2 ความหลัง(1)

            "สวัสดีค่ะคุณกฤษ น้าขอเข้าไปทำความสะอาดนะคะ"

            รุ่งรัตน์ แม่บ้านที่มาทำงานได้สามเดือนแล้วเอ่ยขออนุญาตผู้เป็นเจ้าของบ้าน เธอจะมาทำความสะอาดที่นี่สัปดาห์ละ 2 วัน (วันพฤหัสบดี 5 โมงเย็นถึง 3 ทุ่มและวันอาทิตย์ 8 โมงเช้าถึงบ่าย 2 รับค่าจ้างเป็นรายวันตามสัญญาจ้าง ที่เลือกตกลงเป็นสองวันนี้เพราะว่าวันพฤหัสบดีกฤษณะจะเลิกงานเร็ว และเขาจะหยุดทำงานทุกวันอาทิตย์ ทำให้มีเวลาเปิดบ้านให้ช่วงเวลานี้พอดีโดยไม่ต้องรบกวนใครอื่น

            ปกติแล้วทุกวันพฤหัสบดีแม่บ้านรุ่งรัตน์จะต้องเจอพี่เลี้ยงเด็กเสมอเพราะพี่เลี้ยงจะอยู่จนถึงเวลาพาถุงแป้งเข้านอนถึงจะกลับซึ่งหลายครั้งก็เป็นเวลาไล่เลี่ยกับเวลาที่แม้บ้านรุ่งรัตน์ใกล้จะเลิกงาน แต่วันนี้แปลกไป เธอไม่เห็นเงาของใครนอกจากผู้ว่าจ้างของเธอที่นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ในชุดลำลอง ข้าง ๆ ตัวเขามีเจ้าตัวน้อยนอนส่งเสียงอ้อแอ้อยู่เป็นระยะ สีหน้าของคนเป็นพ่อดูเคร่งเครียดจนทำให้เธออดที่จะถามขึ้นไม่ได้

            "วันนี้พี่เลี้ยงหนูถุงแป้งกลับไปแล้วหรือคะ"

            กฤษณะส่ายหน้าแต่ก็ไม่พูดอะไรไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยกมือขึ้นกุมขมับราวกับมีเรื่องในใจให้คิดมากมาย บางทีเขาก็อยากที่จะระบายให้ใครสักคนฟัง แต่ คนรอบข้างที่เคยใส่ใจใยดีก็ห่างหายไปหมดเมื่อรู้ว่าเขาเป็นสาเหตุที่ทำให้ภรรยาตัวเองตาย ตอนนี้เขาแทบไม่เหลือใคร

            "แงงงงง" 

            ในขณะที่แม่บ้านรุ่งรัตน์กำลังจะเริ่มทำความสะอาด ถุงแป้งก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง เจ้าตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่บนเบาะรองนอนสีชมพูอ่อนนั่น รุ่งรัตน์เห็นกฤษณะวิทยาเงอะงะทำตัวไม่ถูกเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ อากัปกิริยาละม้ายคล้ายสามีของเธอตอนที่เพิ่งหัดเลี้ยงลูกใหม่ ๆ ไม่มีผิด

            เจ้าตัวเล็กยังคงแผดเสียงร้องดังต่อเนื่อง กฤษณะอุ้มลูกขึ้นมากอดเอาไว้แนบอก เขาทำงานเป็นล่ามให้กับบริษัทญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง แม้งานจะมีมากจนล้นมือแต่ก็สามารถจัดการบริหารได้อย่างดีเยี่ยม แต่พอเป็นเรื่องความสัมพันธ์กับเด็กตัวแค่นี้เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยและไม่รู้จะทำอย่างไรด้วย

            แม้บ้านรุ่งรัตน์แอบมองอยู่ห่าง ๆ การที่เด็กคนหนึ่งจะร้องไห้ขึ้นมาย่อมต้องมีสาเหตุ แต่หน้าที่ของเธอมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับการดูแลเด็กจึงไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง

            — แต่พี่เลี้ยงเด็กนี่ก็ยังไงกันนะ แม้จะคนละหน้าที่แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับน้องก็น่าจะช่วยกันดูช่วยกันทำความสะอาดบ้าง —

สุขอนามัยสำหรับเด็กเป็นสิ่งสำคัญมาก เมื่อไหร่ที่แม่บ้านรุ่งรัตน์มาเห็นสภาพบ้านที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะทีไรก็ได้แต่ต้องบ่นในใจทุกทีขณะที่สองมือก็จัดการเก็บข้าวของที่วางกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นให้เข้าที่ไปด้วย

            "เงียบสิ!" 

            เสียงตวาดเด็กดังลั่นทำให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มทำหน้าที่ของตนอย่างขมักเขม้นอยู่ถึงกับต้องหันไปมอง 

            "หยุดร้องได้แล้ว!"

            แต่ยิ่งใช้เสียงขู่เด็กก็ยิ่งร้อง ถ้าหากปล่อยให้จัดการเองคงไม่ดีแน่ สุดท้ายคนที่มีสัญชาตญาณความเป็นแม่อยู่ในตัวก็ต้องละมือออกจากสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้า  

            "ให้น้าช่วยไหมคะ"

            แม้จะถามออกไปตามมารยาทแต่รุ่งรัตน์ก็ยื่นมือไปรอรับเด็กโดยไม่ลังเล เธอเองก็เสียสามีไปตั้งแต่ลูกยังเล็กเช่นกันจึงเข้าใจดีว่าการเลี้ยงต้องเลี้ยงลูกน้อยคนเดียวมันเหนื่อยและหนักหนาแค่ไหน 

            กฤษณะเงียบลงเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวกับอารมณ์ที่พลั้งเผลอของตัวเอง เขามีสีหน้ากระอักกระอ่วนก่อนจะส่งลูกให้กับแม่บ้านรุ่งรัตน์

            "ไหนขอยายดูหน่อยสิลูก หนูร้องไห้ทำไมคะ"

            แม่บ้านรุ่งรัตน์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอค่อย ๆ ตรวจดูตามร่างกายเล็ก ๆ นั่นทีละส่วนเพื่อดูว่าทำไมเจ้าตัวเล็กถึงได้ร้องไห้ไม่หยุด แล้วก็พบสาเหตุ

            "ผื่นแดงเต็มง่ามขาเลย คุณกฤษเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูกตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

            แม่บ้านรุ่งรัตน์ถามเพราะค่อนข้างตกใจกับสภาพร่างกายของเด็กที่เห็น นอกจากผื่นแดงแล้ว ทั้งอึและฉี่ยังคงหมักหมมอยู่แบบนั้นเหมือนมันไม่ได้ถูกผลัดเปลี่ยนเลย 

            "ตั้งแต่เมื่อคืนมั้งครับ" 

            "ตายจริง มิน่าล่ะถึงได้ร้องไห้เสียยกใหญ่" 

            แม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้รีรอ แม่บ้านรุ่งรัตน์จัดการทำความสะอาดเนื้อตัวให้เด็กน้อยและปล่อยให้บริเวณที่อับชื้นนั้นได้สัมผัสกับอากาศบ้างโดยการปล่อยท่อนล่างของเด็กให้เปลือยเปล่าไว้อย่างนั้นก่อน 

            แม่บ้านรุ่งรัตน์อยากจะออกความเห็นแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีด้วยความที่พ่อของเด็กคนนี้คือนายจ้างของเธอ การจะบ่นหรือตำหนินั้นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรกระทำ เพราะหากว่ากันตามตรงแล้วตัวแม่บ้านเองที่เป็นคนอาสาเข้าไปยุ่งวุ่นวายเองทั้งที่ไม่ใช่หน้าของตน แต่เห็นเป็นแบบนี้แล้วก็คงจะปล่อยเอาไว้ไม่เหลียวแลไม่ได้

            "ปกติแล้วควรจะเปลี่ยนแพมเพิสให้แกทุก 2 หรือ 3 ชั่วโมงนะคะ หรือถ้าหากเป็นไปได้ก็เปลี่ยนหลังจากที่แกขับถ่ายเสร็จแล้ว ไม่อย่างนั้นมันจะทำให้เกิดผื่นแดงได้อย่างที่เห็น"

            กฤษณะยืนนิ่งมองดูเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือด้วยสายตาอันว่างเปล่า เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเด็กอ่อนต้องเปลี่ยนแพมเพิสบ่อยขนาดนี้ 

           

TBC.