2 ความหลัง(2)

          สองสามวันที่ผ่านมาพี่เลี้ยงเด็กที่เป็นคนรู้จักที่กฤษณะจ้างวานเอาไว้ไม่มาทำงานเลยสร้างปัญหาให้กับเขาเป็นอย่างมาก งานก็เยอะแถมยังต้องกระเตงลูกอ่อนไปไหนมาไหนด้วยอีก ยังดีที่พอมีที่ฝากเลี้ยงได้แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลาไปรับไปส่งลูกขนาดนั้น จะไปฝากไว้ยาว ๆ ก็ดูจะผิดต่อภรรยาที่ต้องเอาลูกไปทิ้งขว้างไว้ที่ไกลหูไกลตา วันนี้เขาจึงขอลาหยุดเพื่อจะได้มีเวลาทบทวนหลาย ๆ สิ่งเกี่ยวกับชีวิตตัวเอง การมีเด็กอ่อนในบ้านทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายได้แทบจะในทุก ๆ วินาที

          -- นี่เขาเผลอโยนความผิดให้ลูกตัวเองอีกแล้ว -- 

           

            แม่บ้านรุ่งรัตน์มองหน้าคุณพ่อมือใหม่อย่างเคลือบแคลง ทั้ง ๆ ที่ลูกสาวของกฤษณะก็อายุย่างเข้าเดือนที่ 10 แล้ว แต่ทำไมเขาถึงกลับได้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการดูแลเด็กเลย ชายหนุ่มดูไม่กระตือรือร้น ไม่สนไม่แคร์อะไรนัก ขนาดเห็นผื่นแดงที่ตัวลูกก็ยังดูไม่ตกใจด้วยซ้ำ พฤติกรรมผิดวิสัยคนเป็นพ่อมาก แม้จะสงสัยแต่ก็ได้แต่เก็บความขุ่นมัวเอาไว้ในใจก่อนจะไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

            "ผมเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม"

            น้ำเสียงของกฤษณะที่เปล่งออกมามีความสั่นไหวอยู่เล็กน้อย อีกฝ่ายหันกลับมามองที่เขา รุ่งรัตน์มาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่ได้ไม่นานจึงไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรมากนัก รู้แต่ว่าเขาสูญเสียภรรยากะทันหัน นั่นอาจจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาดูล่องลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและเย็นชาแบบนี้

            "แม่ของยัยหนูรักลูกมาก เธอประคบประหงมเลี้ยงดูอย่างดี คำขอสุดท้ายของเธอก็คือฝากฝังให้ผมดูแลลูกให้ดี แต่ผมก็ยังทำให้เธอผิดหวังอีกจนได้"

            กฤษณะระบายความอัดอั้น เขาคิดว่าชีวิตมันมาถึงทางตันก็ตอนที่ภรรยาจากไป แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะตันได้อีกเมื่อเหลือแค่เพียงเขากับลูก เขาเป็นเด็กไม่มีพ่อมีแม่ ประสบความสำเร็จมาได้ก็เพราะความขยัน ใฝ่รู้ ดิ้นรนหาหนทางก้าวหน้าเพื่อหาเลี้ยงตัวเองให้รอด แต่การโถมทำงานหนักเพราะคิดว่าตัวเองทำเพื่อครอบครัวกลับกลายเป็นการทำลายสิ่งที่เขาสร้างมาเองกับมือ

------

[สามเดือนก่อนหน้า]   

            "กฤษ ช่วยมินดูลูกหน่อยได้ไหม สนใจลูกบ้างสิ มินก็เหนื่อยเหมือนกันนะ"

          "กฤษเพิ่งกลับมาถึงบ้านเอง ขออาบน้ำก่อนได้ไหม"

          "อย่างนี้ทุกที กฤษไม่เคยสนใจมินกับลูกเลย เอะอะก็มีแต่งาน งาน แล้วก็งาน กลับบ้านมาแทนที่จะกอด จะหอมลูกก็ไม่มี"

          "ทำไมมินต้องหาเรื่องทะเลาะกับกฤษด้วย ดูสิลูกมินร้องไห้ส่งเสียงดังหนวกหูชาวบ้านอีกแล้ว"

          "ทำไมกฤษพูดแบบนี้ ลูกมินคนเดียวงั้นเหรอ แล้วถุงแป้งไม่ใช่ลูกกฤษหรือไง"

          "กฤษบอกแล้วว่ามีลูกมันเป็นภาระ แต่มินก็ดื้อดึงจะมีให้ได้ แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายเราก็ต้องมาทะเลาะกันเรื่องนี้ทุกที"

          "นี่กฤษโทษมินเหรอ เราตกลงแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกัน ทำไมกฤษไม่เห็นใจ ไม่ช่วยมินบ้าง"

          "กฤษก็ทำอยู่ ที่กฤษทำงานหนักขึ้นก็เพื่อหาเลี้ยงมินกับลูกนี่ไง ที่เวลากฤษกับมินไม่พอก็เพราะว่าลูกที่มินอยากได้มาตลอดนี่ไงที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ ถ้าย้อนเวลากลับได้กฤษคงไม่ยอมให้มินมีเด็กนี่"

            -- เพี้ยะ – 

            มินตราตบหน้ากฤษณะด้วยความเจ็บปวดใจไปพร้อมกัน     

หากเธอไม่เลือกมีลูก มันก็จะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม

            "ทำไมกฤษพูดแบบนี้ เราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันเหรอ"

          "กฤษขออาบน้ำก่อนนะ กฤษเหนื่อย"

          ร่างสูงเมินคำถามนั้นก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจภรรยาและลูกที่กำลังร้องไห้เสียงดังระงมไปทั่วห้องและนั่นกลายเป็นการสนทนาครั้งสุดท้ายของพวกเขาไปตลอดกาล

------

            "คุณกฤษคะ"

            เสียงของแม่บ้านรุ่งรัตน์ทำให้กฤษณะได้สติ ความรู้สึกผิดที่ยังคงฝังใจทำให้จู่ ๆ เขาก็นึกย้อนไปถึงเรื่องราวในวันนั้น 

            "ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ มีปัญหาอะไรก็ค่อย ๆ แก้"

            "ผมแก้ไม่ได้...มันสายไปแล้ว มินตรา...เธอไม่กลับมาหาผมอีกแล้ว"

            กฤษณะพูดเสียงเบา เขามองลูกสาวแล้วก็ได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้เรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้ ไม่มีใครช่วยอะไรเขาได้อีกแล้ว

            "น้าไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณผ่านอะไรมาบ้าง แต่ในฐานะคนที่มีลูกเหมือนกัน น้าอยากจะบอกว่าลูกไม่ได้เลือกมาเกิดกับเราแต่เราต่างหากที่เลือกให้ลูกเกิดมา จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ จะรักหรือไม่รัก มันคงไม่สำคัญเท่ากับว่าเราดูแลรับผิดชอบต่อเขามากพอหรือยัง อดีตจะเป็นอย่างไรไม่รู้แต่ตอนนี้คุณไม่ใช่ผู้ชายตัวคนเดียว คุณมีลูกแล้ว ลูกสาวคุณน่ารักน่าชังมากนะคะ หากภรรยาคุณกลัวความผิดหวัง เธอคงไม่กล้าฝากฝังลูกไว้กับคุณ

            กฤษณะได้ฟังคำพูดเหล่านั้นก็เริ่มที่จะสงบลง ใช่แล้ว สิ่งที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้ก็คือการได้รับคำแนะนำจากใครสักคน แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาได้ยินจากคนไกลตัวซึ่งมันทำให้เขาฉุกคิดอะไรได้มากทีเดียว หรือที่จริงแล้วเขามัวแต่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเลยมองข้ามความหวังดีที่เคยมีจากคนรอบข้างไปหมด อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้

            "แล้วผมควรจะทำยังไง…"

            เมื่อทุกอย่างกำลังมืดบอด การที่มีใครสักคนยื่นมือเข้ามาช่วยในยามที่ไม่มีใครมันเป็นยิ่งกว่าแสงสว่าง กฤษณะตัดสินใจถามออกไปแม้จะรู้ว่าอาจจะไม่ได้คำตอบที่เขาต้องการก็เพียงเพื่ออยากจะได้แนวคิดอะไรใหม่ ๆ มาหักล้างความคิดเดิม ๆ ของตัวเอง

            รุ่งรัตน์รู้ตัวดีว่าไม่อาจจะให้คำปรึกษาอะไรได้เต็มร้อยเพราะเธอก็เป็นเพียงแค่แม่บ้านที่ทำงานงก ๆ หาเลี้ยงครอบครัวมาตั้งแต่ยังสาว หากมันเป็นเรื่องที่เกินความรู้ของเธอก็คงจะยากที่จะช่วย แต่คนเราทุกคนย่อมต้องรู้จักเผชิญกับปัญหา เมื่อกฤษณะเปิดใจเธอจึงอยากจะลองช่วยสักตั้ง

            "แล้วคุณกฤษกำลังต้องการอะไรหรือคะ...."

            นั่นเป็นคำตอบที่ไม่ง่ายซึ่งทำให้กฤษณะต้องกลับมาตั้งคำถามกับสิ่งที่เป็นอยู่ว่าในตอนนี้เขากำลังต้องการอะไร ร่างสูงนั่งทบทวนอะไรต่อมิอะไรสักพัก มีหลายอย่างที่เขาต้องการการเปลี่ยนแปลง เขาต้องดูแลลูกและอยากจะจัดสรรเวลาชีวิตให้ลงตัวกว่านี้ แต่มันติดตรงที่ว่าเขาทำเองทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องหาตัวเลือก

            "ผมต้องการพี่เลี้ยงเด็ก...............แบบ 24 ชั่วโมง"