ห่า 9

หลังจากติดต่องานเสร็จแล้ว มิสเตอร์หว่องก็เอ่ยขึ้นอย่างเปิดเผย เขาอายุ 37 ปี ยังโสดไร้พันธะ และก็ถูกตาต้องใจแม่เลขาฯ สาวของคู่ค้าของตัวเองตั้งแต่เธอโผล่พ้นหน้าประตูเข้ามาแล้ว

        “มาดมัวแซล ทานเยอะ ๆ นะครับ”

มิสเตอร์หว่องมองเจ้าหล่อนด้วยสายตากรุ้มกริ่มพร้อมกับตักอาหารให้เธออย่างเปิดเผย

        “แมร์ซี” หล่อนยิ้มเหนียมอายก้มหน้าบิดกายไปมา ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยถูกเพศตรงข้ามปฏิบัติด้วยแบบนี้มาก่อนเลย

        “อะแฮ่ม!”

        เหรียญชัยรู้สึกไม่ชอบ มิสเตอร์หว่องขึ้นมาทันที และยิ่งฉุนไม่พอใจเมื่อแม่เลขาฯ สาวดูเหมือนจะชอบการเอาใจใส่ และเขินอายไปกับการกระทำของคู่ค้าทางธุรกิจของตน แต่เขาก็ต้องกักเก็บความไม่พอใจนี้ไว้ให้อยู่ภายใต้ใบหน้าที่แสร้งยิ้มออกมาของตน

        “พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบกลับเมืองไทยเร่งด่วน เพราะยังมีงานค้างคารออยู่เยอะ ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ”

        แม้จะรู้ว่าตัวเองเสียมารยาทแต่ก็ต้องทำ เพราะเขาไม่อยากเสียเลขาฯ เก่ง ๆ แบบเนตรนภาให้ฝ่ายตรงข้าม

        มิสเตอร์หว่องยิ้มอย่างรู้เท่าทัน อาการท่าทางของเหรียญชัยในตอนนี้ แสดงออกชัดเจนว่าคู่ค้าธุรกิจคนนี้ กำลังหึงหวงเลขาฯ สาวกับตนอยู่แน่แท้ แต่ก็ต้องแสร้งยิ้มแล้วตอบกลับ

        “ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ” เอ่ยจบพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปส่งทั้งสองที่หน้าประตู

        “มาดมัวแซล แล้วเจอกันที่เมืองไทยนะครับ”

        มิสเตอร์หว่องเอ่ยบอกลาเนตรนภา ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินพ้นประตูห้องอาหาร

        “ยินดีค่ะ มิสเตอร์หว่อง” หล่อนยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินตามหลังเจ้านายที่เดินล่วงหน้าไปก่อนแบบไม่รอเธอ

ทันทีที่กลับมาถึงห้องพัก เหรียญชัยก็ไม่ได้คิดจะกลับห้องพักของเขาเอง แต่มาหยุดยืนอยู่หลังเลขาฯ สาวที่กำลังเปิดประตูห้องพักของเธอ พอหล่อนเปิดออกก็รีบแทรกตัวเข้าไปอย่างคนไร้มารยาท ทำราวกับห้องนี้เป็นห้องของตัวเองก็มิปาน ตอนนี้ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังแสดงตัวหึงหวงอีกฝ่ายทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน

        “คุณเหรียญชัย ทำไมคุณไม่กลับห้องไปหาคุณอิงกี้คะ” หล่อนปิดประตูพร้อมกับเดินตามนายหนุ่มไปนั่งโซฟากลางห้องพัก

        “นั่นสินะ ทำไมฉันต้องมาที่นี่ด้วย” เอ่ยน้ำเสียงเรียบเอนหลังพิงโซฟาตัวนุ่มด้วยท่าทางสบาย

“แล้วที่คุณบอกว่าจะกลับเมืองไทย คุณจะกลับวันนี้เลยไหมคะ ดิฉันจะได้เปลี่ยนไฟลต์บินให้ใหม่ค่ะ” หล่อนถามเขาอย่างไม่ชอบใจ อยู่ ๆ ก็มาทำตัวเป็นเด็ก ทำอะไรไม่มีแบบแผนล่วงหน้า หล่อนไม่ชอบเอาเสียเลยที่เขามักทำอะไรตามใจไม่ปรึกษาเลขาฯ หน้าห้องอย่างเธอ

        “ก็รีบจัดการสิ แล้วไปเก็บข้าวของที่ห้องให้ฉันด้วย แล้วอย่าลืมบอกอิงกี้ด้วยล่ะ ว่าเราจะกลับเมืองไทยกันตอนนี้ และเดี๋ยวนี้ด้วย!” เขาสั่งอย่างเผด็จการ แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อเอาน้ำเย็น ๆ มาดับความร้อนในอกของตน

        ชายหนุ่มไม่รู้เลย ทำไมตัวเองต้องเป็นแบบนี้ มันเพราะอะไรกันแน่ ก็แค่คู่ค้าธุรกิจสนใจเนตรนภาเท่านั้นเอง แล้วทำไมเขาต้องไม่พอใจด้วยล่ะ

        “ค่ะ ดิฉันจะรีบจัดการให้ทันที” เอ่ยรับคำสั่ง แล้วหล่อนก็รีบติดต่อเปลี่ยนไฟลต์บินให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปยังห้องตรงข้ามของเจ้านาย และก่อนเดินไปก็ไม่ลืมไปขอคีย์การ์ดห้องของเขามาเปิดเข้าไป

        เมื่อเข้ามาในห้องพักของเจ้านาย หล่อนก็รีบไปเก็บข้าวของของเขา พร้อมกับสั่งให้โคโยตี้สาวเก็บข้าวของด้วย

        พอทำตามที่สั่งเสร็จเรียบร้อยก็กลับมายังห้องของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของบ้าง

        แต่พอเดินกลับเข้ามาในห้องนอน หล่อนก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นในมือของนายหนุ่มมียกทรงตัวโปรดของตนติดอยู่ในมือ

        “คุณทำอะไรคะ” หล่อนเดินเข้ามาพร้อมกับดึงรั้งยกทรงของตนมาซ่อนไว้ด้านหลังอย่างอาย ๆ

        “ก็ไม่มีอะไร ใหญ่เหมือนกันนะเรา” เอ่ยพลางจ้องมองทรวงอกที่ดันซุกซ่อนอยู่ในเสื้อของหล่อนด้วยสายตาแพรวพราว หล่อนมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง