Mag-log inShare
บทที่ 2 สหายม้าของท่านพ่อ 1/2
Petsa ng paglalathala:
2026-04-21 10:46:31ผิงหยางเดินสำรวจเรือนผิงในความมืดด้วยเสียงอันเบาราวตีนแมว จนมาถึงคอกม้าด้านหลังแล้วก็เขาก็เดินเข้าไปดูม้าในคอกว่ามีทั้งหมดกี่ตัว
“มีม้า 5 ตัวเชียว” เขาอุทานขึ้นไม่น่าเชื่อว่าจะมีม้าใหม่ น่าจะเป็นช่วงที่ท่านพ่อกับท่านแม่ส่งตำลึงมาหลายตำลึงทอง ท่านลุงใหญ่ที่ชื่นชอบม้าจึงขอตำลึงท่านย่าไปซื้อมาเป็นแน่
‘ราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลี้ยงม้าอย่างดีเลี้ยงคนราวกับหมูในคอก’
ฮรี้Zzzz ฟืด ฟืด... “นายน้อยขอรับ...นายน้อย”
เย้ยยยย!!!
ผิงหยางตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อได้ยินว่าม้าพูดได้
“จะ...เจ้า...เจ้าพูดได้” เสียงตะกุกตะกักเอ่ยออกมา พร้อมกับใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าไก่ต้มตอนตรุษจีนเสียอีก
“นายน้อยได้ยินข้าแล้ว...ในที่สุด...” เจ้าม้าที่บิดาเจ้าหนูน้อยเป็นเจ้าของถึงกับปล่อยโฮออกมา เขาเป็นม้าศึกที่ถูกปลดระวางจะถูกเข้าโรงเชือด แต่ผิงเหลียงจินช่วยเขาออกมา เขาเป็นม้าก็จริงแต่ถูกใช้แรงงานหนัก ทั้งสองผู้เฒ่าไม่เลี้ยงดูเขาให้ดี ยังคิดจะขายเขาไม่พอ ยังจะขายเด็กน้อยทั้งสอง เพราะเขาได้เทียมรถม้าพาตาแก่ยายแก่นั่นไปตลาด ได้ยินสิ่งที่สองสามีภรรยาผู้เห็นแก่ตัวสนทนากัน ใจอยากวิ่งให้ตกคูน้ำให้สองผู้เฒ่าตายไปซะ
เลวผิดผู้ผิดคน!
“เจ้า...เจ้าชะ...ชื่อ...จงเช่อใช่หรือไม่” เขาเริ่มไม่แน่ใจและรู้สึกสับสนแล้วว่า ความจำกับความสามารถพิเศษของเขามันตีกัน หรือเขาไม่สบายจนเลอะเลือนได้ยินม้าพูดได้
“ใช่แล้วขอรับนายน้อย เป็นจงเช่อเอง ท่านพ่อของท่านตั้งให้ ตอนนี้รีบหนีเถอะนายน้อย สองสามีภรรยาชั่วนั่นจะขายข้าไม่พอ ยังจะขายท่านให้โรงทาส ขายน้องสาวให้หอนางโลมเลี้ยงเป็นสตรีรับแขกในหอนางโลมในวันหน้า...เร็วเข้าเถอะ ข้าจะพาพวกท่านหนี ข้าวิ่งฝ่าความมืดได้สบาย ดวงตาข้าพิเศษกว่าม้าตัวใด” จงเช่อพยายามจะดึงเชือกให้หลุดอยู่ค่อนคืน ในที่สุดก็มีความหวังแล้ว เมื่อนายน้อยเดินออกมาพบเขา
“ที่เจ้าพูดมาจริงหรือไม่”
“จริงขอรับนายน้อย” จงเช่อม้าหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ ว่าที่ได้ยินมาไม่ผิดแน่
“เช่นนั้นข้าจะไปเอาตำลึงของท่านพ่อที่ส่งมาก่อน แล้วจะเผาเรือนให้มอดเชียว” หากเป็นวิญญาณเดิมของเจ้าของร่างไม่ทำเรื่องอกตัญญูเช่นนี้ แต่เขาคือภูผามาจากโลกอนาคตในอีกหลายพันปีข้างหน้า ดังนั้นไม่จำเป็นต้องกตัญญูให้กับคนชั่ว
“ในเรือนเหลือไม่มากขอรับ ข้ารู้ว่านางเก็บไว้ที่ใด” จงเช่อรับรู้เรื่องราวความลับของยายแก่เผยอิงซวง กับตาแก่ผิงหม่าคงอย่างดี
“เช่นนั้นเจ้าถามเหล่าม้าทั้งสี่ตัว อยากเป็นอิสระหรือไม่ ข้าจะปล่อยให้พวกมันเป็นอิสระด้วย” ในเมื่อจะต้องหนีก็เอาของมีค่าไปให้หมด แล้วก็จัดการเผาบ้านหลังนี้เสีย
“พวกสี่ตัวนี่ต้องการเป็นอิสระนายน้อย” จงเช่อบอกนายน้อย
รอยยิ้มชั่วร้ายของภูผาในร่างผิงหยางผุดขึ้น แล้วเด็กวัย 10 ขวบก็เปิดประตูม้าทุกตัว แล้วบอกให้จงเช่อบอกพวกมันว่าอย่าเพิ่งหนีรอให้เขาขุดสมบัติตาแก่ยายแก่สองคนนี้สำเร็จก่อน
“ทางนี้นายน้อย”
“เจ้ายืนรอข้าตรงนี้ ข้าจะไปพาน้องสาวมาก่อน” เขาบอกจงเช่อแล้วรีบวิ่งกลับไปยังห้องเก็บฟืนทันที
“น้องเล็ก เราต้องรีบหนีแล้ว” ผิงหยางบอกกับน้องสาวที่เพิ่งกินอิ่มและกำลังเก็บกระบอกน้ำสนามของเขาเข้ากระเป๋า
“หนี...หนีหรือเจ้าคะ” ผิงเหยาทำสีหน้าตกใจอุทานออกมาเสียงดัง
ชู่ว์!!!
“เบาหน่อยเดี๋ยวคนในบ้านตื่น” ผิงหยางยังไม่อยากให้ใครตื่นมาก่อนที่เขาจะเผาบ้านชั่ว ๆ นี้ทิ้งเสียให้แทบสิ้นเนื้อประดาตัวไปเลย และจะได้จดจำเขาให้ขึ้นใจ
“เจ้าค่ะ ข้าเงียบแล้ว” ผิงเหยาเอามือปิดปาก แล้วพยักหน้าในความมืด แต่เห็นเงาของพี่ชายราง ๆ
“พี่ไปเอาเสียมก่อน” เด็กชายหยิบของใส่กระเป๋าให้หมด แล้วเข้าไปเอามีดและเสียมใส่กระเป๋าไปด้วย มีดที่เขามีสำหรับพกพา ถ้าต้องใช้ตัดฟืนก็ต้องใหญ่หน่อย
Pinakabagong kabanata
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ ตอนพิเศษ 2 2/2
อิงเถาไม่ตอบออกมาแต่ส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมกับก้มหน้างุดหลบสายตาเร่าร้อนของบุรุษตรงหน้า แต่กลับทำให้ผิงหยางใบหน้าเศร้าคิดว่าเขาเดาใจนางไม่ถูก “ทำไมเจ้าไม่ชอบปิ่นนี้” ผิงหยางพูดด้วยเสียงผิดหวัง แต่เมื่อขยับจะถอยห่างตัวนางอิงเถากลับมาขยับเข้ามาใกล้แล้วเขย่งขึ้นกระซิบที่ใบหูของชายหนุ่มแทน “ข้าชอบท่านเจ้าค่ะ” อิงเถากระซิบเบา ๆ แต่ชายหนุ่มได้ยินชัดเจนเสียจนใบหน้าเบิกบาน แล้วเขาก็ดึงนางเข้ามากอดเอาไว้ “ข้าก็ชอบเจ้า ชอบทุกอย่างที่เป็นเจ้า” ผิงหยางสารภาพรักกับอิงเถาแล้วก็ฉวยโอกาสหอมแก้มนางอีกหลายฟอด กว่าจะปล่อยให้นางเป็นอิสระ อิงเถาเดินออกมาจากห้องของผิงหยางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสร้างความเอ็นดูให้กับหลันฮุ้ยเจิน ‘บุตรชายนางก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วสินะ’ ยามเมื่อนางสาว ๆ สามีนางก็กว่าจะเกี้ยวนาง แม้ช่วยเหลือนางแล้วก็ยังไม่สารภาพ จนท่านแม่เกือบให้แต่งงานล้างอายกับคนอื่นไปแล้วถึงยอมมาคุยกับท่านแม่แต่งนางโดยที่ไม่ได้บอกทางบ้านด้วยซ้ำ แต่นางก็นับถือความรักของสามีทำให้นางอดทนจนมีทุกวันนี้ เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ ฉินชินอ๋องนอกจากจะพาไท่ซ่างหวงม
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ ตอนพิเศษ 2 1/2
“ท่านแม่ พี่ใหญ่มีความลับกับข้า” ผิงเหยาฟ้องมารดาไม่พอใจที่พี่ใหญ่ไม่ให้ตนเข้าไปด้วย “เอาเถอะ...ไม่ใช่ว่าลูกก็มีความลับกับพี่ใหญ่หรอกรึ” เมื่อมารดากล่าวเช่นนี้ผิงเหยาก็อมยิ้มทันที นางยังไม่กล้าบอกพี่ใหญ่เรื่องคุณชายฉิน แต่ว่านางเป็นสตรีจะให้เอ่ยเรื่องเช่นนี้ก่อนได้อย่างไรกัน “ท่านแม่...อย่าล้อข้า” ผิงเหยารีบหนีมารดาเข้าห้องไปทันที นางไปขโมยหยกของฉินชินอ๋องขณะเขาอาบน้ำที่ลำธารเมื่อหลายปีก่อน แล้วอย่างไรนะหรือ โดนเขาจับได้ตีก้นนางเสียแดงไปหมด แต่เมื่อนางนอนในห้องเปิดก้นรอให้สาวใช้ทายาให้ เขากลับกระโดดเขาห้องมา แล้วนางก็โวยวายหาว่าเขาแอบดูก้นนางต้องรับผิดชอบแต่งงานกับนาง เรื่องนั้นเพียงพูดไปเท่านั้น เพราะรู้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษพอไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแน่ แต่ว่าเมื่อไม่นานมานี้ จู่ ๆ เขาก็พูดว่านางปักปิ่นเมื่อใด จะให้ไท่ซ่างหวงมาสู่ขอ เล่นเอานางอึ้งไปจนพูดไม่ออก และที่สำคัญเขาเลือกพูดขณะที่ท่านแม่กำลังเดินเข้ามา แล้วนางก็มั่นใจว่าท่านแม่ได้ยินเต็มสองหู หลังจากนั้นนางก็ฝันถึงฉินชินอ๋องทุกคืน ทำเอานางไม่อยากตื่น เพียงแต่ปีนี
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ ตอนพิเศษ 1 2/2
“สตรีชอบสิ่งใดกันนะ” เขานั่งบ่นอยู่บนหลังม้าแล้วก็เหลือบไปเห็นฉินชินอ๋องที่เดินออกมาจากโรงยาหนิงเจี้ยน เขาหลบหน้าเพราะช่วงนี้ยังหาสมุนไพรมาขายไม่ได้ และสหายจงเช่อของเขายังขี้เกียจแล้วเขาก็คิดว่าปล่อยให้เห็ดหลินจือมันโตอีกหน่อยแล้วกัน จะได้ราคาดี ทั้งที่จริงเขาก็ขี้เกียจไม่ต่างจากเจ้าม้า กำลังหาวิธีปลูกมันอยู่ หากได้วิธีปลูกเห็ดหลินจือ เขาก็ไม่ต้องขึ้นเขาอีกแล้ว “อาหยางนั่นเจ้าจะไปที่ใด” ฉินชินอ๋องร้องเรียกสหายต่างวัยที่ทำเหมือนไม่เห็นเขา แต่เขารับรู้ว่าเจ้านั่นเห็นเขาแน่ เพียงแต่ไม่ทักแล้วมาในตัวอำเภอเช่นนี้เพื่ออันใด “คุณชายฉิน” ไม่ว่าผ่านมานานเพียงใด ผิงหยางก็ได้รับอนุญาตให้เรียกคุณชายฉิน เพราะว่าไม่ต้องการให้ชาวบ้านแตกตื่นเรื่องยศตำแหน่ง ใบหน้ายิ้มเจื่อนบนหลังม้าหันไปมองแล้วก็กระโดดลงมา ตอนนี้ในเมืองอำเภอชุนคึกคักนัก ได้ข่าวว่าจะมีการรวมอำเภอขึ้นเป็นมณฑลปกครองใต้อำนาจฉินชินอ๋อง เนื่องจากฝ่าบาทเห็นว่าไท่ซ่างหวงก็เสด็จประทับอยู่ชายแดน การเดินทางทางต่าง ๆ และงบประมาณชายแดนจะได้สร้างสิ่งต่าง ๆ ให้ทางนี้เยอะขึ้น “เจ้ามาหาสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่” ฉ
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ ตอนพิเศษ 1 1/2
ห้าปีผ่านไปก็ถึงวัยที่อิงเถาปักปิ่น หลันฮุ้ยเจินคิดจัดงานยิ่งใหญ่ให้คนในหมู่บ้านมาดื่มกิน รวมทั้งสหายการค้าและไท่ซ่างหวงก็ยังไม่พลาดรับเชิญในงานนี้ แต่มีคนหนึ่งกำลังกลัดกลุ้มใจด้วยเรื่องไม่รู้จะหาอันใดเป็นของขวัญให้ว่าที่ภรรยาในอนาคตนะสิ เขาเดินไปที่คอกม้าพอเห็นครอบครัวของจงเช่อที่ยืนคลอเคลียกันอย่างน่าเอ็นดู มีเจ้าม้าตัวน้อยสองตัว แล้วจงเช่อก็ยืนไม่ห่างจินจูดูเป็นคู่ที่น่าอิจฉาเสียจนเขาถอนหายใจเกาะคอกม้าดูครอบครัวสหายม้ารักใคร่ปรองดองกันดี “จงเช่อ...ไม่ว่างรึ” เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะทำอะไรจะเรียกไปแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว จงเช่อก็มีเมียและลูกคอยดูแล แต่เขาไม่เห็นว่าจะต้องดูแลอะไร ก็แค่ยืนพลอดรักให้เขาอิจฉาเท่านั้น “นายน้อยเป็นอันใด” จงเช่อกำลังเกี้ยวภรรยา แต่ว่านายน้อยกลับมายืนหน้าเศร้าเกาะคอกม้าท่าทางน่าสงสารสงสัยคงมีเรื่องอะไรแล้วกระมัง และสหายที่ดีอย่างจงเช่อจะยอมให้นายน้อยทุกข์ใจได้เช่นไรจึงบอกภรรยา แล้วปลีกตัวมาหานายของตน ผิงหยางเดินไปนั่งที่ชิงช้าริมน้ำที่ทำไว้ให้อิงเถากับเหยาเหยาได้มานั่งผ่อนคลาย โดยมีจงเช่อเดินตามมาติด ๆ “ข้าคิดไม่ตก”
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 55 บทส่งท้าย 2/2
คราวนี้ผิงหยางถึงกับหัวเราะท้องแข็ง นั่งหัวเราะไม่พอลงไปกลิ้งหัวเราะกับพื้นไปมา จนเข้าใจที่มาของคำว่าขำกลิ้งเป็นเช่นไร “ฮรี้....!!!! นายน้อยจงเช่อไม่ขำนะขอรับ” ม้าหนุ่มถึงกับงอนเลยทีเดียว เพราะเจ้านายของตนนอกจากจะไม่ปลอบใจยังเอาแต่หัวเราะเยาะอีก “ฮึก...ฮึก...ฮึก...ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ผิงหยางพยายามกลั้นแล้วจริง ๆ แต่ทว่ามันกลั้นไม่ได้ มันขำหนักมากจนหยุดไม่อยู่ กว่าจะเลิกหัวเราะได้ก็ทำเอาเจ้าม้างอนยิ่งกว่าสตรี “ขอโทษ...เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็ว่างแล้วใช่หรือไม่ ข้าไม่ได้เข้าป่านานแล้วนะ ตั้งแต่เจ้ามีเมีย ไม่ได้หาหลินจือ หาโสมให้องค์ชายสามเลย ตอนนี้มีอยู่บ้างหรือไม่เล่าบนเขา” ผิงหยางตั้งแต่มั่งคั่งก็ไม่ได้ไปเก็บสมุนไพรล้ำค่าอีกเลย เขามีหน้าที่ตรวจโรงงานต่าง ๆ การทำการค้ากับกลุ่มพันธมิตรที่คิดมาร่วมค้าด้วย โดยทำร่วมกับองค์ชายสามหรือฉินชินอ๋องในตอนนี้ “ยังไม่ออกตอนนี้หรอก ท่านเทพไป๋หู่จะให้พบแค่ปีละครั้งเท่านั้น เพราะท่านร่ำรวยมากแล้ว” จงเช่อกล่าว แต่ก่อนที่พบบ่อยเพราะท่านเทพไป๋หู่อยากให้เจ้าเด็กน้อยนี้ตั้งตัวได้เร็ว ๆ แผ่นดินจะได้ผาสุกชาวบ้านอยู่ดีกินดีโดยเร็
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 55 บทส่งท้าย 1/2
ครบสามปีฝ่าบาทสละราชบัลลังก์ให้กับองค์ชายห้าขึ้นครองราชย์ แล้วมาเป็นไท่ซ่างหวงอยู่ริมชายแดนคุมเหมืองทองเสียเอง และนั่นคือข้ออ้าง แท้ที่จริงเบื่อราชสำนักที่วุ่นวายตั้งแต่ตัวเองขึ้นครองราชย์แล้ว จึงโยนภาระให้กับบุตรชายคนที่ห้าแทน “ท่านพ่อ...ท่านทำอันใด” เมื่ออยู่ชายแดนไท่ซ่างหวงทิ้งหัวโขน อำนาจแล้วก็ตำแหน่งขอเป็นตาแก่อยู่บ้านเอาแต่ใจบ้าง และที่สำคัญของกินบ้านผิงหยางถูกส่งมาเท่าไหร่ไท่ซ่านหวงก็กินจนเต็มท้อง จนหมอหลวงติดตามมาขอให้องค์ชายสามช่วย “ก็กินขนม” เหยาถังเกานั่งจิ้มกินขนมอย่างสบายใจ หลังกำจัดอดีตฮองเฮาที่วางแผนจะลอบฆ่าตนเองที่ไม่ยกบัลลังก์ให้บุตรชายคนแรก แล้วก็จัดการยึดอำนาจขององค์ชายใหญ่ส่งกำลังทหารให้ฮ่องเต้องค์ใหม่จัดการควบคุม เพื่อให้บ้านเมืองสงบสุข “ท่านกินขนมไม่ได้แล้วนะขอรับ” ฉินหวงหมิ่นต้องส่งจดหมายไปเรียกมารดาให้มาช่วยดูแลท่านพ่อของตน แล้วฉินกุ้ยเฟยก็เบื่อหน่ายวังหลวงเดินทางมาถึงหลังจากสามีหนีมาก่อน เพราะว่านางบ่นเรื่องการกินของหวานเกินไปจนทำให้ร่างกายไม่แข็งแรง ตั้งแต่บุตรชายของตนร่วมตั้งโรงน้ำตาลอ้อย สารพัดของหวานแสนอร่อยก็ถูกคิดค
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 27 จิ้มตามัน 1/2
ผิงหยางได้โหลมาดองไข่เค็มสิบห้าโหล พวกเขาทั้งสามตกลงทำการค้าร่วมกัน โดยลงขันเท่า ๆ กันเมื่อเป็นเช่นนี้ผิงหยางคิดว่าหากตนมีหุ้นส่วนในการทำงานก็ไม่ได้แย่ โลกที่ผ่านมาของเขา มีบริษัทมากมายที่ลงหุ้นกันทำการค้าหรือบริษัท ดีเสียอีกที่เขาจะได้มีคนดูแล แล้วคิดไข่เค็มจะเป็นสินค้าหลักบ้าน
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 20 บิดาเป็นลมไปแล้ว 2/2
“ก็อะไรทำนองนั้น ต้าเหลียงเกอ กับเอ้อร์เหลียงเจ้าช่วยข้าแบกคันไถกลับไปบ้านหน่อยได้หรือไม่” ผิงหยางคิดว่าหากแบกคนเดียวคงใช้เวลามากหน่อย ไม่สู้ขอแรงเพื่อนใหม่ของเขาดีกว่า “ได้สิ ข้าจัดการงานที่บ้านเสร็จพอดี” ต้าเหลียงเกอ กล่าวแล้วพยักหน้าให้เอ้อร์เหลียงช่วยกันแบกคันไถกลับไปบ้านผิง
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 12 หักเหลี่ยมอันธพาล 2/2
พลุก! พลุก! พลุก! “โอ๊ย...! โอ๊ย” เสียงของไห่เฉิงร้องเพราะตกจากหลังม้าไม่พอ ยังโดนม้าล้มทับอีกด้วย ส่วนอีกสองคนตกลงไปในหลุม โดนไม้ไผ่เสียบเข้าที่ขาเช่นเดียวกัน “โอ๊ย...พี่เฉิง...ข้า...ข้าบาดเจ็บ” สองสมุนเรียกลูกพี่ของมัน แต่ทว่าลูกพี่ของมันก็เอียงกระเท่เร่อยู่ปากหลุม “
สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ บทที่ 5 ผลไม้ป่าแสนอร่อย 2/2
“อู้ว...หูววว ผลไม้ป่า...ลูกโต ๆ ทั้งนั้น” นี่มันสตอเบอรี่ป่ากับเบอร์รี่ป่า โลกที่จากมาของภูผาต้องซื้อราคาแพงมาก แต่ว่านี่จะเก็บเท่าไหร่ก็ได้“ทางโน้นมีต้นท้อ บ๊วย และสาลี่ด้วย” ม้าหนุ่มบอกกับนายน้อยของตนเอง นั่นจึงทำให้ผิงหยางคิดอะไรออกเขาเอาใบบัวใส่กระเป๋ามาสองใบเอาไว้รองใส่ข้าวกินตอนเย็น เผื่อท
Maaari mong magustuhan
ขย้ำรักเลขา
C564.8K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.7K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat114.6K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว293.3K viewsรพีเร้นรัก
P. Chamomile5 viewsหมาป่า...ไม่กัด
MiMiR20 viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile183 viewsปรารถนาลับปรารถนารัก
Karawek House109 views
