ตอนที่ 2

เช้าวันรุ่งขึ้น มหาวิทยาลัยคึกคักตามปกติแดดเช้าอ่อน ๆส่องลงบนสนามหญ้าหน้าตึกเรียน เด็กปีหนึ่งเดินกันเป็นกลุ่ม ๆ บ้างถือแก้วกาแฟ บ้างถือแฟ้มรายงาน บ้างเดินไปบ่นไปเรื่องอาจารย์ให้การบ้านหนักเกินไปต่อเดินมากับเพื่อนสนิทสองคนคือ เจเจกับ บาส

เจเจเป็นคนตัวสูง หน้าตากวน ๆ พูดเร็ว หัวเราะดังบาสเป็นสายเนิร์ด ใส่แว่น ชอบถือหนังสือตลอดเวลา แต่เวลาหลุดมุกทีคนจะขำทั้งกลุ่ม

“มึงงงง ต่อ” เจเจหันมามองหน้าเพื่อน

 “เมื่อคืนมึงหายไปไหนวะ กูชวนเล่นเกมก็ไม่ตอบ”

ต่อชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าเนียน

“กูก็…นอน”

บาสเลิกคิ้ว “นอน? มึงเนี่ยนะ? มึงนอนตั้งแต่สี่ทุ่ม?”

ต่อรีบแก้ “เออ…พอดีเมื่อวานเหนื่อย”

เจเจทำหน้าหมั่นไส้ “มึงโกหกไม่เนียนเลย”

ต่อพยายามไม่หลุดยิ้ม แต่ในหัวเขาดันนึกถึงแชทเมื่อคืน

ไม่เป็นไร เป็นแค่นั้นเองแต่ทำให้เขานอนหลับยากแบบงง ๆ

“มึงยิ้มอะไร” เจเจจ้องหน้า

“มีอะไรปิดพวกกูปะเนี่ย”

ต่อรีบหุบยิ้ม “ไม่มี๊!”

บาสทำเสียง “อืมมมมม” แบบลากยาว “มึงมีแน่นอน”

ต่อยกมือขึ้นปัดๆ “พวกมึงคิดมากอะ”

เจเจหัวเราะ “งั้นเอางี้ ถ้ามึงมีคนคุยเมื่อไหร่ บอกกูด้วยนะ กูจะเป็นคนชงให้เอง”

ต่อสะดุ้ง “ไม่ต้องชง! กูไม่ได้อยากมีแฟน!”

บาสยิ้ม “คนที่ไม่อยากมีแฟน มักจะมีแฟนก่อนเพื่อนเสมอ”

ต่อทำหน้าเหวอ “เฮ้ย!”

ทั้งสามคนหัวเราะกันไปเรื่อย ๆ จนเดินมาถึงหน้าอาคารเรียนรวม และตรงนั้นเองต่อก็เห็นคน ๆ หนึ่งที่ทำให้เขาหยุดเดินทันที

ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยผิดปกติ เสื้อเชิ้ตขาวรีดเรียบจนแทบไม่มีรอยยับ กระดุมติดครบทุกเม็ด ผมดำตัดสั้นเข้าทรง กำลังยืนก้มมองเอกสารในมือด้วยสีหน้าสงบ

เขายืนอยู่คนเดียวแต่กลับดูเด่นจนเหมือนมีแสงสปอร์ตไลต์ส่องอยู่ต่อรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นทันที

“พี่วิน…”

เขาหลุดพูดออกมาเบาๆโดยไม่ตั้งใจ

เจเจหันไปมองตาม “ใครวะ?”

บาสมองแล้วทำหน้าเหมือนนึกออก “เฮ้ย นั่นรุ่นพี่วิศวะปะ? ที่คนชอบพูดว่าหล่อแต่เงียบ ๆ อะ”

ต่อรีบพยักหน้าเร็วเกินไป “อ…อือ”

เจเจหรี่ตา “มึงรู้จักด้วยเหรอ?”

ต่อชะงัก “ก็…เคยเห็น”

“เคยเห็นแล้วเรียกชื่อถูกด้วย?” เจเจยิ้มกวน “แปลกนะ”

ต่อหน้าแดง “บังเอิญ!”

แล้วเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกพี่วินเงยหน้าขึ้นมาพอดีสายตานิ่ง ๆ ของเขากวาดมาทางกลุ่มเด็กปีหนึ่ง แล้วหยุดที่ต่อ ต่อรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเขายืนแข็งเหมือนถูกสาป

“ทำไงดีวะ พี่เขาจำกูได้ไหมหรือพี่เขาจะทำเป็นไม่รู้จักต่อกำลังคิดจนหัวตื้อแต่แล้วพี่วินก็พยักหน้าให้เบา ๆ ไม่ได้ยิ้มไม่ได้ทักแต่พยักหน้าให้เหมือนการยืนยันว่า รู้จัก

ต่อเผลอยกมือขึ้นโบกแบบคนไม่ทันคิด “พี่วินครับ!”

เสียงดังเกินไปดังจนเจเจกับบาสหันมามองเขาแบบตาโตต่อรู้สึกอยากจะเอาหัวโขกกำแพง

“กูตะโกนทำไมวะ!”

พี่วินมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่ก็เดินเข้ามาใกล้ต่อเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องพี่วินหยุดอยู่ตรงหน้า เขาสูงกว่าต่อประมาณครึ่งหัว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แบบสะอาด ๆ ลอยมาแตะจมูก

“…” วินมองหน้าเขา

ต่อกลืนน้ำลาย “เอ่อ…พี่…เมื่อวาน…ขอโทษนะครับที่ส่งผิด”

วินพยักหน้า “อืม”

แค่นั้น ต่ออยากจะหัวเราะทั้งเขินทั้งประหม่า “ครับ…”

เจเจกระซิบข้างหู “มึงสนิทกับเขาเหรอ?”

ต่อกระซิบกลับ “ไม่สนิท! กูแค่…ส่งผิดคน!”

บาสทำหน้าตกใจ “ส่งผิดคนแล้วได้คุยกับรุ่นพี่หล่อขนาดนี้? มึงส่งผิดบ่อย ๆ สิ”

ต่อหันไปตีแขนบาสเบาๆ “ไอ้บ้า!”

วินมองสามคนสลับไปมา แล้วพูดเสียงเรียบ

“เดินดูทางด้วย”

ต่อชะงัก “ห๊ะ?”

วินพยักหน้าไปข้างหน้าต่อหันไปมองตาม แล้วพบว่าตัวเองยืนใกล้ขอบขั้นบันไดมาก ถ้าเดินต่ออีกนิดเดียวอาจจะสะดุดตกลงไปได้จริง ๆ

ต่อหน้าแดงจัด “โอเคครับ ขอบคุณครับพี่”

วินพยักหน้าอีกครั้ง แล้วเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ต่อยืนค้างอยู่ตรงนั้นหัวใจเต้นแรงกว่าเดิมเพราะคำว่าเดินดูทางด้วยของวินมันไม่ได้ฟังเหมือนคำดุมันเหมือนคำห่วงใยแบบเรียบ ๆ

เจเจตบบ่าต่อ “มึงงงงงงง”

ต่อสะดุ้ง “อะไร!”

เจเจทำหน้าตื่นเต้น “เมื่อกี้มึงเรียกชื่อเขา แล้วเขาเดินมาหามึงด้วย!”

บาสเสริม “แล้วเขาห่วงมึงด้วยอะ ‘เดินดูทางด้วย’ โห…พระเอกนิยายชัด ๆ ”

ต่อรีบโวย “ไม่ใช่!”

แต่แก้มเขาร้อนจนแทบไหม้และในใจต่อก็รู้สึกว่าบางทีข้อความหมูกระทะเมื่อคืนอาจจะไม่ได้เป็นแค่ ส่งผิดคนธรรมดาแล้ว

ช่วงพักเที่ยง ต่อพยายามทำตัวปกติเขานั่งกินข้าวกับเพื่อนเหมือนเดิม หัวเราะเหมือนเดิม แซวเพื่อนเหมือนเดิมแต่โทรศัพท์ของเขาถูกวางไว้ข้างจานข้าวเหมือนของสำคัญที่สุดในโลกเพราะเขาแอบหวังว่าพี่วินจะทักมาอีกไหมทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องหวัง

“มึงไม่กินข้าวเหรอ?” บาสถาม

ต่อรีบตักเข้าปาก “กิน ๆ ”

เจเจหัวเราะ “มึงนี่แปลกๆจริงๆ”

ต่อทำหน้ามึน “กูปกติ!”

แต่แล้ว…

“ติ๊ง!”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจริง ๆ ต่อแทบจะสำลักข้าวเขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไวและชื่อที่เด้งขึ้นบนหน้าจอคือ พี่วิน วิศวะต่อมือสั่นนิด ๆ ก่อนจะเปิดแชทข้อความจากพี่วินสั้นมาก

วิน : ถึงหอแล้ว?

ต่อชะงักไปทั้งตัว

“พี่เขาถามกูว่า ถึงหอแล้ว?”

นี่มันคำถามที่เหมือนคนเป็นห่วงชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?      ต่อรีบพิมพ์ตอบกลับทันที

ต่อ : ยังครับพี่ ผมอยู่โรงอาหาร 😅

พี่กินข้าวยังครับ

เขากดส่ง แล้วมองหน้าจอเหมือนเด็กที่รอผลสอบไม่ถึงสิบวินาที วินตอบกลับมา

ต่อ : กินแล้ว

ต่อยิ้มกว้างจนเพื่อนเห็น

เจเจทำเสียง “อ้าววววววว”

ต่อสะดุ้ง “อะไร!”

เจเจยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ใครทักมึง”

ต่อรีบเอามือปิดหน้าจอ “ไม่มี!”

บาสหัวเราะ “ไม่มีแล้วมึงยิ้มเหมือนถูกหวย?”

ต่อหน้าแดง “พวกมึงอย่ายุ่ง!”

เจเจยักคิ้ว “กูไม่ยุ่งก็ได้ แต่คืนนี้หมูกระทะไปไหม?”

ต่อชะงัก “คืนนี้?”

บาสพยักหน้า “เออ ไปเถอะ หิวแล้ว”

ต่อมองหน้าจอมือถืออีกครั้ง แล้วพิมพ์ไปหาวินแบบไม่รู้ตัว

ต่อ : พี่วินครับ…คืนนี้ผมจะไปกินหมูกระทะกับเพื่อน ถ้าพี่ว่าง…พี่ไปด้วยกันไหมครับ

(ถ้าไม่สะดวกไม่เป็นไรนะครับ ผมแค่ถามเฉยๆ)

เขากดส่งแล้วแทบอยากกรี๊ด

“กูชวนจริงดิ…กูชวนพี่เขาจริงดิ!”

ต่อเอาหน้าฟุบโต๊ะทันทีเพื่อนสองคนหัวเราะลั่น

“มึงนี่มันบ้า!” เจเจตบบ่า

“แต่กูชอบ!”

บาสยิ้ม “ถ้าพี่เขาไปจริง กูจะเชื่อเรื่องพรหมลิขิต”

ต่อไม่กล้าเงยหน้าจนเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

“ติ๊ง!”

ต่อเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เหมือนกลัวความจริงเปิดแชทพี่วินตอบกลับมาเพียงคำเดียวต่อค้างเหมือนเมื่อคืนเหมือนทุกอย่างเริ่มจากอีโมจินี้ต่อมองมันอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าพี่วินหมายความว่าไปหรือไม่ไปแต่ต่อรู้แล้วว่าอย่างน้อยพี่วินก็ยัง ไม่ผลักไสเขาออกไป และสำหรับต่อแค่นั้นก็เหมือนโลกนี้อบอุ่นขึ้นมาอีกนิดแล้ว