ห่า 6

ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

        ร่างเล็กเดินตามเจ้านายหนุ่มของตนมาด้วยความไม่ชอบใจ ขนาดมาติดต่องานยังแนบแม่สาวโคโยตี้มาด้วย แถมยังจิกใช้เธออย่างกับทาส ทั้ง ๆ ที่เป็นเลขาฯ ไม่ใช่คนรับใช้

        “เอาของฉันกับของอิงกี้ไว้ตรงนี้แหละ ที่เหลือ พวกฉันจัดการเอง เธอไปห้องพักเธอเถอะยัยแว่น” เอ่ยเสียงเข้ม เพราะตอนนี้เขาอยากรักแม่โคโยตี้สาวที่ห้อยสอยติดมาด้วยใจแทบขาด กลิ่นกายหล่อนช่างยั่วยวนเหลือเกิน

        “ค่ะ” เนตรนภาตอบรับเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเดินจากไปจากห้องนี้

        ถ้าขืนยังอยู่ในนี้มีหวังได้ดูหนังสดแบบในห้องทำงานที่เห็นเป็นประจำเป็นแน่ แต่จะเป็นไรไป ก็เห็นจนชินตาแล้ว ตาจะเป็นกุ้งยิงก็ไม่เป็น คงเพราะชินไปเสียแล้วมั้ง

        “ไปออกกำลังกายก่อนอาบน้ำกันดีกว่าอิงกี้”

        “ว้าย!” หล่อนร้องกรี๊ดออกมาอย่างมีจริตมารยา พร้อมกอดคอคนตัวโตที่ยกร่างหล่อนขึ้นลอยเหนือพื้น

        “ฮ่า ๆ ฉันรู้ว่าเธอต้องการฉันอิงกี้” ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าไวๆ ไปยังห้องนอนที่เปิดกว้างรอท่าอยู่ก่อนแล้ว

พอเนตรนภามาถึงห้องพักของตนที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเจ้านายหนุ่ม หล่อนก็เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง ตั้งแต่ออกจากสนามบินมาก็ไม่ได้สบายเลย ต้องคอยหิ้วถือของให้พวกคนรวยไร้จิตสำนึก

        เฮ้อ!

        “มาทำงานถึงฝรั่งเศส ก็เอายัยโคโยตี้นั่นมาด้วย ขาดกันคงจะตายสินะ ไม่ได้จิ้ม ได้เสียบโยกกันคงจะขาดใจตายสินะ” หล่อนอดแขวะห้องตรงข้ามไม่ได้

        เนตรนภาบ่นพึมพำให้เจ้านายหนุ่มไปหลายตลบ จนเผลอหลับทั้ง ๆ ที่ยังใส่แว่นอยู่ หลับไปนานเท่าไรไม่รู้ จนต้องสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเมื่อมีคนมาเคาะประตูห้องนอนของเธอ

        ร่างเล็กงัวเงียตื่นไม่เต็มตา สติไม่สมบูรณ์เท่าไร เดินโซเซไปยังประตูห้อง พอถึงหน้าประตูห้อง สาวเจ้าก็กะพริบตาไล่ความง่วง จัดเสื้อผ้าทันทีเมื่อตื่นเต็มตา สติมาครบแล้วก็จัดแต่งผมที่ยุ่งเหยิงของตนให้เข้าทรง

        เธอเดินไปส่องตาแมวหน้าประตู เพื่อดูว่าใครกันที่มารบกวนตนเวลานี้ได้ พอส่องแล้วเห็นหน้าบึ้งตึงของเจ้านายที่รักยิ่ง เธอก็ต้องรีบผลักเปิดประตูทันที

        “ทำอะไรอยู่ยัยแว่น ชักช้า!” พูดพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาในห้อง โดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันได้อนุญาต

        “นะ นอนค่ะ...” เนตรนภาปิดประตูห้อง รีบเดินตามนายหนุ่มไปที่โซฟารับแขกกลางห้องพัก แล้วหล่อนเพิ่งสังเกตว่าเขาถือถุงอะไรมาก็ตอนเขายื่นส่งให้เธอนั่นแหละ

        “ฉันซื้อขนมมาฝาก เห็นเงียบไป ฉันเลยเป็นห่วง” เหรียญชัยไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอพูดความรู้สึกห่วงใยลึก ๆ ของหัวใจตนออกมา

        แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าความห่วงใยที่มีต่อหล่อนมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ตอนไหน ยังไง หรือว่ามันจะแอบซุกซ่อนอยู่ในอกของเขามานานแล้วกันแน่

        “ขะ ขอบคุณค่ะ”

        เนตรนภาเอ่ยเสียงสั่นกับประโยคที่นายหนุ่มเปล่งออกมา พร้อมกับรับถุงขนมมาไว้ในมือ แล้วเอาวางไว้ตรงหน้าตน

เธอจึงถามเจ้านายหนุ่มด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าเขามาหาเธอทำไมกัน แล้วคู่ขาของเขาไปไหนกัน ทำไมไม่ตามมาด้วย ปกติตัวติดกันราวกับปาท่องโก๋ แต่ทำไมตอนนี้ถึงมาคนเดียวได้เล่า

        “คุณเหรียญชัยมีธุระอะไรกับดิฉันคะ แล้วเธอคนนั้น...?”

        “มาบลีฟงานก่อนจะไปคุยกับ มิสเตอร์หว่อง ส่วนอิงกี้ก็เพลียหลับอยู่ที่ห้อง”

        ชายหนุ่มพูดแทรกประโยคของคนตัวเล็ก ก่อนที่เธอจะเอ่ยจบความ

        “งั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันขอตัวไปเอาเอกสารในห้องนอนแป๊บนึงค่ะ” ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นสาวเท้าเดินไปยังห้องนอนของตน