้าเหวินชิงเหยามายังตำหนักใกล้ ๆ กับตำหนักเมื่อครู่ ซึ่งมันถูกยกให้เป็นสถานที่เก็บของเก่าที่ไท่ซ่างหวงนั้นหวงแหนมาก

ตำหนักนี้ไม่มีผู้ใดเข้าไปด้านในได้ คนที่จะเข้าได้มีแค่ฮ่องเต้และนางกำนัลที่ต้องมาทำความสะอาดทุกวันเท่านั้น

“ตำหนักที่เห็นเมื่อครู่เป็นตำหนักเก่าฮ่องเต้ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก”

“แล้วท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมเจ้าคะ”

ถามวิญญาณโปร่งแสงอ้างตัวเป็นไท่ซ่างหวง ซึ่งนางไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่มองจากลักษณะท่าทาง การแต่งตัวไม่ได้เรียบง่ายเหมือนชาวบ้านสามัญ ก็มีสิทธิ์ที่วิญญาณตนนี้จะเป็นอดีตฮ่องเต้จริง ๆ

“ข้างในมีสมบัติ เจ้าอยากได้หรือไม่ ข้ายกสมบัติให้เจ้าหมดเลยนังหนู”

ไท่ซ่างหวงเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทำเอาคนฟังหูผึ่ง

สมบัติ!

ได้ยินไหมว่าไท่ซ่างหวงจะยกสมบัติให้นางทั้งหมด!

“จริงหรือเจ้าคะ!”

“ก็จริงสิ! ถึงข้าจะตายไปแล้วแต่ไม่ก็ไม่ตระบัติสัตย์หรอกนะ”

ไท่ซ่างหวงเชิดใบหน้าขึ้น ขึ้นชื่อว่าองค์จักรพรรดิ ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันก็ตระบัติสัตย์ไม่ได้ ยกเว้นจะเป็นจักรพรรดิทรราชน่ะนะ

เหมือนเจ้าหลานชายตัวดีของเขานั่นอย่างไร

นึกแล้วก็แค้น

กล้าดีอย่างไรเอาคนมากังขังวิญญาณของข้า!

“แต่ท่านดูแปลก ๆ ที่จะยกสมบัติให้ข้า ท่านต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งใดหรือเปล่าเจ้าคะ?”

เพื่อแลกกับสมบัติที่เจ้าตัวบอกว่าจะยกให้ ซึ่งไม่น่าจะมีน้อย ๆ เลย นางจึงคิดว่าอดีตฮ่องเต้ตนนี้เขาต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแอบแฝงแน่ ๆ

ดูสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นสิ

วิญญาณประเภทไหน ตายแล้วไม่ยอมทิ้งเล่ห์กล

แต่เอาเถอะ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงนางจะยอมช่วยก็ได้ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน ให้ไปทำบุญอารามไหนบอกมาเลย หรืออยากจะกินอะไรก็บอกได้ นางหาให้ได้ทุกอย่างนั่นแหละ

“แน่นอนว่าต้องมี เจ้าต้องพาข้าไปด้วย”

นั่นไง

คิดผิดเสียที่ไหน

ตาแก่เจ้าเล่ห์เอ๊ย

“แล้วข้าจะพาท่านไปได้อย่างไรเล่า ท่านพึ่งบอกว่าวิญญาณท่านถูกกักขังนี่เจ้าคะ”

“เพ้ย เจ้าก็หาวิธีช่วยข้าสิ!”

“เอ้า!”

พูดเหมือนทำง่าย

เหวินชิงเหยาเกือบจะเท้าเอววีนไท่ซ่างหวงที่ช่างกวนอวัยวะเบื้องล่างเสียเหลือเกิน การโดนสะกดวิญญาณจะเข้าช่วยสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไหมล่ะ ก็ต้องมีวิชาหน่อยสิ นางมีแต่พลังพิเศษไม่ได้มีวิชาคุณไสยแก้อาคมนะ

“สมบัติข้ามีมากมายนัก ซึ่งข้ามีห้องลับที่ไม่มีผู้ใดเข้าไปได้ ข้ายกให้เจ้าทั้งหมด เจ้าก็จะหลายเป็นคนร่ำรวยที่สุดในเมืองเหนือ แค่เจ้าช่วยข้าออกไปเจ้าก็จะได้นอนบนกองเงินกองทองแล้วนะ เจ้าไม่สนใจจริง ๆ หรือ?”

วิญญาณเอาแต่ใจชะมัด หลอกล่อเก่งด้วย ถ้าไม่ติดว่าโดนเนรเทศออกมาแถมโดนยึดทรัพย์ทั้งตระกูลละก็ นางไม่สนหรอกนะสมบัติน่ะ

“ก็ได้เจ้าค่ะก็ได้ ข้ารับปากว่าจะหาทางช่วยท่าน!”

แต่คิดไปคิดมา การหาเงินเองน่ะหายาก หากได้มรดกมาฟรี ๆ ย่อมไม่เปลืองพลังแรงกายแรงใจ

ดีกว่าหาเองเป็นไหน ๆ

ตกลง นางช่วยก็ได้!

เมื่อตกลงกันแล้วไท่ซ่างหวงก็พาเหวินชิงเหยาเข้าไปในตำหนัก อย่างที่บอกว่าเขาโดนกักขังวิญญาณ แวบไปมาได้แค่บริเวณตำหนักและสวนดอกไม้ใกล้ ๆ เท่านั้น

เหวินชิงเหยาลอบเข้ามาในตำหนักร้าง เดินไปด้านหลังตามวิญญาณโปร่งแสง ที่นั่นจะมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งดูเผิน ๆ ก็เหมือนต้นไม้ทั่วไป หากไม่ใช่ว่าเจ้าของแก่ ๆ ที่ยืนยิ้มมีเลศนัย ท่าทางภูมิอกภูมิใจ ก็คงไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่

“เคาะตรงนี้สิบเจ็ดครั้ง”

หญิงสาวลงมือเคาะตรงโคนต้นไม้ตามที่บอก ไม่นานกลไกลับก็ถูกเปิดออก ด้านในเป็นโพรงไม้เล็ก ๆ สำหรับคนเข้าไปได้หนึ่งคน

เหวินชิงเหยามองไท่ซ่างหวงอย่างเหลือเชื่อ

คนโบราณนี่เล่นเล่ห์กลเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? กลไกในโพรงต้นไม้เนี่ยนะ คิดได้ยังไงเหลือจะเชื่อ?

ถ้าเป็นโลกเก่าของนางก็มักจะซ่อนไว้ในประตูบ้าน หรือหลังชั้นหนังสืออะไรก็ว่าไป นี่ดันสร้างห้องลับไว้นอกตำหนัก แถมยังอยู่ในต้นไม้?

“เพ้ย! อย่ามัวแต่มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นนังหนู รีบเข้าไปเสีย ก่อนที่ทหารยามจะมาเจอ”

ได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวก็รีบเข้าไปไม่รอช้า ร่างเล็กคลานเข้าไปตามเสียงที่สั่งอยู่ด้านนอก มันเป็นเส้นทางเล็กแคบที่ยังแอบคิดเลยว่าคนที่เอาสมบัติเข้ามาไว้ที่นี่ช่างมีความอดทนกันมากจริง ๆ

มันแคบมากแทบหายใจไม่ออก

เหวินชิงเหยาหลบหลีกกลไกหรือกับดักกันขโมยมาอย่างง่ายดาย ถึงจะแก่แล้ว ทว่าไท่ซ่างหวงจำกลไกกับดักในนี้ได้ทุกจุด

จนกระทั่งสิบนาทีต่อมาก็มาถึงห้องสมบัติ

“ว้าวว...ท่านมีสมบัติมากมายถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ”

มาถึงห้องสมบัติเหวินชิงเหยาก็เอาไฟฉายออกมาส่อง อดจะตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นไม่ได้ ทั้งสร้อย แหวน เครื่องประดับ ผ้าแพรก็มีหลายหีบ ของโบราณจำพวกแจกันและภาพวาดก็มี

โดยเฉพาะทองคำแท่งมากมายส่องแสงวิบวับกระแทกเข้าตาอย่างจัง

แท่งเบ้อเริ่มเลย งานนี้รวยเละแน่!

“สมบัติพวกนี้เป็นเครื่องบรรณาการต่างแคว้น ข้าแอบเก็บไว้หลาย ๆ ครั้งรวมกันก็เลยมีเยอะหน่อย แล้วเจ้ายืนบื้ออยู่ทำไมเล่า รีบเก็บไปสิ ว่าแต่แหวนมิติของเจ้าจะเก็บของพวกนี้หมดหรือเปล่านังหนู”

“พอเจ้าค่ะ ข้าจะเก็บเดี๋ยวนี้”

ไม่หมดได้ยังไง มิติพิเศษนางกว้างมากนะ เก็บได้ยันตำหนักของท่านนู่นแหละมั้ง

“เก็บให้หมดนะ ไม่ต้องให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ข้านึกแค้นใจนักที่ลูกหลานข้าไม่รักดี ถ้าหลานข้าไม่ทรพีนำนักพรตกักขังวิญญาณของข้านะ สมบัติพวกนี้ข้าก็คงหาทางมอบให้เจ้านั่นอยู่หรอก หึ! เอ้ารีบเก็บเร็วเข้า”

ดูท่าทางไท่ซ่างหวงจะเคืองจักรพรรดิองค์ปัจจุบันที่เป็นหลานในไส้เหลือทน

และแล้วเหวินชิงเหยาก็ถูกวิญญาณโปร่งแสงเร่งเก็บสมบัติไปให้หมด ก่อนหน้านี้เหวินชิงเหยาบอกไท่ซ่างหวงว่านางมีแหวนมิติที่ช่วยเก็บของได้ แม้จะแปลกใจไปหน่อยที่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ มีของวิเศษที่หายากใช้

แต่ไท่ซ่างหวงก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

ขอแค่เขาได้เป็นอิสระจากวังหลวงแห่งนี้ก็พอ

เหวินชิงเหยากวาดสมบัติในห้องเรียบ ทองคำกว่าสามสิบหีบตั้งเรียงกันในมิติส่งผลให้นางแย้มรอยยิ้มกว้าง มีแรงต่อสู้กับชีวิตขึ้นมามากโขเพราะมันมากกว่าทองที่นางเก็บมาจากร้านทองชาติก่อนมากมายนัก

แต่ละแท่งล้วนมีน้ำหนักมากทีเดียว ถึงนำไปขายแค่แท่งเดียวก็คงมีเงินใช้ได้เป็นปี ไหนจะเครื่องประดับ ไข่มุกราตรีหายาก ผ้าแพรราคาแพงเหล่านี้อีก

นางขนไปทั้งหมด!

รวย รวย รวยแล้วโว้ยย!!

หลังจากเก็บสมบัติจนเกลี้ยงแล้ว หนึ่งคนหนึ่งวิญญาณก็รีบออกจากตำหนักด้วยความเร็วเพราะต้องทำเวลา

ร่างเล็กเดินรอบตำหนักเพื่อหาทางช่วยไท่ซ่างหวง

“ข้าตรวจดูแล้วเหมือนมันจะเป็นค่ายกลบางอย่าง พลังของข้าน่าจะทำลายมันได้ แต่ถ้าทำลายแล้ว คนที่สร้างค่ายกลนี้ขึ้นมาก็จะรู้ตัวว่ามีคนบุกรุกทันทีนะเจ้าคะ”

จะทำลายก็ต้องหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลกักวิญญาณเสียก่อน ซึ่งการทำลายย่อมมีข้อเสีย เพราะผู้สร้างค่ายกลต้องรู้ตัวแน่

ถึงเวลานั้นไม่รู้จะมีใครตามล่าคนทำลายค่ายกลบ้าง

ชายชรามีแววตาเกรี้ยวกราดนึกโกรธแค้นพวกที่กล้าทำเช่นนี้กับตน ไม่ว่าพวกมันจะเป็นผู้ใด ขอให้สุดท้ายโดนสวรรค์ลงโทษทั้งหมด!

“ไม่เป็นไร ทำลายทิ้งแล้วก็รีบหนีให้เร็วที่สุด เจ้าจะไปทางเหนือไม่ใช่หรือ ข้าจะไปด้วย”

“ข้าต้องไปตามหาเบาะแสของท่านพ่อก่อน ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะถูกเผาในคุกใต้ดินจนตาย ถึงท่านพ่อข้าจะไม่มีตันเถียนแล้ว แต่ใช่ว่ารองแม่ทัพอย่างท่านพ่อจะสูญสิ้นคนที่เก่งกาจและไว้ใจได้คอยช่วยเหลือ”

หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ พลางวางมือลงไปยังก้อนหินก้อนหนึ่งที่วางอยู่บนรูปปั้นมังกรเก่า ๆ หน้าตำหนัก เป็นไปได้สูงว่ามันคือจุดศูนย์รวมค่ายกล

นางไม่ได้เก่งเรื่องนี้หรอก

แต่สัมผัสด้วยเซนส์ล้วน ๆ

เหวินชิงเหยารวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือก่อนจะซัดพลังออกไป ฉับพลันพลังอันมหาศาลพุ่งเข้าไปยังก้อนหินประหลาดแล้วแตกกระจายออกทันที

ปัง

เพล้ง!

“เยส สำเร็จ!”

“ข้าเป็นอิสระแล้วนังหนู ฮะ ๆ ฮ่า ๆๆๆ”

ไท่ซ่างหวงหัวเราะดังลั่น อ้าปากกว้างเงยหน้าขึ้นฟ้าเมื่อรู้สึกว่าตนเองเป็นอิสระแล้ว เหวินชิงเหยาก็ดีใจที่สามารถช่วยชายชราให้หลุดพ้นจากการกักขังได้

ถือว่านางมีเพื่อนร่วมทางแล้วตั้งหนึ่งตนแน่ะ!