ตอนที่ 3

ต่อไม่แน่ใจว่าความรู้สึกตอนนี้เรียกว่าอะไรมันไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบได้เกรดดีไม่ใช่ความดีใจแบบได้ไปเที่ยวแต่เป็นความรู้สึกแปลก ๆ ที่เหมือนมีคนเอานิ้วมาจิ้มเบา ๆ ตรงกลางอก แล้วปล่อยให้หัวใจเขาสั่นไหวอยู่แบบนั้น

ทั้งหมดเริ่มจากอีโมจิหน้ายิ้มตัวเดียวต่อกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงในหอพักอย่างคนเสียสติมือกอดหมอนแน่น อีกมือกำโทรศัพท์ไว้เหมือนกลัวมันหายไป

“พี่เขาหมายความว่าไงวะ…”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเปิดแชทขึ้นมาอ่านซ้ำเป็นรอบที่เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่ารอบที่เท่าไหร่

ต่อ: พี่วินครับคืนนี้ผมจะไปกินหมูกระทะกับเพื่อน ถ้าพี่ว่างพี่ไปด้วยกันไหมครับ

วิน: …

มันไม่ได้ตอบว่า “ไป”

ไม่ได้ตอบว่า “ไม่ไป”

ไม่ได้ตอบว่า “ยุ่ง” หรือ “ไม่ว่าง”

แต่มันก็ไม่ได้ปฏิเสธและนั่นแหละที่ทำให้ต่อคิดเยอะจนแทบจะเอาหัวโขกกำแพง

“หรือพี่เขาแค่ตอบแบบสุภาพเฉย ๆ แบบ ‘โอเค รับทราบ’ อะไรอย่างนี้”

ต่อพยายามเข้าข้างความจริงแต่ใจอีกด้านกลับแอบหวังหวังว่าพี่วินจะไปจริง ๆ

“ไม่ ๆ ๆ ๆ กูอย่าคิดเพ้อเจ้อ” ต่อสะบัดหัวแรงๆ

“เขาเป็นรุ่นพี่วิศวะ ปีสามนะเว้ย กูเป็นเด็กปีหนึ่งที่ส่งข้อความผิดคน!”

เขาพยายามเตือนตัวเองให้กลับสู่โลกแห่งความจริงแต่แล้วโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

“ติ๊ง!”

ต่อสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำมือถือหล่นเขารีบเปิดดูทันที       พี่วิน วิศวะ ต่อกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วกดเข้าแชทด้วยหัวใจที่เต้นแรงเหมือนวิ่งขึ้นบันไดสิบชั้น

ข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

วิน: กินร้านไหน

ต่อค้าง ค้างแบบสมองหยุดทำงานไปสามวินาทีเต็ม ๆ

“พี่เขาถามร้านไหน…”

แปลว่า…พี่เขาสนใจ?

แปลว่า…พี่เขาอาจจะไป?

ต่อรีบเด้งตัวนั่งหลังตรงทันทีเหมือนนักเรียนดีเด่นตอนครูเรียกตอบคำถามเขาพิมพ์ตอบกลับแบบเร็วที่สุดในชีวิต

ต่อ: ร้านหน้า ม. ครับพี่! ร้านลุงยิ้มหมูกระทะ

ต่อ: แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกไม่เป็นไรนะครับ ผมแค่ชวนเฉย ๆ

กดส่งแล้ว ต่อก็เอามือปิดหน้า

“กูพิมพ์อะไรของกูวะดู desperate ไปไหม”

เขาค่อย ๆ แง้มมือออกมามองหน้าจอเหมือนคนกลัวผลสอบไม่ถึงครึ่งนาที วินตอบกลับมา

วิน: กี่โมง

ต่อแทบกรี๊ดเขากระโดดลงจากเตียง เดินวนในห้องเหมือนคนโดนผีเข้า

“พี่เขาจะไปจริง! พี่เขาจะไปจริงใช่ไหม!?”

ต่อรีบพิมพ์ตอบกลับ

ต่อ: 19.00 ก็ได้ครับพี่!

ต่อ: หรือพี่สะดวกกี่โมงครับ ผมปรับได้หมดเลย

พอกดส่ง เขาก็หยุดเดินแล้วหันไปมองกระจกในห้อง          ในกระจกสะท้อนภาพเด็กปีหนึ่งหน้าตาดีแต่ตอนนี้เหมือนคนบ้า   ตาเป็นประกาย แก้มแดง และยิ้มกว้างแบบหุบไม่ลงต่อชี้หน้าตัวเองในกระจก

“มึงใจเย็นก่อน ต่อมึงใจเย็นก่อน”

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

วิน: 19.00 ได้

ต่อยืนนิ่งไปสามวินาทีแล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก”

เขากรี๊ดในใจจนแทบระเบิด

พี่วินตอบว่าได้ พี่วินจะไปกินหมูกระทะกับเขากับเพื่อนของเขากับเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองวัน!ต่อรีบพิมพ์ตอบกลับอย่างสุภาพสุด ๆ

ต่อ: ได้เลยครับพี่! ขอบคุณมากนะครับ

ต่อ: งั้นผมรอที่หน้าร้านนะครับ

วินอ่านแล้วเงียบไปต่อวางโทรศัพท์ลงอย่างคนหมดแรง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงหัวใจยังเต้นไม่หยุด

“นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมวะ…”

เย็นวันนั้น ต่อใช้เวลาทั้งบ่ายไปกับการเลือกเสื้อใช่เลือกเสื้อทั้งที่ปกติเขาเป็นคนใส่อะไรก็ได้ เสื้อยืดกางเกงยีนส์จบแต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม

“ตัวนี้ดูเด็กไปไหม” ต่อหยิบเสื้อยืดสีขาวขึ้นมาส่อง

“ตัวนี้ดูพยายามไปไหม” เขาหยิบเสื้อเชิ้ตลายทางขึ้นมาลองทาบ

สุดท้ายเขาเลือกเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ที่ดูเข้าทรงหน่อย และรองเท้าผ้าใบคู่โปรดเขายืนส่องกระจกอีกครั้ง

“โอเค…ดูดีพอประมาณ ไม่เวอร์ ไม่เยอะ ไม่เหมือนจะไปเดท…”

เขาพูดประโยคนั้นแล้วหน้าแดงขึ้นมาเองเดทอะไรวะ! ไม่ใช่เดท!มันคือหมูกระทะกับรุ่นพี่และเพื่อน ๆ เท่านั้น!ต่อสูดหายใจลึก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูไม่มีข้อความใหม่แต่ต่อก็อดไม่ได้ที่จะเปิดแชทแล้วเลื่อนขึ้นไปอ่านซ้ำเหมือนคนที่ต้องการหลักฐานว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง

“มึงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!”

เสียงเจเจดังขึ้นทันทีที่ต่อเดินไปถึงหน้าร้านลุงยิ้มหมูกระทะเจเจกับบาสยืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมสายตาอยากรู้อยากเห็นระดับสิบ

“มึงแต่งตัวทำไมหล่อขนาดนี้” เจเจหรี่ตา

“มึงจะมาจริง ๆ ใช่ปะ รุ่นพี่วิศวะคนนั้นอะ”

ต่อหน้าแดง “อย่าพูดดัง!”

บาสหัวเราะ “โห มึงยอมรับแล้วว่ามีอะไร”

ต่อรีบส่ายหน้า “ไม่มี! พี่เขาแค่…มาด้วยเฉยๆ!”

เจเจยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “แล้วมึงตื่นเต้นทำไม?”

ต่ออ้าปากจะเถียง แต่ก็เถียงไม่ออกเพราะเขาตื่นเต้นจริง ๆต่อหันไปมองถนนด้านข้างร้านเป็นระยะ เหมือนคนรอรถเมล์ ทั้งที่ไม่เคยรอรถเมล์ด้วยซ้ำ

“พี่เขาจะมาไหมวะ…” ต่อพึมพำ

เจเจทำหน้ากวน “ไม่มาแล้วมึงจะร้องไห้ไหม”

ต่อหันไปถลึง “กูจะร้องไห้ทำไม!”

บาสเสริม “ก็เห็นมึงเหมือนคนจะร้องอยู่แล้ว”

ต่อกำหมัดแน่น “พวกมึงเงียบไปเลย!”

และเหมือนสวรรค์จะไม่ใจร้ายกับต่อเกินไปเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ จากด้านหลังต่อหันไปตามเสียงแล้วเขาก็เห็นพี่วิน

พี่วินอยู่ในชุดลำลองเรียบ ๆ เสื้อยืดสีเทาเข้ม กางเกงขายาวสีดำ ทรงผมยังเนี้ยบเหมือนเดิมเขาไม่ได้แต่งเยอะ แต่กลับดูดีแบบคนที่ ต่อให้ใส่ถุงปุ๋ยก็หล่อต่อยืนค้างเหมือนโลกหยุดหมุนอีกครั้ง      วินมองมาที่ต่อ แล้วพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเดิม

“มาแล้วเหรอ” เสียงวินเรียบ ๆ

ต่อรีบพยักหน้าแรงๆ “ค…ครับพี่!”

เจเจกับบาสยืนตัวแข็งเหมือนกัน

เจเจกระซิบ “โห…ตัวจริงหล่อกว่าในตึกอีกว่ะ”

บาสกระซิบ “กูเชื่อแล้วว่ามึงส่งผิดคนแล้วได้ของดี”

ต่อรีบหันไปตีแขนเพื่อนเบาๆ “ไอ้บ้า!”

วินมองพวกเขาสลับไปมา “เพื่อนเธอ?”

ต่อรีบแนะนำ “ครับพี่ นี่เจเจ นี่บาส”

เจเจยกมือไหว้แบบลนๆ “ส…สวัสดีครับพี่!”

บาสก็ไหว้ตาม “สวัสดีครับพี่วิน”

วินพยักหน้า “อืม”

สั้น ๆ แต่ดูสุภาพ

ต่อโล่งอกแทนเพื่อน เพราะอย่างน้อยพี่วินก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอึดอัดมากนัก

พนักงานร้านเดินมารับ “มากี่คนคะ?”

ต่อรีบตอบ “สี่ครับ!”

เจเจชะงัก “สี่? มึงนับรวมใครอีกวะ”

ต่อยิ้มแห้ง ๆ “เอ่อ…กูชวนอีกคนไว้…”

บาสทำหน้าตื่น “ใคร?”

ต่อยังไม่ทันตอบ เสียงหวาน ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ต่ออออออ!”

ทุกคนหันไปพร้อมกันผู้หญิงตัวเล็กผมยาว เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส

“มิ้นท์” เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มปีหนึ่งของต่อ

ต่อหน้าเหวอ “เฮ้ย มิ้นท์ มึงมาจริงดิ”

มิ้นท์หัวเราะ “ก็มึงชวนไง! กูหิวจะตาย”

เจเจทำหน้าตกใจแล้วหันไปกระซิบต่อ “มึงชวนผู้หญิงมาทำไมวะ!?”

ต่อกระซิบกลับ “กูชวนไว้ก่อนพี่วินตอบ! กูไม่คิดว่าพี่เขาจะมาจริง!”

บาสยิ้มเจ้าเล่ห์ “อืมมมมมมมมมมม”

วินมองมิ้นท์แค่แวบเดียว แล้วหันกลับมามองต่อสีหน้าเขาไม่ได้เปลี่ยนมากแต่ต่อดันรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงนิดนึง

“เอ่อ…” ต่อรีบแก้ตัว

 “มิ้นท์เป็นเพื่อนครับพี่ อยู่กลุ่มเดียวกัน”

วินพยักหน้า “อืม”

แค่นั้นแต่ต่อกลับรู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดอะไรบางอย่าง