บทที่ 4 กุ้งแม่น้ำย่างแสนอร่อย 2/2

เมื่อเสื้อผ้าที่บิดจนหมาดถูกผิงไฟราวสองเค่อ กับอากาศที่ค่อนข้างแห้งเล็กน้อย ทำให้เสื้อผ้าของทั้งสองแห้งเร็ว ผิงหยางใส่เสื้อผ้าเสร็จก็หยิบเสื้อผ้าให้น้องสาวใส่ แล้วเด็กสาวตัวน้อยก็ม้วนเสื่อกลับมาด้วย นำไปปูนั่งใกล้พี่ชายของตนเอง ที่เริ่มเทข้าวสวยร้อน ๆ ลงบนใบบัว

          “หิวแล้วใช่หรือไม่ กินให้เยอะหน่อย จะได้อิ่มท้อง” เขาเทข้าวให้น้องสาวเยอะ ๆ ท่าทางของน้องสาวเหมือนไม่เคยกินข้าวดี ๆ สักมื้อด้วยซ้ำทำเอาคนเป็นพี่ชายเจ็บปวดใจนัก

          แล้วเขาก็เอากุ้งมาวางในใบหัวอีกใบ พร้อมกับไข่เค็มสองฟองที่เขาหยิบสองครั้ง เพราะมันมีแค่ฟองเดียว เมื่อหยิบออกมาจึงได้ครั้งละ 1 ฟองเท่านั้น

          “ท่านพี่เจ้าคะ เจ้าก้อนกลม ๆ ขาว ๆ นั่นคล้ายไข่ไก่นักเจ้าค่ะ” ผิงเหยาไม่เคยเห็นมันมาก่อน จึงใช้มือป้อม ๆ ชี้ไปตรงนั้นแล้วก็ได้รับรอยยิ้มตอบกลับจากพี่ชายก่อนจะเอ่ย

          “มันคือไข่เป็ดดองเค็ม” เขากล่าวออกมา เช่นนี้โลกนี้ก็คงยังไม่ได้กินไข่เป็ดสินะ เขาเริ่มมองเห็นหนทางการสร้างงานสร้างอาชีพราง ๆ แล้ว

          “มันกินได้เหรอเจ้าคะ เหยาเหยาเคยเห็นป้าบ้านที่ถัดจากบ้านของเราไปสามหลังเลี้ยงเป็ด แต่เอาไว้ฆ่ากินเนื้อเท่านั้น ส่วนไข่ก็เอาไว้ฟักเป็นตัว” เหยาเหยาเคยแอบเดินไปเมียงมองพร้อมกับสูดกลิ่นเป็ดตุ๋นของบ้านนั้นอยู่บ่อยครั้ง นางปรารถนาจะได้กินเป็ดตุ๋นสักครั้ง รอคอยให้ท่านแม่กลับมาแทบไม่ไหว

          “เอาไว้ถึงบ้านท่านยาย พี่จะทำอาหารดี ๆ ให้เจ้ากินมาก ๆ แล้วก็จะสร้างบ้านใหญ่ ๆ ให้เจ้าด้วยมีที่นอนกับผ้าห่มแสนอบอุ่น” คนเป็นพี่ชายวาดฝันชีวิตให้กับน้องสาวแสนรักอย่างผิงเหยา

          “ดีจังเลยเจ้าค่ะ หากเป็นเช่นนั้นเหยาเหยาจะมีความสุข” เด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกว่าตัวเองได้ผ่านความลำบากไปแล้ว ต่อไปพี่ชายของนางจะทำให้นางมีความสุขได้แน่ นางคิดเช่นนั้น

          “พี่แกะกุ้งให้” ผิงหยางรอให้กุ้งเย็นเล็กน้อยแล้วก็ใช้มีดพกผ่าหลังกุ้ง ดึงเอาเนื้อกับมันกุ้งเยิ้ม ๆ ออกมาราดไปที่ข้าวในใบบัวของน้องสาวก่อน แล้วผ่าไข่เค็มเป็นสองซีกมีไข่แดงสีส้มราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า ช่างน่ากินนัก

          เขาใช้มือที่ล้างจนสะอาดแล้วคลุกเคล้าข้าวกับมันกุ้งและไข่เค็มเข้าด้วยกัน ความเค็มในไข่เค็มจะทำให้มันกุ้งกับข้าวรสชาติกลมกล่อมมากขึ้นแล้วก็ฉีกเนื้อกุ้งให้เป็นชิ้นพอคำเพื่อน้องสาวจะได้กินอย่างสะดวก

          “กินได้แล้วเหยาเหยา ระวังข้าวยังร้อนอยู่บ้างใช้มือทำแบบนี้นะ ตอนนี้เราไม่มีถ้วยกับตะเกียบใช้มือกินไปก่อน” เด็กน้อยชายทำให้น้องสาวดูถึงวิธีกินข้าวสมัยโบราณในโลกของตนเอง แล้วน้องสาวก็ทำตามอย่างดี เมื่อข้าวคำแรกเข้าปากเท่านั้น ความรู้สึกว่าอร่อยจนน้ำตาไหลบังเกิดขึ้นกับผิงเหยาแล้ว

          “พี่ใหญ่...ฮึก...มัน...อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ผิงเหยาเคี้ยวข้าวพร้อมกับสะอื้นให้กับความอร่อยของข้าวคำแรกหลังจากออกจากตระกูลผิง

          “ร้องไห้ตอนกินข้าวมันไม่ดี อร่อยก็กินให้เยอะ ต่อไปน้องต้องกินของอร่อยยิ่งกว่านี้อีกหลายเท่านัก” เขารู้สึกภูมิใจนักที่ทำให้น้องสาวได้กินของอร่อยจนได้ ชีวิตต่อจากนี้อะไรที่ไม่อร่อยเขาสาบานว่าจะไม่ให้ผ่านปากน้องสาวแสนรักของเขาเลยทีเดียว

          “เจ้าค่ะพี่ใหญ่ ผิงเหยาจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อเชื่อพี่ใหญ่ทุกอย่าง” เด็กหญิงตัวน้อยให้สัญญากับพี่ชายแล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

          ผิงหยางเองก็ทานเช่นเดียวกัน จนเมื่อทานอิ่มแล้วเขาก็พาน้องไปล้างไม้ล้างมือ ทั้งห่อเอากุ้งที่เหลืออีกสองตัว กับไข่เค็มที่เขายังไม่ได้กินใส่ใบบัวแยกกับข้าวแล้วเอาหม้อสนามไปล้างให้สะอาดเก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋าเป้ แล้วเตรียมตัวเดินทางต่อไป

          “จงเช่อรอสักครู่ค่อยเดินทางต่อ พวกเจ้าก็ดื่มน้ำให้พอเล็มหญ้าให้อยู่ท้อง คงเดินทางกันอีกครึ่งวันจึงจะได้พักอีก” เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าการเดินทางจะราบรื่นหรือไม่ แต่ว่าต่อจากนี้ไปจะเข้าป่าดังนั้นย่อมมีอันตราย

          “วางใจได้นายน้อย จงเช่อวิ่งไม่นานก็พ้นป่า แต่จะแวะให้นายน้อยหาผลไม้ไว้ทานระหว่างทางด้วย” จงเช่อ ผู้กตัญญูต่อนายน้อยที่บิดาเคยช่วยไว้ บอกความลับเรื่องผลไม้เพราะป่านี้เต็มไปด้วยความสมบูรณ์มีอาหารมาก นั่นจึงเหมาะแก่ผลไม้หลายชนิดเติบโต

          “เช่นนั้นก็ฝากชีวิตข้าไว้กับเจ้าแล้ว” เขาลูบคอม้าเบา ๆ อย่างรักใคร่ม้าตัวนี้นัก