Romans & histoires เพื่อนรักหย่าร้างพร้มกัน

“ ฉันเข้าใจ แก้วที่มันร้าวไปแล้ว คงเอามาต่อให้ติดมันยาก “ เพราะเรื่องที่พรีมเล่าสมัยคบกับแบงค์ มันกระทบกระเทือนใจขิมจนเกินไป ....เพื่อนที่สามารถหักหลังเพื่อน ก็คงจะกลับมาเป็นเพื่อนรักกันไม่ได้อีก.... “ เอาเป็นว่าฉันไม่โกรธแกแล้วล่ะ บอกแฟนแกด้วย เขาจะได้เข้าใจ “

เพื่อนในกลุ่มอดเป็นเดือดเป็นร้อนแทนไม่ได้ “เปล่าหรอก จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรมาก แค่เราเข้ากันไม่ได้ อยู่แล้วไม่มีความสุขก็เลยตัดสินใจหย่าก็เท่านั้น”

ฉันไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไม ในเมื่อไม่ชอบฉัน แล้วทำไมไม่ทิ้งฉันไปอยู่กับคนที่เขารักล่ะ ทำไมต้องร่วมมือกับเพื่อนรักของฉัน ทรยศและทำลายชีวิตฉันด้วย สมองของฉันเหมือนถูกพันด้วยเชือกอย่างแน่นหนา มันเจ็บปวดแสนสาหัส ทำให้ฉันจับต้นชนปลายไม่ถูก

“คำว่าเพื่อนมันจบลง ตั้งแต่มึงบอกว่ารักกูแล้วแหละ” “มันต้องจบอยู่แล้วเพราะกูคิดกับมึงมากกว่าเพื่อน ให้กูคิดกลับไปเป็นเพื่อนกูทำไม่ได้จริง ๆ” “มึงจะไปไหนก็ไปหมอกต่างคนต่างอยู่ ต่อไปนี้เลิกข้องเกี่ยวกัน”

"น้ำค้าง พูดมากนะ เดี๋ยวฉันก็ไม่ไปด้วยเลยนี่!" "โอ๋ ๆ ไม่เอาไม่งอนเพื่อนน้าาาา ลืมไปว่าความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน ผู้ชมอย่างเราคงไม่เกี่ยว" "จอดข้างหน้าเลย ฉันไม่ไปกับแกแล้ว!"

“รักแบบคนรักสิ ยืนยาวกว่า” “ไม่จริงหรอก รักแบบคนรัก และถ้าหมดรักกันล่ะ มันก็แยกย้ายทางใครทางมัน...แต่ถ้ารักแบบเพื่อน มันทิ้งกันไม่ได้หรอก ถึงหมดรักแบบผัวเมียแล้ว มันก็ยังเหลือความรักแบบเพื่อนนะ”

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ… 19 “คือ…” คุณป้าพูดได้แค่นั้นก็ร้องไห้ออกมา

พิรามถามเมื่อเห็นสีหน้าปั้นยากของเพื่อนรัก “นี่อย่าบอกนะว่ายังไม่คืนดีกับเมียอีกเหรอ” “เปล่า...เราเลิกกันแล้วต่างหาก” คำตอบที่แสนเนือยนั้นทำคนฟังอ้าปากค้าง

ณิการ์เอ่ยรับอย่างหมั่นไส้คนโสด ก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันดีใจด้วยนะ ที่แกรู้ว่าชีวิตนี้ต้องการอะไร แต่อย่างว่า...ถ้าหมดรักกันแล้วก็หย่ากันไปดีกว่าอยู่กับรักจอมปลอมแล้วพานทำให้ชีวิตไม่มีความสุข ใช่ไหมยัยมณ” “เอ้า! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า” ธัญมณหันขวับไปมองณิการ์ทันที อยู่ๆ เธอก็ถูก เพื่อนแขวะซะอย่างนั้น

“หย่าแล้วไง ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าพราวจะไม่รักผม มีหลายเหตุผลที่ผัวเมียหย่ากัน คุณอย่ามายุ่งกับเมียผมดีกว่า” “ผมเป็นเพื่อนกับพราว” ปรมะสวนกลับ “จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม กลับไปแล้วอย่ามาที่นี่อีก” “กล้าคะคุณปอเป็นคู่ค้ากับบริษัทพราว”