เตรียมกลับไปหาเมีย

ทางด้านโอมในวันต่อมา ที่กลับไปหาผู้หญิงต่างหมู่บ้าน ลูกสาวของกำนันแป๊ะ เขาเดินทางกลับมาโดยที่ไม่ได้บอกใครเลย แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อเดินทางมาถึง ในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาเดินเข้าไปในบ้านของกำนันแป๊ะเงียบ ๆ โดยที่ไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่กลับได้ยินบางสิ่งบางอย่าง

"เอ็งแน่ใจนะอีสาว ว่าไอ้โอมันจะไม่รู้ว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกของมัน" กำนันแป๊ะหันมาพูดกับลูกสาวที่กำลังนั่งยิ้มอย่างภูมิอกภูมิใจว่าหาพ่อของลูกได้แล้ว

"มันไม่รู้หรอกพ่อ พี่โอมอ่ะโง่จะตาย สาวพูดนิดเดียวเขาก็เชื่อสาวทุกอย่างแล้ว" สาวหันกลับไปตอบกำนันแป๊ะผู้เป็นพ่อ

"เออดี กูจะได้ไม่ต้องไปอับอายขายขี้หน้าเขา ว่าลูกกูมั่วผู้ชายจนท้องไม่มีพ่อ ส่วนไอ้คนที่เป็นพ่อก็ดันเสือกไม่รับ กูไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วตอนนี้" กำนันแป๊ะส่ายหน้าให้กับลูกสาวคนนี้เหลือเกิน

"โถพ่อ มันก็เรื่องของวัยรุ่นนั่นแหละ พ่อจะคิดมากทำไม สาวก็หาพ่อของลูกให้ได้แล้วนี่ไง" สาวหันไปตอบผู้เป็นพ่อ

ส่วนโอมที่ยืนฟังอยู่ก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่า ผู้หญิงที่เขามาคบเป็นพัก ๆ ไปมาหาสู่กัน คิดว่าจะรักและซื่อสัตย์กับเขาเพียงคนเดียว เขาจึงยอมทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งเมียที่แสนดีอย่างแพร

เพื่อจะมารับผิดชอบลูกในท้องของสาว ลูกสาวกำนันแป๊ะ แต่ก็เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางหน้าผาก ราวกับเวรกรรมทำงานติดจรวด โอมจึงเดินเข้าไปแล้วโวยวายดังลั่น

"นี่มันอะไรกันอีสาว! กำนันแป๊ะ! พวกแกหลอกฉัน ให้รับเป็นพ่อของลูกใครก็ไม่รู้เนี่ยนะ! พวกแกนี่มันชั่วจริง ๆ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย!" ไอ้โอมที่มาถึงก็ตวาดปาข้าวของจนข้าวของในบ้านของกำนันแป๊ะกระจัดกระจาย

"อ้าวเฮ้ย! มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้โอม!" กำนันแป๊ะตกใจไม่ใช่น้อย หน้าถอดสี ไม่คิดว่าไอ้โอมจะมาเร็วกว่ากำหนดการ แถมยังได้ยินสิ่งที่เขาและลูกสาวคุยกันอีก

อีสาวที่เห็นว่าโอมได้ยินทุกอย่างก็รีบเข้าไปจับแขนของโอม ปลอบประโลมอย่างใจเย็นแล้วพูดขึ้นว่า "พี่โอมใจเย็น ๆ นะจ๊ะ พี่โอมกำลังเข้าใจผิด มันไม่ใช่อย่างที่พี่โอมคิดนะจ๊ะ" สาวพยายามอธิบายให้โอมฟัง

"เข้าใจผิดอะไร! กูได้ยินเต็มสองรูหูว่ามึงสองคนพ่อลูกจะหลอกให้กูเป็นพ่อของลูกกับไอ้เด็กในท้องที่ไม่ใช่ลูกของกู" โอมโมโหเลือดขึ้นหน้า

"เออ.. เออ แล้วใครใช้ให้มึงโง่เองล่ะ! แล้วสรุปมึงจะแต่งกับกูไหม หรือมึงจะไม่แต่ง!" สาวที่โมโหจนทนไม่ไหวก็สบถพูดคำหยาบคายออกมา

"แต่งกับผีมึงอ่ะสิอีสาว! กูไม่ได้เป็นควายขนาดที่จะต้องไปรับลูกคนอื่นมาเป็นลูกตัวเอง กูต้องไปเลิกกับเมียที่บ้าน ทิ้งมันมาเพื่อมารับผิดชอบลูกคนอื่น พวกมึงนี่มันเลวจริง ๆ!" ไอ้โอมด่าอีสาวเป็นชุด

"มึงก็เลวพอกับกูนั่นแหละไอ้โอม มึงก็นอกใจเมียมึงมาหากูไม่ใช่เหรออีชั่ว!" อีสาวก็ด่ากลับอย่างไม่เกรงใจ

"หยุดเถอะอีสาว มึงอย่าให้กูต้องอับอายไปมากกว่านี้!"

กำนันแป๊ะถึงกับอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ เพราะลูกสาวตัวดีทำงามหน้าเกินกว่าที่เขาจะทนได้แล้ว จึงหันกลับไปกล่าวขอโทษไอ้โอมอย่างจริงใจ เพราะเขาเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน คงจะรับไม่ได้ถ้าจะต้องมารับเป็นพ่อของเด็กที่เป็นลูกใครก็ไม่รู้

"กูขอโทษแทนลูกกูด้วย กูไม่ได้ตั้งใจ" กำนันแป๊ะหันมาขอโทษ

"ผมก็ขอโทษกำนันด้วยแล้วกันครับ ที่พูดจาไม่ดี ยังไงผมขอตัว ผมจะกลับไปเคลียร์กับเมียผมที่บ้าน" พูดจบไอ้โอมก็แล่นแจ้นออกจากบ้านของกำนันแป๊ะ โดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม

เพราะอยากจะกลับไปหาแพรใจจะขาด แต่เขาลืมคิดไปว่า เขานั้นจะยกเมียให้ผู้เป็นพ่อไปแล้ว แล้วจะไปทวงคืนอย่างไร เขาไม่ได้คิดว่าทั้งสองคนจะเลยเถิดกันไปไกลแล้ว จึงคิดจะไปทวงเมียรักคืนจากพ่อ เขายิ้มอย่างมีความสุข

"ไม่นะพี่โอม! กรี๊ด! พี่โอมกลับมา กลับมาก่อน.. พี่ต้องรับผิดชอบลูกในท้องฉันนะ ไปไม่ได้!" สาวที่ลุกขึ้นยืนขวางทางโอมเอาไว้

สายตาของโอมจ้องมองสาวด้วยความเครียดแค้น เพราะสาวหลอกเขามาตลอด โอมด่าตอบกลับแบบไม่ไว้หน้า "กูไม่กระทืบมึงตายคาตีนก็บุญแล้ว ปล่อยกู!" โอมตะคอก

"พ่อ! พ่อ! ช่วยห้ามพี่โอมหน่อยซิ!" สาวแกล้งร้องไห้สะอึกสะอื้น

"ปล่อยมืออีสาว! อย่าให้กูอายไปมากกว่านี้!" กำนันแป๊ะตะคอก

"พ่อ!" สาวถึงกับหน้าเสีย แล้วหันไปมองหน้าโอมด้วยแววตาอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร แต่มันคือการเสแสร้ง "พี่โอม สาวขอโทษ อยู่กับสาวนะ นะ สาวขอโทษ"

"ปล่อยกู! กูรังเกียจมึง ถ้ากูไม่เห็นแก่หน้าพ่อมึง กูคงใจเย็นไม่มากพอขนาดนี้" โอมหันมาด่าสาวจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วสะบัดมือออกพร้อมกับเดินออกจากบ้านของกำนันแป๊ะไป

โอมตั้งใจว่าวันนี้เขาจะเดินทางกลับไปที่บ้านของพ่อตัวเองทันที เพื่อปรับความเข้าใจกับแพรภรรยาสาว เมื่อเขานึกถึงเมื่อวันก่อนที่เขาจะจากมา เขาก็รู้สึกคิดถึงแพรขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ภาพที่เขากำลังเอาแพรพร้อมแตงร้าน เอาแพรอย่างเมามัน แค่คิดแท่งเอ็นก็แข็งชูชัน อยากจะออกรบกับเมียสาว เขาใช้เวลาเดินทางครึ่งวัน

แต่โอมยังไม่ไปหาเมียกับพ่อ เขาแวะซื้อของฝาก เสื้อผ้าใหม่ และโอมตั้งใจจะเลิกเหล้า เพื่อเป็นคนดีให้แพร

"ป้าเอาชุดใหม่สีชมพูนี้ แล้วก็ชุดชั้นในกับกางเกงในตัวใหม่ด้วย" โอมเขาจำขนาดไซส์ของเมียไม่ค่อยได้แต่ก็พอเดา ๆ ออก

"คนเป็นเมียนี่ต้องโชคดีมากเลยนะที่ผัวมาซื้ออะไรแบบนี้ให้" ป้าแม่ค้าเจ้าของร้านเอ่ยแซวแบบยิ้ม ๆ

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันป้า ผมทำเขาโกรธน่ะ ไม่รู้เขาจะให้อภัยผมหรือเปล่า" โอมแค่คิดก็รู้สึกเหนื่อย แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ที่จะเอาเมียตัวเองกลับมาและให้อภัยเขาอีกครั้ง

"เอานี้จากพ่อหนุ่ม ป้าแถมชุดสีฟ้าให้อีกชุดนึง เอาไปง้อเมียให้สำเร็จแล้วกัน" ป้าหันมาหัวเราะแล้วก็ยื่นถุงเสื้อผ้าชุดใหม่และชุดชั้นในใหม่ให้กับโอม

ทางด้านคมสันและแพรที่เดินทางกลับจากเที่ยว มีสภาพจิตใจที่ดีขึ้นถึงแม้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะแผลเพิ่งจะสดใหม่ แต่คมสันก็เอาอกเอาใจแพรดีสารพัดจนเธอถึงกับยิ้มออก

"ขอบคุณมากนะจ๊ะพ่อที่ดูแลแพรเป็นอย่างดี" แพรหันมากล่าวกับผู้เป็นพ่อสามีด้วยความพึงพอใจในความใจดีของคมสัน