21 ท่านพี่จะไปไหนขอรับ

ในห้องแคบ ๆ สองพี่น้องยังไม่ได้ดับเทียน ลู่ฉางเกอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม้ ส่วนลู่ฉางกังยืนมองเด็กน้อยอยู่ข้างเตียง สิ่งที่เขาค้นหามาตลอดก็ได้เจอคำตอบแล้วแต่ยังไม่กระจ่างทั้งหมด เขาได้รู้แล้วว่าฉางเกอที่อยู่ใต้จิตสำนึกคือน้องชายแท้ ๆ ของเขานั่นเอง แล้วทำไมความทรงจำระหว่างเขากับเจ้าเด็กนี่ถึงได้หายไปหมดล่ะ บางทีถ้าเขากลับไปที่นครฉงเทียนแล้วเดินยืดอกไปถามคุณย่าตรง ๆ อย่างห้าวหาญเขาเองก็อาจจะได้คำตอบนั้น  

สิ่งที่เจอวันนี้เป็นเพียงฝันก็ดีมากแล้ว ช่างเป็นความฝันที่วิเศษจริง ๆ พอตื่นจากฝันเขาจะซักถามคุณย่าต่อให้กระจ่าง...

ฉางกังมองฉางเกอไปพลางในใจก็ครุ่นคิดอย่างหนัก อย่างไรความฝันก็คือความฝัน ไม่อาจเป็นความจริงขึ้นมาได้ ต่อให้ในยามนี้เขาได้พบเจอกับแม่และน้องที่ลาจากโลกไปแล้วก็ตามที ต่อให้ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่น ดังนั้นเมื่อสิ่งที่โต้แย้งกันอยู่ในหัวสมองได้คำตอบแล้วว่าควรกลับไป ชายหนุ่มในร่างของเด็กน้อยก็มุดเข้าไปที่ใต้เตียง เขายืนมือออกไปคว้ากล่องไม้มาถือไว้ เมื่อเห็นว่าพี่ชายได้หยิบกล่องไม้ขึ้นมาฉางเกอจึงลุกนั่งจ้องมองด้วยความสงสัย

“ท่านพี่จะทำอะไรหรือขอรับ”

“ลู่เกอ”

“ขอรับ”

“ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่นนั่นคือความจริงที่สุดในสามโลก ฉัน…เอ่อ…พี่ต้องไปแล้ว นายเองก็คงจะสลายหายไปด้วยสินะเพราะนายคือความฝันของพี่…เข้ามานี่เถิด"

ผู้เป็นพี่บอกแล้วกวักมือเรียกน้องชาย พอฉางเกอเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขาก็คว้าเจ้าตัวเล็กมากอดไว้แนบแน่น หลังจากคลายอ้อมกอดฉางกังจึงใช้มือข้างหนึ่งขยี้ศีรษะเจ้าก้อน  

“ท่านพี่จะไปไหนขอรับ”

“จะต้องกลับแล้ว กลับไปสู่โลกแห่งความจริง จากนี้ไปไม่กี่อึดใจข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายจงถอยให้ห่าง ต่อให้พี่จะลงไปนอนเกลือกกลิ้งที่พื้นเจ็บปวดเจียนตายก็อย่าได้เข้ามาใกล้ หันหน้าเข้าข้างฝาแล้วหลับตาเสีย”

  คำสั่งเสียเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ฉางเกอไม่เข้าใจที่เขาพูดหรอกว่าหมายถึงอะไรกันแน่แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อเจ้าเด็กน้อยหันหน้าเข้าฝาแล้วฉางกังก็ถือกล่องในมือไว้จงมั่น เขาตั้งใจจะเปิดกล่องนั้นอีกครั้งเพื่อหวังจะได้ตื่นขึ้นจากความฝัน

“ฉางเกอ…ลาก่อน...”

ฮึบ!

...

หลายจิบน้ำชาผ่านไป

“ทะ ท่านพี่”

...เงียบกริบ...

“ท่านพี่ข้าหันกลับไปได้รึยังขอรับ”

เวลาผ่านไประยะหนึ่งแล้วฉางเกอก็ไม่ได้คำตอบจากพี่ชายจึงตัดสินใจหันกลับมามอง ภาพตรงหน้าคือเห็นผู้เป็นพี่ลงไปนอนปากกัดตีนถีบพยายามเปิดกล่องอยู่ที่พื้น ยื้อยุดกับกล่องไม้ใบนั้นจนตัวคดงอ ไม่ว่าจะพยายามเปิดอย่างไรมันก็ดื้อด้านเปิดไม่ออก!

…สภาพน่าอนาถใจยิ่ง  

“ไม่ออก ฮึบ! เปิด เปิดซีวะ! เปิดเดี๋ยวนี้ เปิดโว้ยยยยย”

“ทะ ท่านพี่”

"ออกเดี๋ยวนี้นะ เปิดออกเซ่!"

"...?"

"บรรลัย...จบเห่แล้วชีวิตนี้"

เขาลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก กล่องไม้ในมือก็พลันหลุดมือไปด้วย เมื่อทอดมองใบหน้าของน้องชายที่ยืนกะพริบตาปริบ ๆ ก็รู้สึกสิ้นหวังไปกันใหญ่

เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย...

ลู่ฉางเกอล้มตัวลงนั่งข้างพี่ชาย ยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น แสงจากเปลวเทียนสะท้อนในดวงตาใสซื่อจนมองเห็นประกายระยิบระยับอยู่ภายใน

ตัวพี่ชายเองจับจ้องเข้าไปในดวงตาน้องแล้วคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง ถ้าหากนี่ไม่ใช่ความฝันล่ะ? ถ้าสิ่งที่อยู่ต่อหน้าเขาคือโลกอีกมิติหนึ่งเขาจะทำอย่างไรดี ไม่ใช่ว่าจะต้องติดแหง็กอยู่เช่นนี้ตลอดกาลใช่หรือไม่! ฉางกังคิดได้ดังนั้นก็จับไหล่ทั้งสองของฉางเกอเอาไว้แล้วเขย่าเบา ๆ เค้นถาม

"ลู่เกอ ปีนี้ปีอะไร"

...ฉางเกอส่ายหน้า

"เอ่อ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระนามว่าอย่างไร"

...ฉางเกอส่ายหน้าไปมาอีกรอบ

จริงสินะ เจ้าเด็กเล็กคนนี้อายุแค่เจ็ดขวบ จะไปรู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเรื่องของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ชีวิตอันรุ่งโรจน์ของคุณชายตระกูลลู่มหาเศรษฐีแห่งฉงเทียนน่าจะจบสิ้นเสียแล้วล่ะ  

ในช่วงเวลาที่คับขันเช่นนี้ หากมีมือคู่หนึ่งยื่นเข้ามาช่วยเหลือเขาสัญญาว่าจะจ่ายให้อย่างงาม แต่จะเป็นใครไปได้ ในเมื่อเขาหาทางเข้ามาเองก็ต้องหาวิธีกลับออกไปเองให้จงได้...

"ไม่รู้อะไรสักอย่าง แล้วจะมีใครช่วยเราได้ล่ะเนี่ย ใครรู้บ้างช่วยบอกที"

เขาพึมพำ ทรุดตัวหมอบลงกับพื้น ภาพลักษณ์คุณชายลู่ผู้สง่างามแห่งฉงเทียนไม่มีอีกแล้ว มีแต่ลู่ฉางกังเด็กสิบขวบบ้านยากจนคนหนึ่งเท่านั้น

"ข้ารู้ขอรับ"

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ลู่ฉางกังลุกพรวดขึ้นนั่งอย่างมีหวัง แสงริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์เริ่มส่องสว่างพอเห็นทางเลือนรางอีกครั้ง

"ดี! พรุ่งนี้พาพี่ไปหาคนผู้นั้นด่วน"