Beranda / โรแมนติก / สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ / บทที่ 2 สหายม้าของท่านพ่อ 2/2

Share

บทที่ 2 สหายม้าของท่านพ่อ 2/2

last update Tanggal publikasi: 2026-04-21 10:46:39

“ท่านพี่จะไปที่ใดกันเจ้าคะ” ผิงเหยาอยากรอท่านแม่ที่บ้าน กลัวว่าท่านแม่กับท่านพ่อมาแล้วจะไม่พบ

          “เราจะไปตามหาท่านพ่อกับท่านแม่กัน จงเช่อจะพาไป” เด็กชายกล่าวเสียงกระซิบแล้วเมื่อถึงที่จงเช่อเฝ้าไว้ เป็นที่ใต้ต้นไม้มีไหเกลือฝังอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยตำลึงราวสัก 50 ตำลึงทองได้ แต่เขาแค่กะประมาณคร่าว ๆ แล้วก็จับมันใส่กระเป๋าเดินป่าของตัวเอง ตอนแรกคิดว่ามันจะหนัก แต่ทว่าเมื่อใส่ ๆ ไปแล้วกลับไม่หนักอย่างที่คิด

          “นายน้อยใส่หินลงไปให้เต็ม จงเช่อใช้กีบขุดมาแล้ว” จงเช่อรู้งานทั้งอยากแก้เผ็ดสตรีชั่วช้าผู้นั้น จึงจัดการใช้เท้าตัวเองขุดเอาหินใกล้ ๆ ต้นไม้ออกมากองไว้

          “ได้รอสักประเดี๋ยว” ผิงหยางจัดการนำหินใส่ลงไปแทนแล้วจัดการฝังกลบให้หมด เท่านี้สองผู้เฒ่าชั่วนั่นก็มีแค่ตำลึงอีแปะที่ยึดจากที่เขาใช้แรงงานมาตั้งแต่ท่านพ่อกับท่านแม่ไปทำงาน คิดว่าหากรวม ๆ กันแล้วคงจะสักไม่เกิน 5 ตำลึงหรอกกระมัง เพราะไม่ยอมหยิบเอาตำลึงท่านพ่อท่านแม่ไปใช้ เอาแต่ตำลึงที่เขาหามาได้ใช้อย่างสุขสบาย

          “จงเช่อ...มีไต้จุดไฟอยู่ที่ใดบ้าง”

          “ตรงคอกม้ามีขอรับนายน้อย” ผิงหยางไม่รอช้าวิ่งไปที่คอกม้าขณะตัวเองยังสะพายกระเป๋าใบใหญ่แต่มันกลับเบาแสนเบา ช่างดีจริง ๆ

          เขาควานหาที่จุดไฟจนจุดใต้มาห้าอัน แล้วก็ต้องอาศัยจงเช่อช่วย

          “จงเช่ออันแรกแตะมันเข้าไปที่ห้องเก็บฟืน อันที่สองหน้าเรือนห้องโถง อันที่สามห้องครัว อันที่สี่ห้องลุงใหญ่ อันที่ห้าเจ้าเล็งให้แม่นยำห้องสองคนนั้น” ผิงหยางกระซิบกับจงเช่อเบา ๆ ไม่ให้น้องสาวได้ยินแล้วก็จัดการเปิดประตูด้านหลังให้ม้าแต่ละตัวออกไปรอด้านนอก พร้อมกับน้องสาว

          “เอาล่ะจงเช่อ...จัดการเลย”

          ลูกไฟค่อย ๆ ลอยตกไปตามที่นายน้อยสั่งการ ทีละอันทีละอันและเมื่ออันสุดท้ายเข้าเป้า ผิงหยางก็ไม่ลืมเผาคอกม้าเสีย

          ฟุบ...วาบ! ฟุบ...วาบ! ฟุบ...วาบ! ฟุบ...วาบ!

          จากไฟดวงน้อย ๆ ค่อย ๆ ไหม้ไปทีละนิดทีละนิด จนเริ่มมีควันขึ้นเมื่อแน่ใจแล้ว เขาจึงพาจงเช่อออกมาแล้วให้จงเช่อไปยืนตรงต้นไม้ที่ตัดไว้แล้วให้น้องสาวปีนไปขึ้นม้า และเขาเองก็ปีนขึ้นไปด้วยกัน

          เสียงกุบกับ กุบกับ กุบกับ วิ่งฝ่าความมืดไปโดยมีม้าห้าตัว กับสองเด็กหญิงชายโดยที่เจ้าม้าทุกตัวไม่มีตัวใดร้องปลุกคนให้ตื่นขึ้นแม้แต่น้อย

          “จับแน่น ๆ เสี่ยวเหยา” ผิงหยางใช้สองมือจับบังเหียนแน่น อานม้าเจ้าจงเช่อก็เลือกที่บุนุ่นทำให้เด็กน้อยทั้งสองนั้นนั่งนิ่มก้น

          “เจ้าค่ะท่านพี่” ผิงเหยาจับบังเหียนแน่น แม้ลมจะพัดเข้าหน้าจนแสบตาแต่เด็กน้อยก็อดทนเอาไว้และหลับตาแน่น นางเชื่อมั่นว่าพี่ใหญ่จะปกป้องนางได้และจะไปเจอท่านพ่อกับท่านแม่ด้วยกัน

          แค่ก แค่ก แค่ก...

          คนบ้านผิงที่หลับสบายในผ้าห่มหนาอย่างอบอุ่น โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกย่าง จนเมื่อเผยอิงซวงตื่นขึ้นเพราะหายใจไม่ออก พร้อมกับควันลอยคลุ้ง

          “ฮะ...ไฟ...ไหม้...ไฟไหม้...ตาแก่ตื่นเร็วเข้าช่วยกันดับไฟ” เสียงหวีดร้องของเผยอิงซวงทำให้บ้านผิงแตกตื่น เรือนบ่าวที่อยู่อีกฟากไม่โดนไฟไหม้จึงหลับสนิท เมื่อได้ยินเสียงนายก็ตื่นขึ้นคว้าเอาถังน้ำได้ก็ช่วยกันดับไฟ

          “ดับไฟในบ้านก่อน เรือนครัวกับโรงเก็บฟืนช่างมัน” ตอนนี้นางต้องรักษาบ้านหลักไว้ก่อน ส่วนเจ้าสองพี่น้องนั่นหากตายในกองเพลิงก็ช่าง ไร้ประโยชน์สิ้นดี ขายก็คงได้แค่เศษตำลึง

          “ยายแก่เด็กนั่นลูกเจ้ารองนะ”

          “เด็กขอทานนั่นตาย ๆ ไปซะ อ่อนแอเหลือเกิน” คำพูดไร้ความเมตตาของเผยอิงซวงทำให้ผิงหม่าคงหุบปากไร้คำจะเอ่ย…

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   ตอนพิเศษ 2 2/2

    อิงเถาไม่ตอบออกมาแต่ส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมกับก้มหน้างุดหลบสายตาเร่าร้อนของบุรุษตรงหน้า แต่กลับทำให้ผิงหยางใบหน้าเศร้าคิดว่าเขาเดาใจนางไม่ถูก “ทำไมเจ้าไม่ชอบปิ่นนี้” ผิงหยางพูดด้วยเสียงผิดหวัง แต่เมื่อขยับจะถอยห่างตัวนางอิงเถากลับมาขยับเข้ามาใกล้แล้วเขย่งขึ้นกระซิบที่ใบหูของชายหนุ่มแทน “ข้าชอบท่านเจ้าค่ะ” อิงเถากระซิบเบา ๆ แต่ชายหนุ่มได้ยินชัดเจนเสียจนใบหน้าเบิกบาน แล้วเขาก็ดึงนางเข้ามากอดเอาไว้ “ข้าก็ชอบเจ้า ชอบทุกอย่างที่เป็นเจ้า” ผิงหยางสารภาพรักกับอิงเถาแล้วก็ฉวยโอกาสหอมแก้มนางอีกหลายฟอด กว่าจะปล่อยให้นางเป็นอิสระ อิงเถาเดินออกมาจากห้องของผิงหยางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสร้างความเอ็นดูให้กับหลันฮุ้ยเจิน ‘บุตรชายนางก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วสินะ’ ยามเมื่อนางสาว ๆ สามีนางก็กว่าจะเกี้ยวนาง แม้ช่วยเหลือนางแล้วก็ยังไม่สารภาพ จนท่านแม่เกือบให้แต่งงานล้างอายกับคนอื่นไปแล้วถึงยอมมาคุยกับท่านแม่แต่งนางโดยที่ไม่ได้บอกทางบ้านด้วยซ้ำ แต่นางก็นับถือความรักของสามีทำให้นางอดทนจนมีทุกวันนี้ เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ ฉินชินอ๋องนอกจากจะพาไท่ซ่างหวงม

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   ตอนพิเศษ 2 1/2

    “ท่านแม่ พี่ใหญ่มีความลับกับข้า” ผิงเหยาฟ้องมารดาไม่พอใจที่พี่ใหญ่ไม่ให้ตนเข้าไปด้วย “เอาเถอะ...ไม่ใช่ว่าลูกก็มีความลับกับพี่ใหญ่หรอกรึ” เมื่อมารดากล่าวเช่นนี้ผิงเหยาก็อมยิ้มทันที นางยังไม่กล้าบอกพี่ใหญ่เรื่องคุณชายฉิน แต่ว่านางเป็นสตรีจะให้เอ่ยเรื่องเช่นนี้ก่อนได้อย่างไรกัน “ท่านแม่...อย่าล้อข้า” ผิงเหยารีบหนีมารดาเข้าห้องไปทันที นางไปขโมยหยกของฉินชินอ๋องขณะเขาอาบน้ำที่ลำธารเมื่อหลายปีก่อน แล้วอย่างไรนะหรือ โดนเขาจับได้ตีก้นนางเสียแดงไปหมด แต่เมื่อนางนอนในห้องเปิดก้นรอให้สาวใช้ทายาให้ เขากลับกระโดดเขาห้องมา แล้วนางก็โวยวายหาว่าเขาแอบดูก้นนางต้องรับผิดชอบแต่งงานกับนาง เรื่องนั้นเพียงพูดไปเท่านั้น เพราะรู้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษพอไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแน่ แต่ว่าเมื่อไม่นานมานี้ จู่ ๆ เขาก็พูดว่านางปักปิ่นเมื่อใด จะให้ไท่ซ่างหวงมาสู่ขอ เล่นเอานางอึ้งไปจนพูดไม่ออก และที่สำคัญเขาเลือกพูดขณะที่ท่านแม่กำลังเดินเข้ามา แล้วนางก็มั่นใจว่าท่านแม่ได้ยินเต็มสองหู หลังจากนั้นนางก็ฝันถึงฉินชินอ๋องทุกคืน ทำเอานางไม่อยากตื่น เพียงแต่ปีนี

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   ตอนพิเศษ 1 2/2

    “สตรีชอบสิ่งใดกันนะ” เขานั่งบ่นอยู่บนหลังม้าแล้วก็เหลือบไปเห็นฉินชินอ๋องที่เดินออกมาจากโรงยาหนิงเจี้ยน เขาหลบหน้าเพราะช่วงนี้ยังหาสมุนไพรมาขายไม่ได้ และสหายจงเช่อของเขายังขี้เกียจแล้วเขาก็คิดว่าปล่อยให้เห็ดหลินจือมันโตอีกหน่อยแล้วกัน จะได้ราคาดี ทั้งที่จริงเขาก็ขี้เกียจไม่ต่างจากเจ้าม้า กำลังหาวิธีปลูกมันอยู่ หากได้วิธีปลูกเห็ดหลินจือ เขาก็ไม่ต้องขึ้นเขาอีกแล้ว “อาหยางนั่นเจ้าจะไปที่ใด” ฉินชินอ๋องร้องเรียกสหายต่างวัยที่ทำเหมือนไม่เห็นเขา แต่เขารับรู้ว่าเจ้านั่นเห็นเขาแน่ เพียงแต่ไม่ทักแล้วมาในตัวอำเภอเช่นนี้เพื่ออันใด “คุณชายฉิน” ไม่ว่าผ่านมานานเพียงใด ผิงหยางก็ได้รับอนุญาตให้เรียกคุณชายฉิน เพราะว่าไม่ต้องการให้ชาวบ้านแตกตื่นเรื่องยศตำแหน่ง ใบหน้ายิ้มเจื่อนบนหลังม้าหันไปมองแล้วก็กระโดดลงมา ตอนนี้ในเมืองอำเภอชุนคึกคักนัก ได้ข่าวว่าจะมีการรวมอำเภอขึ้นเป็นมณฑลปกครองใต้อำนาจฉินชินอ๋อง เนื่องจากฝ่าบาทเห็นว่าไท่ซ่างหวงก็เสด็จประทับอยู่ชายแดน การเดินทางทางต่าง ๆ และงบประมาณชายแดนจะได้สร้างสิ่งต่าง ๆ ให้ทางนี้เยอะขึ้น “เจ้ามาหาสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่” ฉ

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   ตอนพิเศษ 1 1/2

    ห้าปีผ่านไปก็ถึงวัยที่อิงเถาปักปิ่น หลันฮุ้ยเจินคิดจัดงานยิ่งใหญ่ให้คนในหมู่บ้านมาดื่มกิน รวมทั้งสหายการค้าและไท่ซ่างหวงก็ยังไม่พลาดรับเชิญในงานนี้ แต่มีคนหนึ่งกำลังกลัดกลุ้มใจด้วยเรื่องไม่รู้จะหาอันใดเป็นของขวัญให้ว่าที่ภรรยาในอนาคตนะสิ เขาเดินไปที่คอกม้าพอเห็นครอบครัวของจงเช่อที่ยืนคลอเคลียกันอย่างน่าเอ็นดู มีเจ้าม้าตัวน้อยสองตัว แล้วจงเช่อก็ยืนไม่ห่างจินจูดูเป็นคู่ที่น่าอิจฉาเสียจนเขาถอนหายใจเกาะคอกม้าดูครอบครัวสหายม้ารักใคร่ปรองดองกันดี “จงเช่อ...ไม่ว่างรึ” เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะทำอะไรจะเรียกไปแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว จงเช่อก็มีเมียและลูกคอยดูแล แต่เขาไม่เห็นว่าจะต้องดูแลอะไร ก็แค่ยืนพลอดรักให้เขาอิจฉาเท่านั้น “นายน้อยเป็นอันใด” จงเช่อกำลังเกี้ยวภรรยา แต่ว่านายน้อยกลับมายืนหน้าเศร้าเกาะคอกม้าท่าทางน่าสงสารสงสัยคงมีเรื่องอะไรแล้วกระมัง และสหายที่ดีอย่างจงเช่อจะยอมให้นายน้อยทุกข์ใจได้เช่นไรจึงบอกภรรยา แล้วปลีกตัวมาหานายของตน ผิงหยางเดินไปนั่งที่ชิงช้าริมน้ำที่ทำไว้ให้อิงเถากับเหยาเหยาได้มานั่งผ่อนคลาย โดยมีจงเช่อเดินตามมาติด ๆ “ข้าคิดไม่ตก”

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 55 บทส่งท้าย 2/2

    คราวนี้ผิงหยางถึงกับหัวเราะท้องแข็ง นั่งหัวเราะไม่พอลงไปกลิ้งหัวเราะกับพื้นไปมา จนเข้าใจที่มาของคำว่าขำกลิ้งเป็นเช่นไร “ฮรี้....!!!! นายน้อยจงเช่อไม่ขำนะขอรับ” ม้าหนุ่มถึงกับงอนเลยทีเดียว เพราะเจ้านายของตนนอกจากจะไม่ปลอบใจยังเอาแต่หัวเราะเยาะอีก “ฮึก...ฮึก...ฮึก...ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ผิงหยางพยายามกลั้นแล้วจริง ๆ แต่ทว่ามันกลั้นไม่ได้ มันขำหนักมากจนหยุดไม่อยู่ กว่าจะเลิกหัวเราะได้ก็ทำเอาเจ้าม้างอนยิ่งกว่าสตรี “ขอโทษ...เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็ว่างแล้วใช่หรือไม่ ข้าไม่ได้เข้าป่านานแล้วนะ ตั้งแต่เจ้ามีเมีย ไม่ได้หาหลินจือ หาโสมให้องค์ชายสามเลย ตอนนี้มีอยู่บ้างหรือไม่เล่าบนเขา” ผิงหยางตั้งแต่มั่งคั่งก็ไม่ได้ไปเก็บสมุนไพรล้ำค่าอีกเลย เขามีหน้าที่ตรวจโรงงานต่าง ๆ การทำการค้ากับกลุ่มพันธมิตรที่คิดมาร่วมค้าด้วย โดยทำร่วมกับองค์ชายสามหรือฉินชินอ๋องในตอนนี้ “ยังไม่ออกตอนนี้หรอก ท่านเทพไป๋หู่จะให้พบแค่ปีละครั้งเท่านั้น เพราะท่านร่ำรวยมากแล้ว” จงเช่อกล่าว แต่ก่อนที่พบบ่อยเพราะท่านเทพไป๋หู่อยากให้เจ้าเด็กน้อยนี้ตั้งตัวได้เร็ว ๆ แผ่นดินจะได้ผาสุกชาวบ้านอยู่ดีกินดีโดยเร็

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 55 บทส่งท้าย 1/2

    ครบสามปีฝ่าบาทสละราชบัลลังก์ให้กับองค์ชายห้าขึ้นครองราชย์ แล้วมาเป็นไท่ซ่างหวงอยู่ริมชายแดนคุมเหมืองทองเสียเอง และนั่นคือข้ออ้าง แท้ที่จริงเบื่อราชสำนักที่วุ่นวายตั้งแต่ตัวเองขึ้นครองราชย์แล้ว จึงโยนภาระให้กับบุตรชายคนที่ห้าแทน “ท่านพ่อ...ท่านทำอันใด” เมื่ออยู่ชายแดนไท่ซ่างหวงทิ้งหัวโขน อำนาจแล้วก็ตำแหน่งขอเป็นตาแก่อยู่บ้านเอาแต่ใจบ้าง และที่สำคัญของกินบ้านผิงหยางถูกส่งมาเท่าไหร่ไท่ซ่านหวงก็กินจนเต็มท้อง จนหมอหลวงติดตามมาขอให้องค์ชายสามช่วย “ก็กินขนม” เหยาถังเกานั่งจิ้มกินขนมอย่างสบายใจ หลังกำจัดอดีตฮองเฮาที่วางแผนจะลอบฆ่าตนเองที่ไม่ยกบัลลังก์ให้บุตรชายคนแรก แล้วก็จัดการยึดอำนาจขององค์ชายใหญ่ส่งกำลังทหารให้ฮ่องเต้องค์ใหม่จัดการควบคุม เพื่อให้บ้านเมืองสงบสุข “ท่านกินขนมไม่ได้แล้วนะขอรับ” ฉินหวงหมิ่นต้องส่งจดหมายไปเรียกมารดาให้มาช่วยดูแลท่านพ่อของตน แล้วฉินกุ้ยเฟยก็เบื่อหน่ายวังหลวงเดินทางมาถึงหลังจากสามีหนีมาก่อน เพราะว่านางบ่นเรื่องการกินของหวานเกินไปจนทำให้ร่างกายไม่แข็งแรง ตั้งแต่บุตรชายของตนร่วมตั้งโรงน้ำตาลอ้อย สารพัดของหวานแสนอร่อยก็ถูกคิดค

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 27 จิ้มตามัน 1/2

    ผิงหยางได้โหลมาดองไข่เค็มสิบห้าโหล พวกเขาทั้งสามตกลงทำการค้าร่วมกัน โดยลงขันเท่า ๆ กันเมื่อเป็นเช่นนี้ผิงหยางคิดว่าหากตนมีหุ้นส่วนในการทำงานก็ไม่ได้แย่ โลกที่ผ่านมาของเขา มีบริษัทมากมายที่ลงหุ้นกันทำการค้าหรือบริษัท ดีเสียอีกที่เขาจะได้มีคนดูแล แล้วคิดไข่เค็มจะเป็นสินค้าหลักบ้าน

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 20 บิดาเป็นลมไปแล้ว 2/2

    “ก็อะไรทำนองนั้น ต้าเหลียงเกอ กับเอ้อร์เหลียงเจ้าช่วยข้าแบกคันไถกลับไปบ้านหน่อยได้หรือไม่” ผิงหยางคิดว่าหากแบกคนเดียวคงใช้เวลามากหน่อย ไม่สู้ขอแรงเพื่อนใหม่ของเขาดีกว่า “ได้สิ ข้าจัดการงานที่บ้านเสร็จพอดี” ต้าเหลียงเกอ กล่าวแล้วพยักหน้าให้เอ้อร์เหลียงช่วยกันแบกคันไถกลับไปบ้านผิง

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 12 หักเหลี่ยมอันธพาล 2/2

    พลุก! พลุก! พลุก! “โอ๊ย...! โอ๊ย” เสียงของไห่เฉิงร้องเพราะตกจากหลังม้าไม่พอ ยังโดนม้าล้มทับอีกด้วย ส่วนอีกสองคนตกลงไปในหลุม โดนไม้ไผ่เสียบเข้าที่ขาเช่นเดียวกัน “โอ๊ย...พี่เฉิง...ข้า...ข้าบาดเจ็บ” สองสมุนเรียกลูกพี่ของมัน แต่ทว่าลูกพี่ของมันก็เอียงกระเท่เร่อยู่ปากหลุม “

  • สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ   บทที่ 5 ผลไม้ป่าแสนอร่อย 2/2

    “อู้ว...หูววว ผลไม้ป่า...ลูกโต ๆ ทั้งนั้น” นี่มันสตอเบอรี่ป่ากับเบอร์รี่ป่า โลกที่จากมาของภูผาต้องซื้อราคาแพงมาก แต่ว่านี่จะเก็บเท่าไหร่ก็ได้“ทางโน้นมีต้นท้อ บ๊วย และสาลี่ด้วย” ม้าหนุ่มบอกกับนายน้อยของตนเอง นั่นจึงทำให้ผิงหยางคิดอะไรออกเขาเอาใบบัวใส่กระเป๋ามาสองใบเอาไว้รองใส่ข้าวกินตอนเย็น เผื่อท

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status