Episode 7 | ลองของพ่อเพื่อน

ที่ผ่านมาต้นหอมไม่เคยพูดถึงเรื่องพริกขิงเลย ตั้งแต่ที่เธอไปเรียนต่อเมืองนอก ผ่านไปสามปีแล้ว เห็นว่าเพื่อนสวยขึ้น โตขึ้นมาก อีกทั้งยังเรียนจบมาแล้วด้วย เลยกะจะหยั่งเชิงถามพ่อให้หาลูกชายเพื่อนนักธุรกิจที่มีโปรไฟล์ดี ๆ ให้เพื่อนที่ยังโสดสักคนหน่อย แต่คงไม่มีหวัง

"อุ๊ย ! มากันแล้ว พ่อคะต้นหอมขอไปต้อนรับเพื่อน ๆ ก่อนนะ" พูดยังไม่ทันจบก็วิ่งปรู๊ดออกไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน โดยมีแม่บ้าน และ พี่เลี้ยงต่างช่วยกันพาเอาอาหารและขนมออกมาต้อนรับ

"ยัยพริก !" ต้นหอมโผเข้าไปกอดเพื่อนรัก ก่อนที่อีกคนจะกอดตอบ

"ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ ยินดีด้วยนะต้นหอมที่เรียนจบแล้ว"

"ฉันเองก็เหมือนกัน โคตรคิดถึงแกเลยนะยัยพริก ตั้งสามปีไม่เจอกันเลยเนอะ อากาศที่โน่นคงหนาวมากเลยสินะ ปอดบวมเลยสิแก แต่ก็สวยขึ้นชะมัด" ต้นหอมเอ่ยปากชมปร๋อ เห็นเพื่อนหน้าอกหน้าใจใหญ่โต แถมแต่งตัวเซ็กซี่ขึ้นมาก แล้วก็สวยเตะตาสุด ๆ

"ได้ข่าวว่าได้งานบริษัทยักษ์ใหญ่คู่แข่งของพ่อฉันด้วยนี่นา เริ่มงานวันไหนเนี่ย" เพื่อนรักทั้งสองคนยังคงสวมกอดกันไว้แน่น ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างจะผละกันออกมา

"อีก 3 วัน"

"ทำไมไม่เที่ยวเล่นให้สนุกก่อน เพิ่งมาถึงก็จะทำงานเลยเหรอ"

"ฉันไม่ได้ตื่นมาบนกองเงินกองทองสักหน่อย เรียนจบก็ต้องทำงานน่ะถูกแล้ว ดูอย่างตะกี้สิ กว่าจะมาถึงที่นี่ได้ ต้องนั่งรถมาหลายต่อเลย รถคันเก่าที่ยายเก็บไว้ให้ดื้อด้าน ได้ส่งเข้าอู่ไปเรียบร้อยแล้ว"

"เลิกพูดเรื่องเครียด ๆ เถอะ มา ๆ นี่เพื่อน ๆ จากมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน จะแนะนำให้รู้จัก" ว่าแล้ว หนุ่ม ๆ สาว ๆ บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นของต้นหอมก็ต่างสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน พูดคุยถึงเรื่องเรียน และ เรื่องเที่ยวกันออกรสออกชาติ จนพริกขิงที่นั่งนานขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ

"อ๊ะ !" ร่างบางตกใจเมื่อเปิดประตูออกมาพบกับร่างสูงของใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี กำลังต่อคิวรอเข้าห้องน้ำ แต่ไม่คิดว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ เพราะเห็นตอนแรกต้นหอมบอกว่าเขาน่าจะเดินทางไปภูเก็ต

"สวัสดีค่ะ คุณอา"

"ไม่คิดว่าเธอจะจำอาได้" ใบหน้าเรียบเฉยไม่ฉายแววใด ๆ ทว่าเป็นพริกขิงเองที่ดูประหม่า เพราะไม่ทันได้ตั้งหลักว่าวันนี้จะต้องมาเจอเขา

"จำได้สิคะ ก็คุณอาเป็นพ่อของยัยต้นหอม ทำไมพริกถึงจะจำไม่ได้" คนตัวเล็กรูปร่างสวยสะดุดตาพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แววตาของเธอไม่ได้หลบซ่อนอะไร ดูดื้อรั้น ไม่ได้แฝงความเจียมตัวไว้เหมือนอย่างสามปีก่อน

"มาเข้าห้องน้ำเหรอ"

"ค่ะ ทำธุระเสร็จแล้ว กำลังจะออกไปพอดี" ร่างบางยกมือขึ้นทัดหูปอยผมที่ปลิวร่วงตกลงมาข้างแก้ม นิ้วมือเรียวขาวเตะตาเขาด้วยแหวนเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย

"มีแฟนแล้วเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ท่าทางยังเรียบนิ่งเหมือนเคย หากแต่สายตาคมกริบกลับจับจ้องใบหน้าสวยหวานของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าราวกับคาดคั้นเอาบางอย่างกับเธอ

"คะ ?" เพราะไม่แน่ว่าสิ่งที่เขาตั้งใจจะถามคือเรื่องแฟน หรือ แหวนบนนิ้วนางของตัวเองกันแน่ ทำให้พริกขิงต้องย้อนถามกลับไป "เมื่อกี้คุณอาถามว่าอะไรนะคะ"

"เธอมีแฟนแล้วเหรอ เห็นสวมแหวนอยู่ที่นิ้ว"

"เอ่อ...มีคนให้มาค่ะ" พูดจริง ไม่โกหก ! ตอบแบบนี้แหละ อยากรู้ก็ถามต่อเองสิ

พริกขิงไม่ได้ไร้เดียงสาแบบแต่ก่อนแล้ว รู้ว่าเมื่อก่อนอีกคนไม่สนใจ เพราะอยากให้ตัวเองเรียนหนังสือ เก็บความหวังดีไว้ในส่วนลึก ปากหนัก แต่ที่ไม่รู้ตอนนั้นเพราะคำพูดที่ชวนให้น้อยใจว่าไม่สนเพื่อนลูกสาวของตัวเอง มาตอนนี้พริกขิงก็อยากรู้เหมือนกันว่าตกลงคุณไตรทศ ไม่ชอบเด็กแน่เหรอ !

"แฟนเธอรึไง ?"